30-01-09

Hij komt

Eeen, tweeee, drie, jaaaaaaaa. Zo kondigde echtgenoot een dag of twee geleden zijn moment suprême aan. Ik kon nog net op tijd een enorme proest camoufleren door wat wellustig gehijg.

Eigen ervaring en een beperkte rondvraag in intieme kring leren dat mannen (de meeste toch) vrijwel altijd hun komst aankondigen. Prangende vraag die op uw madam haar lippen rust: waarom? Het is niet zozeer een kwestie van te vragen of zijn komst (al) gepast is, dàt stadium zijn ze op het moment van aankondiging al gepasseerd. Neemt u van mij aan, stoppen op tweeee en de boel nog wat uitstellen tot vijftien ofzo was voor echtgenoot geen optie.

Andere vraag, nog prangender misschien, hoe komt het dat ze, ongevraagd, vrijwel tot op de seconde nauwkeurig hun komst aankondigen tijdens de daad, maar daar niet in slagen op de wekelijkse "maten, makkers, maes (of jupiler, whatever)" pintenavond. Dàn wil uw madam weten wanneer ze de petatten op 't vuur moet zetten, tijdens de daad kunnen de petatten haar gestolen worden.

09:51 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

28-01-09

Tina

De mams was een Tina fan van het eerste uur. Private dancer, addicted to love, better be good to me, I can't stand the rain,... ze zong alles zonder haperen en met het bijhorende ass-shaken mee, zelfs toen ze al vijf jaar van de ene chemo naar de andere liep. De mams keek ook erg uit naar Tina turner in het sportpaleis, zelfs al vond ze het lawaai van drie mensen in gesprek niet meer te harden. Tina was voor haar simply the best, zoals de mams dat is voor mij.

Zelf heb ik een hekel aan massabedoeningen, dus al kan ik Tina best smaken, zonder mams voor mij geen sportpaleis, zo goed of ik het gehad heb, ik zal wel ass-shaken op een loeiharde ceedee. Een extra concert leek mij echter een 'teken van bovenaf' (ondanks mijn sceptis is bijgeloof mij niet vreemd) om Tina toch nog live aan het werk te zien, voor ook zij doodvalt, of op pensioen gaat ofzo, 't mens is tenslotte een jaar of 20 ouder dan de mams, so, one never knows.

Meegesleept door het enthousiasme van collega P. gingen we aan het kaarten bestellen. Twee, voor den dertigsten april, goed want vlak voor ne congé payé, nog efkes kijken naar de plaatsen, hmmm toch nie zo goed, probeert  ies opnieuw, misschien hebben we nu betere. U voelt het al komen natuurlijk: er zijn helaas geen tickets meer beschikbaar voor dit evenement. Dju! Een teken van bovenaf, en blijven ass-shaken op een loeihard ceedeeke?

11:15 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

27-01-09

Zot

K-k-k-k-k-koud, schurende longen, zwaren benen en morgen stijf. Maar toch blij dat ik voor het eerst in 2009 mijn uur weer volbracht heb.

En dan zeggen ze nog dat zot zijn geen zeer doet.

14:27 Gepost door Arabelle in lichamelijke inspanning | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

26-01-09

Tsjevenstreken

Emileken is ziek en de klinieken in de Congo zijn nie zo goed als die van ons. Dààrom heeft Els Schelfhaut een militair vliegtuig gecharterd en een visum versierd, niet om "haar adoptiekindje" te gaan halen. Der is ten andere nog helemaal geen sprake van "haar adoptiekindje" want 't mens heeft nog geeneens een adoptieàànvraag gedaan.

Àls Ons Els een aanvraag doet, dàn zal die volgens de normale procedure verlopen. Dat stond toch in de knack. Da wil zeggen dat Ons Els 

  • het bij wet verplichtte voorbereidingsprogramma moet volgen;
  • geschikt verklaard moet worden door de jeugdrechter (zou dieje mens het misbruiken van een politiek mandaat en het misbruiken van belastingsgeld in zijn oordeel laten meespelen?);
  • een maatschappelijk onderzoek moet ondergaan (dezelfde vraag. Ik zou het wel weten, als sociaal accident);
  • samen met een erkende adoptiedienst (dus niet tussen de soep en de petatten effekes over en 't weer vliegen) een bemiddelingsprocedure moet doorlopen waarbij gekeken wordt of ze wel matched met het door den erkenden adoptiedienst voorziene kindsjen (deze keer mag ze dus niet zelf kiezen)
  • haar adoptie moet laten erkennen en registreren

Volgens kind en gezin zijt ge dan toch voor een jaar of twee drie vertrokken.

Tedoeme toch, en emileken zijn visum is maar voor een jaar geldig. Laat ons hopen dat zijn mama-to-be in die drie jaar geen ander schattig klein negerken tegenkomt, of hij kan in de Congo blijven, want dat Ons Els, lid van een partij die goed bestuur predikt, in afwachting van het volledig doorlopen van haar adoptieprocedure haar emileken volgend jaar terug naar Congo zal laten vertrekken, dàt staat buiten kijf.

09:57 Gepost door Arabelle in jeeeeeeeeeezes | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

24-01-09

't Is toch schoon

Maar als ge dan van het skilllaben thuis komt en er komen twee poezelige viervoeters met hun staart omhoog rond u benen hangen en kopkes geven en bij u slapen (en u wakker houden met hun oorverdovend gespin) dan is het ergste weeral vergeten.

Okee, een echtgenoot die u eens goed vastpakt en een avondje uit geregeld heeft, verzacht het geleden leed ook (maar met die oesters was er iet mis).  

13:19 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

23-01-09

En net als je denkt dat het ergste achter de rug is

Mag je gaan skilllaben in een "4-sterren accomodatie die garant staat voor stijl, luxe en comfort". Twee hele dagen mocht uw madam van deze accomodatie genieten, een zwembad, bossen om uren in te wandelen en een gastronomisch vier gangen diner. Dàt hadden ze haar beloofd. Wat waren ze vergeten vertellen:

  • dat ze daar samen met veertig enthousiase would be managers zou zitten (ok dat had ze zelf kunnen beredeneren);
  • dat ze van die bossen niks te zien zou krijgen
  • en van dat zwembad ook nie, want;
  • dat ze twee hele dagen 10u aan een stuk  les zou hebben (dat zijn twintig uur op twee dagen; een doorsnee leraar Nederlands ofzo in het middelbaar onderwijs mag daar een hele week over doen en dan werkt hij voltijds!);
  • dat die 'les' zou bestaan uit soft gewauwel over communicatie- en leiderschapsstijlen;
  • dat ze carpaccio van een centimeter dik, knolseldersoep, varkenshaasje met kroketten en witte ondefinieerbare mousse in Kasterlee 'gastronomisch' vinden (geeft ne pizza, dat smaakt dan écht nog beter);
  • dat ze, tot overmaat van ramp, wéér ne paper mag schrijven. Dit maal over haar 'aandachtspunten binnen haar functioneren in haar organisatie'.

Tvliegendgroengeelgespikkeldtsch**t kreeg ze ervan, al kan dat ook nog aan de buikgriep gelegen hebben.

20:17 Gepost door Arabelle in jeeeeeeeeeezes | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-01-09

Geveld

God straft direct, zo dacht ik deze nacht, want echtgenoot had dit weekend zijn onvolprezen Tiramisu gemaakt en ik had ballorig geroepen "de pot op met de weewee". Toen ik dus vandenacht met mijn kop boven tweecee hing, ging mijn eerste gedacht uit naar slechte Tiramisu (ge moet dat eigenlijk ook niet laten staan, direct opeten is de boodschap). Maar de slechte Tiramisu was er al lang uit, en ik hing nog altijd met mijne kop boven tweecee, en mijn spieren protesteerden meer dan normaal. Ik had tenslotte maar een half uurke gelopen, geen anderhalf.

Uw madam is dus geveld, veel later als al de rest volgens haren doktoor. Iedereen zit al aan de gewone griep en zij nog maar aan de buikgriep. Ik hoop dat dat wil zeggen dat ze dan de gewone griep mag overslaan. Uitzieken moet ze doen volgens haren doktoor, en veel water drinken (diene mens heeft aandelen bij TMVW, ik zeg het u. Voor gelijk wat ge daar binnengaat zijn remedie is altijd veel water drinken). Water drinken is echter niet gemakkelijk als dat er ook alle vijf voet weer uit wil, en van lekker warm in bed uitzieken komt er zo ook niet veel in huis.

11:11 Gepost door Arabelle in mijn lijf | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |