08-10-09

Ommekeer

Zo fantastisch als mijn zwangerschap de eerste zes maand verliep, zo afschuwelijk is het nu.

  • Ik ben constant aan het overgeven, is het niet van de baarmoederontspannende pillen, het is van kinderen die mijn maag als springkasteel gebruiken;
  • ik kan niet meer slapen: 's nachts wegens om de vijf voet een volle blaas, dutjes overdag gaan ook niet, want als ik niet rechtop zit moet ik nog meer overgeven;
  • de stress over de verbouwingen neemt per dag toe (al staat de kinderkamer sinds gisteren, da's toch ook al leuk) en ik heb het gevoel dat mijn huis niet meer van mij is, maar van mijn werkvolk;
  • daar waar ik zes maand aan een stuk heb gestraald van contentement zie ik er nu bleek en afgetrokken uit, voel ik mij precies een nijlpaard en het feit dat echtgenoot voor het eerst in een half jaar nog eens een P. magazine heeft gekocht mét lingeriespecial doet daar géén deugd aan;
  • de hormonen gieren door mijn lijf wat mij gemiddeld 3 keer per dag in een huilend wrak veranderd omdat ik de mams mis, omdat ik terug mijn normale zelf wil zijn, omdat ik wil bevallen om van alles vanaf te zijn, omdat ik besef dat bevallen geen oplossing is want dan begint het pas, omdat ik in de verste verste niet weet hoe ik dat ooit allemaal ga kunnen bolwerken met twee baby's tegelijkertijd;
  • ik voel mij vreselijk schuldig over het gezeur hierboven, want ik heb drie jaar gesmacht naar kindjes, krijg er nu van den eerste keer twee en ik wil blij zijn en vrolijk zijn enzo, maar 't lukt precies niemeer.

Enfin, u weet het nu. Doe maar alsof het er nie staat, dat zal het beste zijn.

08:25 Gepost door Arabelle in kindjesperikelen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

Commentaren

Hai Lieverd,

je hoeft je toch niet schuldig te gaan voelen omdat je deze fase van de zwangerschap niet geweldig vind? Niet zo raar doen hoor ;)
Hoop dat een lange afstandsknuffel je een beetje helpt!!

liefs

Gepost door: Leeuwarden | 08-10-09

Een zwangere vrouw heeft het recht om eens te klagen en te zagen en zeker om te blijten!! Doe dus maar rustig voort zoals je bezig bent :) Al hoop ik natuurlijk dat je je snel beter voelt!

Gepost door: Anneleen | 08-10-09

Dat is een beetje zwangerschapsdepressie, toch maar voorzichtig zijn, hoor! Klaag maar eens goed tegen je ventje.

Gepost door: Marleen | 08-10-09

Das normaal hoor! T'is niet omdat je er zo naar verlangt hebt dat je alle minder leuke dingen ook fantastisch moet vinden. T'is gewoon niet altijd een pretje dus steek dat schuldgevoel maar ver weg! Zwanger zijn van een tweeling, misselijk zijn, verbouwen tzou al raar zijn moest je het leuk vinden!

Gepost door: biomama | 08-10-09

Ik vond die laatste drie maand er ook te veel aan, en heb het evengoed toch twee keer de volle drie maand uitgezongen. Nu, ja, "zingen"? Maak daar maar "zeuren" van ;-)

Gepost door: Tina | 08-10-09

eugh ... maak van die laatste drie eens effe een negen?
Mercie!

Gepost door: Tina | 08-10-09

Iedereen heeft eens recht om nen dip hé ... en een zwangere vrouw zeker

Gepost door: Annelyse | 08-10-09

Zeuren kan opluchten. En alle ellende van de laatste maanden van een zwangerschap gaat ook weer voorbij. Net als de drukte en de last (soms) van baby's. Goeie moed!

Gepost door: Lichtindeduisternis | 09-10-09

Heb je er al aan gedacht om na de geboorte familiehulp te vragen? Voor een prikje heb je recht op 30 uren per kindje, beide ouders, dat maakt 120 uren goedkope gezinshulp. Want een tweeling is echt wel dubbel werk en zorg, maar ook driedubbel fun.

Gepost door: marie | 09-10-09

Hier gaat iedereen wel door zeker? Ik vond zwanger zijn persoonlijk maar niks dus ik kan me voorstellen dat je ook de laatste maanden maar niks vindt. Het gaat voorbij, gelukkig maar. En probeer daarna te genieten van elk moment want ze groeien zo snel.
De tip van Marie lijkt me wel wat. Een beetje rust tussendoor zal je wel kunnen gebruiken met twee mini-mensjes.
Allé courage, nog een beetje. Het is niet lang mee tot 23 november ;-)

Gepost door: elke | 10-10-09

maar Madam toch. Ik word er zelf ongemakkelijk van se en ik begrijp het voor de volle 100 %. Allé, dat van dat werkvolk en van de mams. Zwanger ben ik nooit geweest maar ik kan mij voorstellen wat dat dat met ne mens doet. Nen helen dikke steunknuffel, een virtueel voetbadje, een kussentje achter uwe rug en straks straalt gij van contentement als ge die twee roze boelekes in uw armen hebt.

Gepost door: annliesbet | 11-10-09

De commentaren zijn gesloten.