Deze keer niet voor zoiets triviaals als een examen, maar voor uw madam haar kleine spruit. Sinds gisteren ligt uw madam haar Juleskind met slangetjes en infuusjes in een glazen bedje in een universitair ziekenhuis te vechten tegen een serieuze infectie op zijn ieniemienieniertjes. Waarschijnlijk met blijvend nierfalen tot gevolg. Hoe erg het allemaal wordt, kan niemand ons vertellen, maar eigenlijk is het allemaal al erg genoeg.

Onze kleine vechtersbaas zag er deze namiddag mooi roze uit, en hij was nog maar net geopereerd aan zijn edele delen, denk de slangetjes en infuusjes weg en je nam hem zo weer mee naar huis, maar hij is helaas heel erg ziek. Echtgenoot en uw madam proberen de schouders recht te houden en het hoofd koel en we blijven geloven dat het wel weer min of meer goed komt, al zijn de babbels met de doktoren en specialisten niet hoopgevend (water drinken helpt hier helaas niet).

Het Emielekind is zich intussen van geen kwaad bewust, slaapt en eet goed en heeft weer zijn geboortegewicht en krijgt nu alle zoentjes en knuffels die we helaas niet aan zijn broer kunnen geven.

Kaarsen branden is dus de boodschap, alweer zult u zeggen, maar deze keer is het voor iets echt heel serieus!

Dan is een mens wegens zwangerschap van de wekelijkse weeweeweegschaal verlost, zwierzen ze uw madam maandelijks op een gynaecologenweegschaal. Ok dat was allemaal behoorlijk onder controle (plus dertien en een halve kilo voor twee baby's. Geeft u toe dat dat meevalt). Is een mens van de gynaecologenweegschaal verlost wegens kinderen geboren, zwieren ze die kinderen elke dag op een weegschaal.

Bij uw madam haar gebroed telt voorlopig elk grammetje, want ze waren snel veel gewicht kwijt en gaan maar traag omhoog, maar ze gaan omhoog. Behoorlijk vervelend is wel dat een dagje stilstand, of een dagje van tien luttele grammetjes de onzekere borstvoedende moedermodus behoorlijk activeert. Gelukkig liggen uw madam haar zoontjes nu weer heerlijk voldaan te slapen.

Ik probeer die weegschaaldictatuur maar een beetje uit mijn gedachten te bannen, voed en kolf lustig verder (neemt u dat 'lustig' niet al te letterlijk) en hou me overeind met de gedachte dat de weeweeweegschaal alvast tevreden zou zijn. Stand twee weken post bevalling min vijftien kilo. Nu de beebeeweegschaal nog tevreden houden.

Ze slapen. Eindelijk. En Joepie we zijn thuis (al een twee dagen). Ook eindelijk. En ze doen het goed en ze zijn fantastisch (maar wat had u gedacht, met zo'n moeder) en ze drinken goed, aan de borst natuurlijk en ze zijn überschattig en mooi en nog vanalles, maar uw madam is te moe om het allemaal op te noemen.

Tot later, wees gerust u krijgt in de nabije toekomst zelfs een heuse foto! Voor nu, slaapwel!