30-06-09

In memoriam GDS

U kent hem niet, ik ook niet, maar ik ken zijn dochter. Mijn collega P. haar vader is gisteren overleden. Veel te jong, zestig was de mens. Zij, veel te jong om zonder vader achter te blijven, zesentwintig.

Hoe jammer is het dat je op momenten van groot verlies niks voor elkaar kan betekenen. Ik weet dat zij niks heeft aan troostende woorden, dat zij niks heeft aan lege zinnen zoals "hij heeft nu rust" of "hij zal geen pijn meer hebben", dat zij niks heeft aan "je leert het een plaats geven, ookal blijft het verdriet". Het enige waar zij nu iets aan heeft, is aan haar vader, en die is er niet meer.

Doeme toch hé, dat soort verdriet, het zou niet mogen bestaan. Voor collega P. dus en ook een beetje voor haar vader:

De dood betekent helemaal niets.
Ik ben alleen maar de kamer hiernaast binnengeglipt.
Ik blijf ik en jij blijft jij.
Wat we voorheen voor elkaar waren, dat zijn we nog steeds.
Noem me bij mijn oude vertrouwde naam,
spreek me aan op de gemoedelijke toon van vroeger.
Verander je toon niet, hul je niet in somberheid en treurnis.
Lach zoals we altijd lachten met de grapjes die ons verblijdden.
Glimlach en denk aan me.
Laat mijn naam altijd de oude zijn ;
spreek hem eenvoudig uit, zonder enige schaduw erover.
Het betekent nog wat het altijd heeft betekend.
Het blijft wat het altijd was :
de loop der dingen wordt niet onderbroken.
Waarom zou ik uit je hart zijn als ik uit je oog ben ?
Voor de tijd die het nog zal duren, wacht ik op jou,
ergens heel dicht, juist om de hoek.
(Augustinus)

15:38 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Ik herken die tekst, spijtig genoeg.
Hoewel de aanleiding treurig, is de tekst mooi en zijn betekenis zo mogelijk nog mooier. Een dikke knuffel

Gepost door: Caroline | 30-07-09

De commentaren zijn gesloten.