20-01-10

Ik heb het hem eens goed gezegd

Naar het ziekenhuis gaan voor een wekelijkse bloedafname en u een liesbreuk schreeuwen zodat ge met spoed moet geopereerd worden. Wat voor manieren zijn dat nu! Zijn moeder zo laten panikeren. Maar enfin het Juleskind is alweer thuis en lacht en eet alsof er niks gebeurd is, 't is hem dus al vergeven. Natuurlijk komt het ook op het lijstje tegenverwijten dat door uw madam gebruikt zal worden in lastige puberjaren.

Gnégnégné wat heb ik al een waslijst daarvan. Ik verheug me er nu al op.

17:36 Gepost door Arabelle in kindjesperikelen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

Amai, dat is een prestatie, je een liesbreuk schreeuwen. Nog nooit gehoord. Al een geluk dat het weeral terug in orde is.

Gepost door: Marleen | 20-01-10

Manmanman, dat zijn nogal kinders dat gij hebt... Blij dat het weer allemaal in orde is.

Gepost door: Lichtindeduisternis | 20-01-10

Maar Juleskind toch!

Gelukkig zijn er altijd oplossingen voor zijn practical jokes.

Gepost door: Janina Modaal | 21-01-10

Wat een karakterke! Nu al!

Gepost door: JeMaMuse | 21-01-10

Wow!
(mag je hem eventueel niet aanleggen bij het bloedprikken, probeerde ik ook bij de prikjes)
Ik ben benieuwd hoeveel getier ik zal horen bij het verwijderen van een gipsarmpje straks. Toch liefst geen liesbreuk ;)

Gepost door: Griet | 21-01-10

Altijd handig om al een voorraadje replieken te hebben voor later. Toch goed dat het Juleskind weer heel is.

Gepost door: affodil | 25-01-10

De commentaren zijn gesloten.