18-02-09

Een beleefde dakloze

Wekelijks trekt uw madam op woensdagmiddag van Brussel naar Antwerpen (op uw kosten, doch dit geheel terzijde) om aldaar zeven uur en een half managementgeblaat te aanhoren. Ja ik weet het, ik heb er zelf voor gekozen en ik moet nu niet komen zagen, maar het is veel geblaat en weinig wol (no worries dat geblaat is niet op uw kosten, helaas).  Uw madam stieffelt dus zo rond een uur of negen 's avonds met een barstende kop en (meestal) op hoge hakken tussen de kasseikes die Antwerpen zo rijk is naar het Centraal station om zich aldaar (weer op uw kosten) naar huis te begeven.

Iedere week wordt uw madam aangeklampt door een zeer beleefde en schappelijk uitziende medemens. Zijn openingszin luidt: "Mevrouw, mag ik u wat vragen?". Getroffen door zoveel beleefdheid, en als altijd zeer begerig om haar maatschappelijke bijdrage te leveren houdt uw madam stil. Klaar om te zeggen hoe laat het is, waar het station is, waar die mens de tram kan nemen of welk antwoord dan ook te geven op de volgende vraag die de beleefde medemens gaat stellen. Iedere week heeft ze 't vlaggen, de tweede zin heeft een pak minder stilstaan-en-maatschappelijke-bijdrage-leveren gehalte. De tweede zin luidt: "ik ben dakloos". Probeert u het maar eens, lieve belastingbetalertjes, om dàn te doen alsof het u niet raakt, u staat daar, stil, het hoofd welwillend een beetje schuin te wachten op de vraag naar het uur, het station, de tram, weet ik veel en dan komt er zoiets: "Ik ben dakloos".

Ik pareerde al dat ik het heel jammer vond, maar dat ik mijn trein ging missen, ik zei al dat ik dàt niet verwacht had, ik ging al aan de andere kant van de straat lopen, maar dat hielp niet, ik probeerde mij al zijn gezicht te herinneren zodat ik op de eerste vraag gewoon "neen!" kan antwoorden, maar het is donker om negen uur 's avonds en ik ben slecht in gezichten. Het is een probleem, bovendien ziet deze medemens er ook niet dakloos uit, hij is proper geschoren heeft geen 87 plastieken zakskes bij, geen honden, geen kartonnen bordje met "j'ai faim" op (oh, neen, dàt is logisch, ik ben in Antwerpen.), geen blikje cara-pils, ... Hij speelt kortom vals! Wilt uw madam haar slecht doen voelen bij het naar huis keren.

Maar deze keer zal het hem niet lukken. Deze week ga ik brossen. Vanaf vier uur en dan is het nog niet zo erg om dakloos te zijn. De winkels zijn nog open, de zon schijnt nog en ge kunt nog nen helen avond proberen of andere medemensen wél geroerd zijn door uw verhaal. Toch?

12:10 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Een rijbewijs of een bril...
Tot gisteren zou ik nog getwijfeld hebben. Nu weet ik het zeker: een bril. In het belang van de vogeltjes hé.

Gepost door: clara | 18-02-09

"Ik heb helaas maar één dak, meneer, anders..."

Gepost door: zapnimf | 18-02-09

whahahaha sorry maar ik kan niet anders dan lachen. Hij is goe he, onzen dakloze ! Iedereen trapt erin. Zolang hij niet aan de mouw van uwe frak gaat hangen, valt het nog mee ;-)
Enne ... hoeveel geld hebt ge tijdens het brossen vanmiddag uitgegeven (Delvaux, Louis Vuitton, Gucci etc hebben ook winkeltjes in the big city of Antwerp)

Gepost door: annliesbet | 18-02-09

@annliesbet: ik werk aan de stààt hé, daar verdiende niet genoeg om én delvaux én Louis Vuitton (daar ben ik trouwens tegen)én gucci aan te schaffen. Dààr moet ge content zijn met een paar grijze nylons van den H&M, en een koffieke.

Gepost door: madam arabelle | 25-02-09

De commentaren zijn gesloten.