18-12-09

Kinderkliniek

Het Juleskind heeft zijn vierde operatie goed doorstaan. Dermate goed zelfs dat hij nu plots bij de 'grote' kindjes naar de heuse kinderkliniek mag. Medisch gezien goed nieuws, moederhartsgewijs een ware verschrikking want een baby'tje van zeven weken oud tussen zieke kinderen van allerlei leeftijden zwieren lijkt uw madam voor dat kleine kwetsbare baby'tje een ware hel. Gedaan ook de exclusieve aandacht van één verpleegster, gedaan ook de blauwe schorten, mondmaskertjes, handen wassen en ontsmetten. De weg wagewijd open voor snotvallingen allerhande, playstation en tv-geluiden, wildvreemden die over zijn bedje hangen (want hij ligt op een gangetje, niet in een apart kamertje) en eenzaamheid, want verpleegsters van de kinderkliniek doen "eens om de twee uur de ronde".

Uw madam haar moederhart bloedt dus, blij is ze natuurlijk dat haar jongste spruit zo sterk is dat hij intussen al vier operaties zonder kleerscheuren (maar wel met vleesscheuren) doorgekomen is en blij ook dat hij blijkbaar een evenwicht heeft gevonden dat met medicatie in zijn voeding kan behouden blijven, maar hoe moet het nu met haar spruit op die kinderafdeling. Helemaal alleen met mama die twee uurtjes, maximum vier per dag aan zijn bedje zit.

Daarom zeg uw gedacht: Uw madam kan aldaar beschikken over een kamertje, een bezemkast groot, zonder daglicht, spartaans ingericht, zo overgekomen uit een of ander sovjetrussisch strafkamp, maar een kamertje om bij haar spruit te logeren. Het Emielekind kan er nog net bij gepropt worden.

Zou ze het doen? Met Emielekind en zeven onderbroeken en twee piezjema's onder haar arm (tijdelijk) haar intrek nemen rechtover het Juleskind zijn bedje en zo toch heelder dagen bij haar twee spruiten kunnen doorbrengen, of mag ze dat eigenlijk haar oudste spruit niet aandoen om hem uit zijn vertrouwde omgeving te halen en tijdelijk onder te brengen in een oostblokbezemkast. Bedenkt u wel, het Juleskind heeft intussen reeds vijf weken de constante aanwezigheid van zijn moeder moeten ontberen.

Allé, shoot, geef raad, want uw madam weet het niet meer.

16:54 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (19) |  Facebook |

Commentaren

moeilijk maar ik ben van de overtuiging dat een kind in het ziekenhuis meer heeft aan een mama die goed is uitgeslapen omdat ze in haar eigen bed naast manlief kon liggen, dan aan een mama die op het eind van de week ZOT wordt van kindergekrijs, uitgeput haar ogen niet meer kan openhouden, en nog slechts een schim is van zichzelf, ...
ik slaap nl altijd thuis met 1 kind in het ziekenhuis en loop héééééél veel heen en weer, ...

Gepost door: ann | 18-12-09

ik zou het niet kunnen, mijn kind alleen laten... Ik mag er niet aan denken dat hij huilt er niemand is om hem te troosten... maar wsl is dit niet de raad die je verwachtte te horen :s

Gepost door: cdn | 18-12-09

Het Emielekind is natuurlijk ook thuis waar zijn mama is. Als zijn mama erbij is, dan kan het Emielekind veel hebben, en hij is bij zijn broertje, dat 9 maanden lang zijn omgeving is geweest.
Wat wil je zelf?
Ik was blij toen sperziekind in het ziekenhuis lag dat ik bij hem kon blijven. Af en toe ging ik dan wel eens naar buiten, maar eigenlijk voelde ik me helemaal niet moe van de nachten en zo...

Bij mij was het natuurlijk maar 10 dagen.
Wat wil je zelf? Wat zegt je gevoel?

Gepost door: Zinzia | 18-12-09

kruipt in die bezemkast zouk zo zeggen...

Gepost door: biomama | 18-12-09

Ik zou ook in het ziekenhuis gaan blijven. Emiel hoeft toch ook niet hele dagen daar te zijn, de papa is er toch ook nog om hem heen en weer te ferryen?

Gepost door: Marleen | 18-12-09

Ik ben het met de eerste reactie eens... Hoewel het een moeilijke beslissing is. Aan een uitgeslapen mama heeft een 'zieke' baby meer dan aan een overspannen mama. Bovendien is het moeilijk te voorspellen hoe Emiel zal reageren op de nieuwe omgeving (geluiden, geur, licht, toch allemaal dingen die voor een baby een verschil uitmaken).
Welke beslissing je ook neemt, je bent een dappere mama! Succes!

Gepost door: een nijver lezeresje | 18-12-09

Uitproberen Je hebt verschillende scenario's, meerdere mogelijkheden. Probeer ze uit. Geef je feelings een kans en schrap wat jou of je jongetjes niet zo goed ligt. Maar zorg dat jij, de mama van deze wonderboys, er blijft voor hen en voor hun papa. Je staat er niet alleen voor, vraag ook zijn inspraak en steun.
Volhouden meisje, moeders zijn sterk weet je.
Knuffels voor je boys.

Gepost door: Leva | 18-12-09

Ik zou er ook gewoon bij kruipen. Het kan inderdaad vermoeiend zijn, maar dat los je ooit wel op. Die eerste weken die je nu aan jules kan geven, kan je niet meer overdoen.. (ik bedoel: als je hem nu iets kan geven, zal je achteraf blij zijn over je inspanningen) en emiel zal misschien een beetje van slag zijn doordat hij uit zijn regelmaat is, maar zijn mama is er nog wel - dat is toch het belangrijkste?
Gewoon doen en iedereen dicteren dat ze jou zoveel mogelijk moeten soigneren, want dat verdien je nu wel dubbel en dik als moeder!

Gepost door: eva | 18-12-09

In het ziekenhuis blijven. Ik heb een week (maar een week) in het ziekenhuis gelogeerd met een van onze kinderen toen hij 6 weken oud was en zo vermoeiend was dat niet. En zoveel gekrijs was er niet te horen. Als je het te vermoeiend of te lastig vindt, kan je nog altijd naar huis gaan. En met het Emielekind zal dat ook wel lukken. Regelmaat thuis of regelmaat in het ziekenhuis, wat maakt het uit? Als je kinderen maar bij je kunnen zijn.

Gepost door: Lichtindeduisternis | 18-12-09

Ik heb beide gedaan, maar ik denk dat thuis slapen toch een betere optie is. Omdat je in het ziekenhuis veel geluiden hoort. Apparatuur, mensen, slaande deuren noem maar op. Kortom als je de hele dag bij het Juleskind kan zijn dan is het misschien een beter optie om 's nachts lekker thuis te slapen om zo uitgeslapen mogelijk weer naast z'n bedje te kunnen staan.

Gepost door: Ester | 19-12-09

Ik zou in het ziekenhuis gaan slapen, zoals ik hierboven al lees het idee dat mijn kind huilt en ik er niet ben scheurt mijn moederhart in 2. Als het je te vermoeiend is kan je weer een nachtje thuis slaap inhalen. Maar je mannetje is nog zo klein hij heeft niet genoeg aan een keer in de 2 uur een zuster die even naar hem omkijkt.

Gepost door: Janne | 19-12-09

ik ken er geen bal van want ik heb zelf geen kinderen maar ik kan wel begrijpen dat de situatie zoals ze nu is voor jou als mama heel erg moeilijk is. Probeer het, lukt het niet, dan kan je terug naar huis, maar moet je jezelf achteraf niets verwijten.
Succes xxx

Gepost door: annliesbet | 19-12-09

Ik zou ook in het ziekenhuis gaan logeren, met de twee baby's. Die keren dat mijn kinderen in het ziekenhuis verbleven, was ik steeds bij hen. Het voordeel is dat je huishoudelijke taken volledig wegvallen en je gewoon kan moederen. Het allerbeste!

Gepost door: tijdtussendoor | 19-12-09

Wat ik vind? Dat jullie met zijn allen ongelooflijk sterk blijven, na bijgelezen te hebben.

Gepost door: zapnimf | 20-12-09

Ik zou ook de ziekenhuisoptie proberen.
Maar ja mijn enige ervaring is één weekje in een comfortabele kamer. Heel veel succes!!

Gepost door: Griet | 21-12-09

Helaba,

ik zou naar het ziekenhuis gaan. Volgens mij is Emiel thuis waar zijn mama is en heeft Jules zijn mama gewoon hard nodig. Het is natuurlijk zo dat Jules meer heeft aan een ontspannen moeder dan een stresskip, maar het altijd over en weer crossen is ook een gedoe en neemt veel tijd in beslag. Je kan trouwens gewoon altijd weer naar huis gaan als het je te zwaar valt. Een helpende hand nodig in het huishouden? Ik steek graag een handje toe hé!

Dikke knuffel,
Mie

Gepost door: Cr0kus | 21-12-09

als ik al die reacties lees, is een gestresste maam niks goed me dunkt, maar ik spreek dus niet uit ervaring, watn ik heb geen stress en nog minder, geen kindje in het ziekenhuis. Ik zou in dat kruipkot kruipenn, baby's horen bij hun mama en als ik jouw tekst lees, dan lijkt het me dat jij meer stress hebt van op en neer te gaan en als je arriveert bij kleine jules, dan denk je blijkbaar alvast: "ai nee, binnen 2u moet ik alweer naar huis".
Als het dan niet lukt, kan je nog alitjd naar huis terugkeren, maar niet probeert, niet weet he...

Gepost door: tantehilde | 21-12-09

Kruip in de kast en leg dat kind op uw zachte warme moederborst... hij heeft u al vijf weken moeten missen...

Gepost door: Bombilla | 21-12-09

Rust is belangrijk. Ik ga u niet vertellen hoe je die moet nemen, maar rust is wel belangrijk.
Ik hoop nog steeds mee op een spoedig herstel en dat je je twee zoontjes gewoon thuis kan knuffelen

Gepost door: annava | 22-12-09

De commentaren zijn gesloten.