Arabelle

" kijk mama, ik doe de i- pad met mijn plasser" " dat gaat toch niet schat, doe het maar gewoon met jouw vingertjes." " soms gaat dat wel hoor mama, ik kan die een beetje harder maken he " Drie en een half is dat. Drieenhalf godbetert en hij heeft Het Grote Wonder al door.

Niet zo heel diep in mij schuilt een meisje. Een Arabelleken, om het zo te zeggen. En net als alle meisjes, houdt ook dat meisje van die vrolijke dartele vlokjes die alles zo mooi wit maken. Alleen, zo ongeveer half maart heb ik er genoeg van, en dat meisje ook. Zelfs mijn zonen, die écht nog kleine jongetjes zijn, vinden het niet meer leuk. Het is té koud, het duurt té lang en het is ook té nat.

Geef toe, het is een broeikaseffect van mijn voeten, kan er niet eens voor zorgen dat we hier vanaf half februari heerlijk zachte mediterane temperaturen krijgen.

Zondagochtend, er rollen nog wat bronskleurige drankjetons van de avond voordien uit de jeans van echtgenoot, ter groote van een euro. Natuurlijk werden deze rollenden schatten onmiddellijk opgemerkt door het kroost. "kijk mama, centjes!!! voor in de spaarpot?" Ik leg uit dat het 'speelgoedcentjes' zijn en onmiddellijk wordt er gewinkeld.

"Mama, hoeveel euro is een flesje melk met ovotine?"

En zo nam ik opnieuw afscheid van een stukje verleden.

De frank is dood, leve de euro!

Hij staat erop. Op De Lijst, met hoofdletter ja.

IK ben vanaf 17.59 u vandaag officieel tégen Go For Zero. Sorry hé, als het op mijn zonen aankomt ben ik niet geneigd tot politieke correctheid.

Zes zonen bracht ze groot, en mij ook, voor een groot deel althans. Ze was misschien geen 'grote vrouw' in de klassieke betekenis van het woord, maar voor mij was ze groots, een voorbeeld zelfs.

Ze loodste mij door mijn eerste liefdesverdriet heen: "meisjes plagen, is liefde vragen" en door ontelbare kleine en grote droefnissen. Ze leerde me strijken op een tafel en bedden opdekken.

Ze leerde me advocaat maken en "rooibezekessap". Helaas ben ik de recepten kwijtgeraakt. Ze sloot haar confituur af met een laagske parafine en met van die micca-velletjes. Een pakje micca-velletjes waren even zoveel velletjes vierkante papiertjes die ik voltekende, met eendjes vertrekkend vanuit een twee. Want dat leerde ze me ook. En mannetjes tekenen op opengescheurde theezakjes.

Haar rijstpap was dezelfde die ge in den hemel eet, met gouden lepelkes, en, sinds donderdagavond eet ze hem ook zelf.

Lieve oma, ik zal je missen.

"Komaan man, benenstaan!"

"Maar mama, ik sta toch niet op mijn beentjes, ik sta op mijn voetjes."

En zo schiet ne mens in de lach op maandagochtend.

Ik deed het weer (u moet het zelf maar eens gaan opzoeken in de archieven, de vorige keer), deze keer mét rijbewijs, nat wegdek en een voorligger die nogal plots op haar freins ging staan. De auto van de voorligger in kwestie zag er nog redelijk ok uit, de achterbumper hing iets lager dan hij hoort te hangen, maar dat was het zo'n beetje. Mijn auto deed nog exact wat hij behoort te doen, rijden dus, en handsfree bellen, en automatisch de ruitenwissers op en neer doen gaan als de ingebouwde regensensor regen voelt en de radio laten spelen en mij zeggen waar ik mij op het moment van de impact precies bevond, dus ik dàcht dat het "maar een schrammeke" ging zijn, maar het zag er heel serieus uit. Soit, ik ben d'r met de schrik vanaf gekomen en het kroost zat gelukkig op dat moment veilig en wel thuis.

Maar amai, zo nen otto, ge kunt niet geloven hoe snel ge dat mist. Ik ben, na ongeveer al zeven keer van plan geweest te zijn "algau rap ies efkes" iets te gaan halen in deze of genen winkel, intussen in een stadium dat ik mij afvraag hoe ik in godsnaam de eerste 36 jaar van mijn leven autoloos (wegens rijbewijsloos dus) heb overleefd. Het mag dan niet milieuvriendelijk zijn, maar het is toch férm gemakkelijk, zo nen otto.