30-08-09

Tssss

U las het al meermaals, uw madam is geen beste vriendinnen met haar schoonmoeder ofte "mama L." Maar het moet gezegd, het mens is handig om (af en toe) in huis te hebben. Sinds het absolute verbod van dokter D. om enig huishoudelijk werk te verrichten komt ze zo eens om de twee weken de boel kuisen en sinds mijn wasmachine omwille van werkzaamheden al drie weken ontkoppeld ergens in huis staat te bestoffen neemt schoonvader eens per week de vuile was mee, en komt hij netjes gewassen en gestreken weer terug (de was dus).

Vriendjes zullen we wellicht nooit worden, maar, goed opgevoed als ze is, is uw madam wel dankbaar voor deze praktische hulp. Da's toch ook al flink, niet?

Alleen, nét nu ons huis niet meer te herkennen is onder dikke lagen bouw- en pleisterstof, nét nu ik de komende week écht geen tijd heb om mij druk te maken over bestofte salontafels, vuile vensters, een bestofte keuken en dies meer (en dat toch doe, want ik vind stof niet leuk en zéker niet als ik aan het studeren ben), nét nu ik al een week zat te smachten naar een grondige poetsbeurt zodat het huis toch een béétje stofvrij is, vertrekt ze toch wel op reis zeker! Hebdedanuooitalgeweten!!! Eerst ne mens gewend maken dat hij op zijn wenken bediend wordt, en als't dan ies écht van doen is, gewoon vertrekken.

U begrijpt dat deze daad van mama L. wéér op de min-kant van het lijstje komt. Ze zal het ook nooit leren. Tssss

12:50 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

28-08-09

Beu

Ik heb een overload van gestudeer, nu al twee weken aan een stuk. Ik begin een hekel te krijgen aan de motiveringsverplichting, het zorgvuldigheidsbeginsel, het redelijkheidsbeginsel, artikel 8 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de mens en dan zwijg ik nog over de hoorplicht, het vertrouwensbeginsel, artikel 3 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens en al den anderen hannekesnest. Ik ben het beu!

Stop dan, hoor ik u denken, ge zult het wel al kunnen zeker. Helaas, uw madam zit zo niet in elkaar, zij blijft doorgaan tot er geen tijd meer over is en heeft dan nog altijd de daver op het lijf dat ze misschien niet alles gedaan heeft. Diep in mij schuilt een perfectionist, toch als het op examens enzo aankomt (op huishoudelijk vlak niet, laat dàt duidelijk zijn).

Ik ben ook het werkvolk beu. Ok ze schieten goed op, maar een mens loopt toch niet 100% op zijn gemak zo met vreemd volk in huis. En een mens weet zo nooit goed hoe ge dat moet aanpakken met werkvolk, gaat ge u daar gezellig bijzetten om nen boterham op te eten of laat ge hen boven hun boterham opsmikkelen terwijl gij tegelijkertijd beneden enen opeet? Kunde daar tegen zeggen dat ze maar naar de kelder moeten gaan om een pint, of moet ge die zelf brengen? En kunde vragen om buiten sigaretten te roken in plaats van op het balkon want da riekt ge ook in de slaapkamer of zijde dan een vieze? Allé, ge zijt toch een beetje gegijzeld in uw eigen kot, met werkvolk in huis.

Wat ben ik nog beu? Echtgenoot zijn ontkenningsfase. Ok, het fulmineren om twee uur 's nachts heeft hij niet meer gedaan (gelukkig voor hem) maar dagelijkse braspartijen zijn nu weer het laatste nieuwe. Hij blijft een droomvent, daar niet van, vanop afstand regelt hij alles van de verbouwingswerkzaamheden en ik moet écht alleen maar kleurkes en tegelkes kiezen, en hij is even nieuwsgierig naar ons kroost als ik, alleen een beetje meer lijfelijke aanwezigheid zou fijn zijn. De laatste weken zag ik hem enkel 's morgens en dan nog met slaapogen en zonder lenzen, dus dat is een zeer wazig beeld.

Ik ben dus in een beu-bui vandaag, dus ik denk dat ik dat gestudeer nog even ga laten voor wat het is, het werkvolk ook en echtgenoot ook en nog lekker een uur met mijn kop onder het donsdeken ga kruipen. Misschien gaat het dan over.

 

09:20 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

25-08-09

Dokter D.

Trouwe lezende belastingbetalertjes zullen begrijpen dat ik lyrisch ben over mijn gynaecoloog. Niet alleen groeit er mede dankzij hem een tweeling in mijn buik, ik kreeg ook, vanaf mijn negende zwangerschapsweek tot op heden een absoluut verbod tot het verrichten van enig huishoudelijk werk. Een aardappel schillen mag nog net, maar van dweilen, stofzuigen, strijken, en zelfs was ophangen en de vaatwas leeghalen moet ik mij ver vandaan houden. Sinds vandaag mag ik zelfs nóg meer rusten dan ik tot heden al deed. Echtgenoot begint met een bang hart uit te kijken naar na de bevalling, want tegen dan ben ik al dat vertroetelen natuurlijk helemaal gewend en zal ontwennen quasi onmogelijk worden. Of wat had u gedacht.

Dokter D. doet, als gynaecoloog echter niet aan moederschapsboekjes; terwijl hij in mijn diepste zelf aan het voelen is praat hij honderduit met echtgenoot over (sport)auto's; hij ziet geen graten in het eten van gerookte vis of de kinine in tonic én het geslacht van mijn baby's is plots aan verandering onderhevig (of de huisvrouw dus volgend jaar haar tent kan opzetten tijdens de kermis blijft nog even spannend).

Dit ontlokte bij de huisvrouw de vraag of hij wel een échte dokter is. Dus besloot uw madam vanavond te speuren naar een diploma of getuigschrift in zijn kabinet. Het hing er toch niet, zeker.

Maar ach een dokter die zijn patiënten zó in de watten laat leggen door hun echtgenoten, wie let er dan op een diploma meer of minder?

20:06 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

22-08-09

Tegelkens

Vier jaar geleden kochten echtgenoot en uw madam een huis. Het was oud, vuil, uitgeleefd en liefde op het eerste gezicht. Wij keken door het afgrijselijke behang, door de door vocht aangetastte parketvloeren, door onbeschrijflijk kiezige tapis-plein, kortom door een gigantische hoeveelheid werk, stof en vuiligheid en zagen een heus 'upstairs-downstairs' huis dat wij wel even met z'n beidjes in zijn oude glorie gingen herstellen.

Omdat de bank al genoeg centjes aan ons had gegeven, en je die centjes (en meer) op termijn ook allemaal moet teruggeven (de snoodaards, in mijn tijd gold, eens gegeven, blijft gegeven! Of is dat bij banken nooit het geval geweest?) besloten we Het Project, met hoofdletter, communistisch aan te pakken. We maakten er dus een 10-jarenplan van. Sparen, verbouwen, weer sparen, weer verbouwen en dat tien jaar aan een stuk. Een mens kan zichzelf een heleboel wijsmaken, nietwaar.

In ieder geval heeft het plan tot nu toe gewerkt. Echtgenoot en uw madam zagen ergens een schoon vloerke voor ooit in het toilet, zij kochten het. Zij vonden een schoon tegelke voor het toilet en badkamer 2, zij kochten het,... . Enfin u begrijpt het systeem.

Het plan heeft echter één probleem, een mens vergeet wat hij al in huis heeft. En wanneer de tijd daar is om toilet en badkamer te betegelen gaat een mens wéér op zoek naar schone tegelkens, vindt die en koopt ze.

Als we nu zouden kunnen onthouden dat we nog schone tegelkens hebben, kunnen we misschien nóg een badkamer installeren, ooit, wel te verstaan. En anders ziet u binnen tien jaar waarschijnlijk ergens wel een advertentie opduiken die tegelkens te koop aanbiedt. Als ik van u was, ik zou alvast beginnen uitkijken naar de advertentie. Ik ken ons.

 

09:56 Gepost door Arabelle in huis en tuin | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

21-08-09

Buik (bis)

Twee weken geleden trok uw madam met vriendin E. naar Antwerpen teneinde voor haar wat kleren te scoren en voor uw madam wat zwangerschapskledij. In de zwangerschapswinkel stond uw madam vertwijfeld voor de spiegel en vroeg ze zich af of de rekbare buikstukken nog wel drie maand tweelingbuik aankonden. De winkeljuffrouw wist raad. Zij toverde een 'driemaandenbuik-kussen' uit een kast en foefelde dit bij uw madam haar zesmaandenbuik.

De rekbare buikstukken rekten mee en het zag er nog redelijk ok uit ook. Uw madam ging dus overstag.

Twee weken verder zijn we intussen, lieve belastingbetalertjes, luttele twee weken, en ik zweer het u, het volume van het driemaandenbuik-kussen zit intussen al op mijn lijf geplakt. En nee, ik ga mij niet te buiten aan allerlei vreterijen, want na twee happen zit ik 1. zo vol als een ei en 2.krijg ik zure oprispingen voor de rest van de dag. Ik eet dus nauwelijks, een beetje yoghurt, een stukje fruit en wat droge crackers, dat is het zo ongeveer. Twee weken zijn we ocharme verder en die tweelingbuik die blijft maar exponentieel groeien. Het is hallucinant (en hoe rekbaar is buikvel? en komt dat ooit weer allemaal ok?)

In ieder geval, de titel boven dit stukje mag u dus letterlijk nemen. Ik heb geen buik meer, maar een buik bis.

 

08:10 Gepost door Arabelle in mijn lijf | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

19-08-09

Aanmoedigingen welkom

Een klein jaar geleden viel er op de werkplek van uw madam een serieuze bevordering te rapen. Eigenlijk voldeed uw madam op dat moment niet aan de voorwaarden, maar dankzij het trage logge systeem van onze federale instellingen gokte zij erop dat zij, tegen dat de tijd daar was, wél aan de voorwaarden zou voldoen. En zo geschiedde. In september mag uw madam meedoen aan een examen en wie weet haalt ze het wel en wie weet is die serieuze bevordering wel voor haar.

Alleen, intussen kan die bevordering uw madam gestolen worden natuurlijk. Zij wil babykamers inrichten en babykleertjes kopen en geboortekaartjes fabriceren en suikerbonen annex chocolaatjes of een andere tractatie uitzoeken, om nog maar te zwijgen van heelder dagen met de voetjes hoog zacht glimlachend voor zich uit zitten staren met de handen op de buik, zeker nu die twee wondertjes zich elke dag en vrijwel de hele dag door laten voelen. De ambitie is dus ver te zoeken.

Gelukkig loopt er nog steeds werkvolk rond in uw madam haar woonst en is er geen ruimte beschikbaar om babykamertjes in te richten en zouden kleertjes en andere toestanden onder dikke lagen stof terecht komen en rustig zacht glimlachend voor zich uit zitten staren doet een mens ook niet met vreemd volk in huis. Zij trekt dus elke ochtend gediciplineerd naar vader en stiefmoeder om daar te studeren, wat natuurlijk ook niet zo heel erg goed lukt wegens te gezellig.

Uw aanmoedigingen zijn dus vereist, want eigenlijk wil uw madam die bevordering toch wel nog graag hebben, 't zou haar leven aanzienlijk aangenamer maken én ze zou meer tijd kunnen doorbrengen met haar kroost, alleen dat ellendige gestudeer, een mens wordt dat zo beu.

17-08-09

Met de huisvrouw naar de kermis

Uw madam was nog niet goed zwanger of de huisvrouw begon al over het geslacht van de baby's. Ruim twintig weken later bleek dat ze er van bij het begin klof op zat. A lucky guess?

De naamperikelen van Mme Z indachtig, vroeg huisvrouw vrijdag aan de telefoon, bijna panisch, of uw madam toch al namen had. Het arme mens krijgt nachtmerries van babynamen. Blauwe en roze naamloze schapen teisteren haar dromen, blatend om een Zsazsa-naam. Gelukkig kon uw madam haar geruststellen, onze namen liggen al een eeuwigheid vast. De huisvrouw plaatste een gokje en waarempel wéér had ze het bij het rechte eind! Dit is meer dan een lucky guess, dit is je reinste vrouwe fortuna toestanden.

Dus, volgend jaar, tijdens het kermisgeweld krijgt de huisvrouw een tentje, blauw met zilveren sterren erop. Vergeet vrouwe fortuna, voor al uw vragen over uw toekomst één adres: de huisvrouw. Ze kan zich misschien nóg eens ontdubbelen en een voorspellingsaccount openen op feesboek. Er valt grof geld te rapen huisvrouw!

08:44 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |