01-02-10

De ware toedracht

Vriendin C. leest, net als u, af en toe mee op uw madam haar blog. Vorige week stond vriendin C. "op 't goe vallen uit" zoals dat heet voor uw madam haar deur. Zij vond een uitgeputte ietwat droevige, maar wel proper gewassen madam thuis. Net als u (zo leid ik af uit de comments) dacht vriendin C. dat uw madam het allemaal nogal goed opneemt, het uitputtende moederschap van een tweeling van wie er één zwaar ziek is, met dat verschil: vriendin C. ként uw madam.

Vandaar, vandaag ook voor u de ware toedracht. Uw madam is op. Niet uitgeput door het vele werk, want dat vindt ze plezant, maar uitgeput door de emotionele zorg omtrent haar Juleskind. Ze vindt het vreselijk dat haar kereltje intussen reeds vier serieuze sneeën in zijn buikje heeft. Ze vindt het afschuwelijk dat er dertig centimeter plastic buis uit zijn buik bengelt (en verzet zich met hand en tand tegen nóg een extra buis die als maagsonde dienst zou doen). Ze vindt het verschrikkelijk dat hij een gaatje heeft in zijn zij waarlangs hij moet plassen. Ze kan het niet laten allerlei doemscenario's uit te denken over plassertjes die nooit normaal zullen werken, over plastic buizen die per ongeluk uit de buik scheuren bij een wild spelletje, over (en dat is zowat haar ergste nachtmerrie) het ontbreken van een goede donornier.

Het enige dat haar nog enigszins overeind houdt zijn haar twee ventjes. Het Emielekind omdat hij zo mooi is en zo'n echte droombaby die huilt als hij honger heeft, slaapt als zijn buikje vol zit, lachend in zijn park ligt of in zijn stoel naar buiten zit te kijken. Het Juleskind om exact dezelfde redenen én omdat hij zo'n ongelooflijk vechtersbaasje is, dat nu al zes weken flirt met de grens van nierdialyse of niet maar toch lekker steeds aan de juiste kant van de grens blijft.

Oh en ere wie ere toekomt, ondanks zijn ergerlijk rationeel omgaan met "de situatie" is en blijft echtgenoot uw madam haar steun en toeverlaat. Dàt mag ook wel eens gezegd.

Voila, nu weet u het. Het gaat niet. Uw madam neemt het bijlange na niet goed op. Ze crasht ongeveer om de dag en op die dag soms wel ne keer of vier. Ze heeft al tranen met tuiten gehuild. Ze is vreselijk bang dat het allemaal niet goed afloopt met haar jongste spruit. En... ze wil eigenlijk af en toe eens wég van alle zorgen en heeft daar een gigantisch schuldgevoel over.

13:47 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (18) |  Facebook |

Commentaren

A) Wie zou niet crashen ???
B) Ondankshet crashen... gijdoetdazeergoed !!!
C) Zo gauw het gezondheids- en kinderopvanggewijs mogelijk is... ga er (eventjes) uit... ondanks het schuldgevoel (en laat dat ook maar bij de kinderoovangvrijwilligers)

Gepost door: Viki | 01-02-10

Nekeer weg van alle zorgen, dat kan ik wel verstaan, kan je niet eens een noodlijn inroepen en er even tussenuit glippen?
De ware toedracht had ik al wel vermoed. Supervrouwen bestaan immers niet, maar desondanks ben ik ervan overtuigd dat je het héél goed doet.
Nog veel sterkte trouwens

Gepost door: Annelyse | 01-02-10

Je doet het allemaal mooi wel !! Dikke pluim hoor, het is ook niet niks.

Gepost door: Janne | 01-02-10

Ik kon het eigenlijk al niet echt rijmen: je opgewekte manier van schrijven over een verschrikkelijk zware ervaring waarop geen enkele kersverse mama zit te wachten.
Wij moeders weten dat het sowieso zwaar en vermoeiend is als alles perfect is. Jij hebt ineens 2 kleine schatjes, waarvan er eentje een strijd levert met z'n leventje nog voor het goed en wel begonnen is.
Ik kan het me niet voorstellen wat dat doet met je, al heb ik een vermoeden dat het emotioneel verschrikkelijk is om je kindje zo te moeten zien vechten.
Schuldgevoelens hebben omdat je er graag eens eventjes van deze grote zorgen verlost zou zijn is niet meer dan menselijk, doch onterecht. Je mag je zo voelen, geen mens zal je dat kwalijk nemen. Crashen, op en leeg zijn, tranen met tuiten huilen...je zou voor minder.
Een dikke chapeau voor jou en je echtgenoot, je sleurt er je door omdat er geen andere optie is.
Heel veel moed en emotionele sterkte nog, Madame. Ik doe mijn hoed voor je af. Respect. Echt.

Gepost door: Margo | 01-02-10

Zelfs in de ware toedracht klink je sterk.
Het zou zeer vreemd zijn als je niet een keer zou stuiken. En meer keren ook.
Voor de rest heeft Margo het allemaal al schoon gezegd.

Gepost door: zapnimf | 01-02-10

Er is al veel gezegd, maar omdat ik weet dat je toch de steun wel wat zult afwegen aan het aantal comments op deze post (ik zou dat ook doen): ge doet dat heel goed. Het kán onmogelijk anders zijn dan een hel als je kindje zo'n ernstige operaties achter de rug heeft op 6 weken. Wij kunnen alleen maar meehopen dat alles goed verloopt en dat er een goede donornier komt!

Gepost door: Marleen | 01-02-10

Hey wonderschone en moedige mama,
binnenkort trekken we er samen ne keer op uit!
Zonder schuldgevoel en met tranen met tuiten...
Ik weet wel waar Jules die vechtlust vandaan heeft... Maar vechten doet ge niet alleen: hij met uw hulp en gij met die van ons, uw trouwe vrienden en natuurlijk ook de Madam Arabelle-adepten.

Ik ben er nog nie goed van. Ben blij dat ik eindelijk aan de deur heb durven bellen, maar anderzijds vervloek ik mijzelf dat ik dat al niet veel eerder heb gedaan...

Een dikke knuffel

Gepost door: Crokus | 01-02-10

Crashen kan eens goed doen... Zorg voor opvang en laat eens de rust komen en wenen mag ook.

Gepost door: Zinzia | 01-02-10

chapeau Mama's gaan nu eenmaal door en door en door met tranen of met een lach, maar DOOR gaan ze...
Liefs anne

Gepost door: anne | 01-02-10

Ik sluit me meelevend aan bij de wijze woorden van Margo, ik zou het zelf niet beter kunnen zeggen.
Mijn moederhart bloedt als ik hier kom lezen, en ik blijf je heel veel moed en doorzettingsvermogen toewensen. Het lukt jou en kleine Jules wel, echt waar, het lukt jullie!

Gepost door: Tina | 01-02-10

Margo verwoordt het inderdaad heel mooi. Ik wens je heel veel sterkte en wou dat ik meer kon doen. Ik duim heel erg mee voor een goeie donornier voor kleine Jules.

Gepost door: Lichtindeduisternis | 01-02-10

Ik blijf ook meeduimen voor een donornier voor Jules! En voor jou!

Gepost door: Griet | 02-02-10

Natúúrlijk is dat onmogelijk om in het echt even sterk te zijn als hier op je blog. Natúúrlijk moet je als moeder af en toe eens gaan zitten en tot rust komen en alles even op een rijtje zetten. Als mama's met gezonde kinderen every now and then hun tranen eens de vrije loop moeten laten gaan, dan is jou dat toch zeker en vast gegund? Je kan je met alle macht sterk proberen houden naar de buitenwereld toe, maar eerlijk gezegd: er is niemand die dat van jou verwacht. Iedereen die je 'situatie' kent, zal je dat héél gemakkelijk vergeven, want er is niemand die in jouw schoenen zou willen of durven staan... dus hup! Weg met dat schuldgevoel en trek er - van zodra je kan - eens op uit, zet het moedergevoel even op een lager pitje en gun jezelf wat quality-time. Supermama's, 't is een mooi idee, maar ze bestaan niet hoor. Dus 't heeft geen zin om ernaar te streven. Ons mama zei altijd: "doe gewoon je best, want beter dan best bestaat niet". Sterkte!

Gepost door: Ella Montella | 02-02-10

Ik zou gewoon niet stoppen met bleiten denk ik...
Tussen de regels door was wel 't één en 't ander te begrijpen...
Hou je goed, bleit, klaag en zaag op tijd en stond, we zijn mama's, en okee, logischerwijze ook af en toe wel supervrouwen, maar dat wil niet zeggen dat crashmomenten niet toegestaan zijn.

Gepost door: Isabel | 02-02-10

Respect! Crashen is doodnormaal, daar hoef je je toch niet schuldig over te voelen!
Heel veel moed, hou je goed en als ik iets kan doen, laat het aub weten!

Gepost door: JeMaMuse | 02-02-10

Madam, een tweeling dat is niet iets van een, twee, drie ...
Het begin is zo moeilijk, de ene gilt voor eten, terwijl je de ene eten geeft, brult de andere en zo ging dat bij mij heel de dag en heel de nacht!
Ik heb er ook een hele tijd als zombie bij gelopen en me schuldig gevoeld, omdat ik ze liet wenen omdat het soms niet anders kon. Als je ze dan eens achterliet dan had je schrik dat ze die twee niet te baas gingen kunnen ... en ken het nog allemaal ... en jou situatie is dan nog moeilijker als de mijne ...
Je moet je niet schuldig voelen ze hebben meer aan een mama die haar zinnen even heeft verzet en er weer tegenaan kan. Heel veel moed en het wordt beter!!

Gepost door: madebykk | 02-02-10

Het nadeel aan doen alsof alles ok met je is, is dat iedereen het op den duur begint te geloven. Je altijd sterk houden heeft geen zin, meiske. Je moet hier doorheen, het is natuurlijk lastig en niemand verwacht van jou dat je vrij en blij door het leven wandelt op dit moment.
Ik hoop in alle geval dat je op dit moment veel steun hebt aan iedereen in je omgeving. En een beetje verre morele steun van ons allemaal.
Knuffel aan jullie allen!

Gepost door: elke | 04-02-10

och, kvind het echt verschrikkelijk voor u...als ek met iets kan helpen...

Gepost door: biomama | 05-02-10

De commentaren zijn gesloten.