Madam Arabelle

De jongsten heeft, zoals u weet, een aantal extra aanhangseltjes. Des avonds worden al deze plastic buisjes netjes onderaan verzameld langs één kant van het lijfje om des nachts te nodige aansluit- en afkoppel activiteiten voor ondergetekende een beetje te vergemakkelijken. Ondergetekende heeft het eigenlijk stiekem nog altijd een beetje moeilijk met die extra aanhangseltjes, ze horen er niet te zijn en ze zijn een drastische inbreuk op het schone gave lijveke dat een tweeenhalfjarige peuter zou moeten hebben (gelukkig heb ik ook zo een exemplaartje rondlopen). De jongsten heeftzijn eigen wijze om er mee om te gaan. Zo kwam hij gisteren in z'n blote lijfje voor m'n neus met zijn heupjes draaien: "kijk mama, plasserS zwiepen."

Mannen en hun aanhangseltjes, ik zal het nooit begrijpen.

Het kroost: Mamaaaaa, kohom, keukeeen!

Ondergetekende: Awel, we zijn nu in de keuken, wat moet mama nu doen?

Het kroost: Taatjes bakken.

En daar verdwenen ze om verder te gaan met hun spel. Ik geef het maar op denk ik, dat kweken van nieuwe mannen. Het is een verloren zaak.

Uw madam draagt setjes (zwart trouwens, met een streepke kant). Dat is haar zo geleerd door haar moeder. Voor het geval dat, ge weet immers nooit wat ge tegenkomt. Voor ’t zelfde geld schiet uwe schouder uit zijn kom op weg naar uw werk en moet ge met den ambulance van den trein gehaald worden en naar een brusselse kliniek gevoerd worden alwaar ze u tot op uw ondergoed helpen uitkleden vooraleer er nen (overigens charmanten) doktoor naar uw bed wordt gestuurd die uw schouder terug op zijn plaatst duwt. Als ge u dan tussen het verbijten van folterende pijnen en het overwegen of een armamputatie niet de beste oplossing is,  al niet moet generen voor een roze bollekes onderbroek en een vaalgrijze bh, dan is dat toch al een zorg minder.

Ook buiten de ongevalssfeer kunnen setjes dienst doen. Voor het geval dat, ge weet immers nooit wie ge tegenkomt. Want ja, ook vrouwen (allé toch vrouwen van het soort waar uw madam mee placht op te trekken, kwestie van kindred spirits ondereen) screenen op euh… fuckability (Tengels, dat is toch een plezante taal). Het is natuurlijk another tricky thing of nature dat die screeningsactiviteiten bij vrouwen beginnen nà dat ze gehoor gegeven hebben aan de roep van de biologische klok. Wanneer manlief al tig keer bot heeft gevangen omwille van aan de borst of rokken hangende baby’s, moe of sssst de kleine slaapt, en de moed eigenlijk al een beetje heeft opgegeven worden de vrouwelijke hormonen wakker.

Een setje dus, voor het geval dat. Want, al is de kans dat ge als vrouw tegen Aleksander Skarsgärd botst gering (alhoewel de citytrip naar stockholm staat gepland, ik leef op hoop), ge zoudt maar eens tegen nen wildvreemde George Cloony look-a-like kunnen botsen die u spontaan een tas koffie aanbiedt (een aanbod waar ge overigens niet op ingaat natuurlijk, ah neen) of een oneerbaar voorstel krijgen van die éne knappe collega (waar ge overigens ook niet op ingaat, ah neen) of gecharmeerd geraken door de directe aanpak van een oude vlam (ik ga het niet nog eens herhalen, natuurlijk doet ge d’r niks mee!)
Het is een moeilijk ding om mee te stoefen: “scha-ha-t, zal ik eens vertellen welke verleidingen ik vandaag allemaal weerstààn heb, en ik was er nochtans op voorzien”, dat zegt ge niet, maar ge verdient er eigenlijk feitelijk wél een standbeeld voor.
Heren, pakt vanavond uw vrouw dus maar eens goed (vast), want dààr zijn setjes nog het meest geschikt voor, voor het geval dat…

Dat grote nadenken, met hoofdletters, over Het Leven (ook met hoofdletters) dat maakt het er toch niet gemakkelijk op hé?

Bessen plukken, everzwijnen bejagen en af en toe wat goeie sex, wat een heerlijke Rust im Kopf zou dat niet geven. Die homo sapiens was eigenlijk gewoon een stap te ver.

B-H-V? Is dienen boel nu eigenlijk al gesplitst? Ik vroeg mij dat vandaag ineens af, want dat is toch eigenlijk wel straf om een ezelsdracht lang zonder regering te zitten omdat ge geen akkoord bereikt over de splitsing van één onnozele kieskring om dan ineens toch een regering te hebben en in alle talen te zwijgen over die kieskring.

Of heb ik iets gemist?

Làp!

Maar geef toe het is gewoon vals om de merveilleux te etaleren naast de pruimentaart. Dat is een bij voorbaat verloren strijd. Zowel voor de pruimentaart als voor ondergetekende.

Ik weet het. Dat komt omdat er mensen meelezen waarvan ik eigenlijk niet wil dat ze meelezen. Natuurlijk weten ondertussen al nen helen hoop lezers wie Arabelle is (door sommigen word ik zelfs al liefkozend 'belleke' genoemd, wat ik eigenlijk wel schattig vind klinken) en dat is niet erg, want daar heb ik zélf voor gekozen, om mij daar kenbaar aan te maken, anders wordt het wanneer anderen ervoor kiezen om mijn alter ego in 't openbaar te smijten. Dat vind ik niet plezant en hoewel ik absoluut niks te verbergen heb, heb ik toch graag een stukje anonieme vrijheid. Dat zorgt er namelijk voor dat de remmingen wegvallen, dat zorgt ervoor dat ik écht mijn hart kan luchten en mijn kop kan leegmaken, dat gaat niet meer als ik in een hoekske in mijn kop weet dat er échte bekenden meelezen.

Ik weet nog niet wat ik daarmee ga doen, het zou kunnen dat ik op de drastische knop 'blog verwijderen' ga drukken, al zou ik dat zélf jammer vinden want ik heb enorm veel gehad aan het schrijven én aan de reacties en ik vind schrijven plezant, en ik vind reacties krijgen ook plezant. Ik moet nog een beetje moed verzamelen daarvoor. Drie jaar met één klik wegvegen het is niet niks, vooral niet omdat ik er eigenlijk ook wel stukken uit wou halen voor mijn kroost. Ik zou het ook een tijdje zo kunne laten en hopen dat de misplaatste nieuwsgierigheid van sommigen verdwijnt en de gesmaakte nieuwsgierigheid van de rest lang genoeg overeind blijft om hier binnen pakweg een maand of twee nog eens te komen kijken.

Het is een lastige.

Ondertussen doet het kroost het trouwens prima, dat babbelt en springt en klautert dat het een lieve lust is. De jongsten deed weer eens een wreed bizar medisch specialleken, maar ik heb het zo'n beetje gehad met dat altijd uit te schrijven. Laat ons het erop houden dat we plots nog lààààààààààààààààng niet aan transplanteren toe zijn en dat we nog een paar slapeloze en zorgwekkende nachten gaan doormoeten, maar voorlopig heeft hij nergens last van, en dat is 't belangrijkste. En al de rest hou ik voorlopig maar even onbesproken. Laters! Misschien...