Madam Arabelle

zal ik er weer zijn. Mijn kop loopt over en die moet eerst structuur krijgen. En daarbij true blood begint.

Laters!

Waar tot den 28sten december het inderdaad een zoet nieuw jaar scheen te worden, werd het eerder afwachten. De jongsten, of wat dacht u, deed weer eens een specialleken. Een héél specialleken wel deze keer. Ondanks kapotte nierkes, die een rol spelen in uw hormoonhuishouding, en ondanks dialyse, die, gedurende 20 jaar onderzoek door allerhande specialisten proefondervindelijk vastgesteld uw hormoonhuishouding lam legt, blijkt de jongsten een overdosis testosteron in zijn bloed te hebben. Mysterie, mysterie en paniek, paniek. Vanaf vandaag maandelijks een anti-testosteronspuit in zijn bil (en da's hele erge auw), een resem onderzoeken om uit te zoeken waar dat testosteron vandaan komt en voorlopig géén transplantatie.

Jeuj.

Ik ben het beu. Kots en kots en kots beu. Ik wil rust. Voor hem, voor zijn broer, voor echtgenoot en voor mijzelve. Géén medische onverklaarbare toestanden niemeer, geen dialysemachines niemeer, geen epo-prikken niemeer, geen blaassondens, maagsondes of dialysekatheders niemeer en vooral géén, maar dan ook absoluut géén nieuwe afwijkingen meer. Stop. Genoeg is genoeg en trop is echt veel en veel en veel te veel.

Op mijn schouw staat een foto. Het is een foto van de mams, genomen op haar vijftigste verjaardag terwijl ze breed lachend een taart aansnijdt. Mijn zonen zijn geïntrigeerd door die foto. Wat wilt ge een lachend gezicht en taart, ge zoudt voor minder het verhaal erachter willen horen. Dus vertelde ik hen dat het ook een oma is van hun, maar dat ze weg is. Ze begrepen er niks van. Ik haalde er dus  'de hemel' bij en de sterretjes en vertelde dat déze lachende taartsnijdende oma nu een sterretje is en in de hemel woont en 's avonds als het donker is, samen met alle andere sterretjes komt kijken. Vraag me niet waarom, maar dàt begrepen ze wel en er kon terug worden overgegaan tot de orde van de dag. Ik vergat het verhaal zo'n beetje en er werd niet meer naar de foto gevraagd. 

Tot gisteravond, bij het slapengaan. Terwijl ze door het venster naar buiten keken klonk ineens uit twee kleine mondjes "dàhààg oma terretje". Onnodig te zeggen dat ik het daarbij niet drooghield zeker?

Vorig jaar, het kroost was toen amper één, kreeg ik een brief. Van de stad. Ik moest via een ingewikkeld systeem van aanmelden en voorkeuren en afstanden mijn kinders inschrijven in een kleuterschool. Ik vond het belachelijk (welke moeder wil er nu, terwijl het boeleke amper één is, al denken aan concentratiestoornissen, clb-testen voor één of ander letterwoord en rilatinepillekes) maar deed wat er van mij gevraagd werd. Een rekensommetje leerde me dat mijn kinders ten vroegste met hun boekentaske, boterhammekes en beteutert gezichtje aan de schoolpoort verwelkomd zullen worden ergens op het einde van mei 2012. Dàt leek mij de moeite niet meer en trouwens de kans dat de niertoestanden van de jongsten dan al helemaal volledig achter de rug zijn, is ook irreëel. Ik gaf dus aan dat het kroost sowieso pas zou starten in september 2012. Dat zette ik in december 2010 (en 10 dus hé) op papier, allé op PDF, ge kent dat wel.

En lap zeg, er is natuuuurlijk een probleem, want dat wil zeggen dat ze gaan instappen met de instapperkes van geboortejaar 2010! Groot probleem! Ik moet dat per mail bevestigen en, hou u vast, de disfunctiecommissie, gaat daarover oordelen.

Het is bewezen, disfunctionaliteit is genetisch. Ocharm.

(Oh en kan iemand me eens uitleggen hoe het komt dat ge uw kinders bijkanst twee jaar op voorhand in een kleuterschoolke moet inschrijven terwijl er steen en been geklaagd wordt dat het aantal geboortes daalt????)

Uw madam en haar vriendinnen vallen op mannen. Maar helaas zijn die hedentendage dun gezaaid. Om u dus te helpen; heren ziehier:

1. Op een terras drinkt u iets alcoholisch of ne koffie. Niks met een strooike uit een fleske, àls u persé frisdrank wilt drinken dan drinkt u cola, uit een glas. Of tonic, ook uit een glas.

2. U eet géén boterhammekes onder de middag, u koopt een broodje in de dichtsbijzijnde broodjeszaak aan uw werkplek. U wilt écht boterhammetjes eten?  Dàn zitten die in zilverpapier. Alstublief niet in een brooddoos. Niet. En al zeker niet in een brooddoos met een tekeningske op. Neen Homer Simpson is óók niet grappig.

3. Bent u van het kostumige type dan draagt u géén hemden met korte mouwen onder uw kostuumvest. En zéker geen hemden met korte mouwen in combinatie met das. Oh en moet het herhaald? Dasspelden zijn nooit hot geweest en een màjor turn off!. Gooi dat weg of laat dat hersmelten tot een paar manchetknopen of desnoods nen diamanten ring voor uw vrouw.

4. U draagt geen sierraden. Tenzij een trouwring (indien getrouwd natuurlijk). Een horloge is dan weer wél verplicht. Een klassiek horloge, met wijzerplaat en een lederen polsbandje. Krokodil is ok, struisvogel is erover.

5. Als u een vrouw complimenteert dan kijkt u haar daarbij in de ogen. Uw vrouw complimenteert u altijd, andere alleen in het bijzijn van uw vrouw, waarna u onmiddellijk ook uw vrouw een compliment geeft.

6. U hoeft niet zo nodig te helpen in het huishouden, zelfs niet bij de opvoeding van de kinderen, mààr u geeft géén commentaar over hoe wij de boel beredderen. Kan u zich niet van commentaar onthouden, pak het vast en doe het zelf.

7. U kwijt zich op regelmatige basis van uw mannelijke plicht. Tenslotte is dat voor u ook een genoegen. Dat moet niet altijd in de slaapkamer gebeuren en u moet ook niet altijd bovenop. Zolang er geen handboeien en pluimen of andere dingen in ons uweetwel bij te pas komen zijn wij in voor afwisseling. Ja écht waar.

8. U heeft sinds een aantal jaren de keuken als werkterrein veroverd. U floreert op die plek, wees daar dan ook door de week en niet alleen om gasten te imponeren. Tenslotte houden we allemaal van lekker eten en een kokende man ís sexy.

9. U neemt initiatief. Geef het maar toe, uiteindelijk wilt u het liefst een ietwat volgzame vrouw die met adoratie naar uw daadkrachtig handelen opkijkt. Prima, wéés daadkrachtig.

10. U heeft een hobby. U gaat sporten, u gaat op jacht of u maakt deel uit van een mannenclubje. Kaarterskampioenschappen en viswedstrijden zijn géén sport, en laten we wel wezen ook geen hobby, tenzij u vijfentachtig bent.

Ik zette mijn schoen niet, ik schreef geen brief, geen wortel voor slecht weer vandaag, geen pintje voor zwarte piet (die volgens de sinterklaaskrant ineens geen negerslaafje meer is, maar zwart ziet omdat hij door de schoorsteen moet kruipen, allé jong waar gaat dat naartoe met folklorischische waarden uit mijn jeugd) geen porto'ke en sigaar voor sinterklaas en het vuur lieten we ook niet uitgaan, de mens zijnen baard, tabbert en mijter hebben dus ongetwijfeld brandschade opgelopen (u weet dus waar de schuld ligt van een sint met te korte baard) en toch was ik blijkbaar uitzonderlijk braaf. Allé misschien niet ik, maar zéker mijn zoon, want:

juicht en jubelt gij allen: we kregen groen licht!!!!

Hij komt op de wachtlijst.

Wegens omstandigheden bevindt ondergetekende zich de laatsten tijd nogal vaak in Antwerpen. En in Antwerpen hebde een schoon station, een wreed schoon mag ik wel zeggen; nen dierentuin, hedentendage zonder beesten want de giraffen zitten al in planckendael en de olifanten gaan ook verhuizen en nu ze de leeuwen en de stokstaartjes samen gaan steken gaan die stokstaartjes oftewel verdrinken oftwel opgegeten worden door de leeuwen; en Joden. En dat laatste intrigeert mij nu zie. Ik snap dat niet. Twee of drie generaties voor hen, hun grootouders dus, of overgrootouders die hebben zo afgezien en toch blijven die vasthouden aan hun overtuiging met alles d'rop en d'raan, tot krullen, nen hogen hoed en een plastieken basj over den hoed als't regent toe. Pas op ik bewonder dat hé, maar ik begrijp die overtuiging niet. Moest ik wéten dat mijn bloedeigen grootvader zulke gruwelijkheden zou zijn overkomen dan zou ik er écht alles aan doen om niet ooit hetzelfde te moeten meemaken. En begrijp mij niet verkeerd, ik bepleit hier niet dat ge niet moogt uitkomen voor uw geloof, slash overtuiging. Het is eerder de vraag vanwààr die overtuiging komt die mij bezig houdt.  Als ge als volk hebt meegemaakt wat de Joodse gemeenschap zo'n zeventig jaar geleden heeft meegemaakt, waar haalt ge dan nog de overgave vandaan om daaraan te blijven vasthouden? Als ge gevierendeeld, gekruisigd, gemarteld en verbrand wordt, waar halen uw kinderen en kleinkinderen dan nog de overgave vandaan om te blijven vasthouden aan uw geloof in Christus, om de lijn eens door te trekken naar de eerste katholieken?

Ik vind dat zeer intrigerend, is dat opvoeding, afzondering en contemplatie, gekte? En hoe komt het dat Zoiets nu nietmeer bestaat, tenzij bij extreme geloofsgemeenschappen. En kan een mens dat nog bij iets anders hebben buiten geloof? Dat zijn nu allemaal dingen die ik mij afvraag zie, terwijl ik met den bus door 't Stad rijd.