30-04-10

Moe-der

Uw madam is moe. Moeder dan moe. Moest.

Nu opperste waakzaamheid over haar jongste spruit niet langer geboden is (want hij doet het goed, erg goed zelfs) is de adrenaline uit haar lijf verdwenen en heeft hij plaatsgemaakt voor een allesoverheersende vermoeidheid. Een mens zou denken dat een lijf daaraan went, aan onderbroken nachten, aan gepieker, aan slechte eetgewoonten. Tenslotte wordt dat stramien nu al zes maand (ja, ja, het gaat vooruit hé) gevolgd.

Niets is echter minder waar. Het lijf protesteert op alle mogelijke manieren, de hoest waar uw madam al weken mee kampt blijft hardnekkig aanwezig, de perfect toegenaaide naad van haar keizersnee begint ineens te ontsteken, charmant bezoek in het begin van de week viel het alleen maar op dat uw madam elk ogenblik in slaap kon vallen. Niks geen complimenten over het kroost of over de herwonnen lijn, neen alleen "ge ziet er moe uit". Wél drie aanbiedingen om te komen dutten, da's toch ook al iets. Uw madam haar armen en benen voelen aan gelijk spaghettislierten, wat niet zo interessant is als ge alle vijf voet wel een of andere baby op de arm moet nemen of op de trap moet dragen.  En zelfs uw madam haar vader komt al koffiekoeken brengen: "suiker om wat energie te krijgen".

Tips om de vermoeidheid tegen te gaan anyone, of hoort de overtreffende trap van moe gewoon bij het moe-der zijn?

12:31 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

27-04-10

Terrasjesweer

Uw madam heeft niks tegen terrasjes, laat dat duidelijk zijn. Voor de komst van het kroost placht ze menige uren op een terrasje te slijten en ze is vast van plan om, eens het écht zomer en dus langer dan vijf minuten per dag vijfentwintig graden wordt, opnieuw menige uren op een terrasje te slijten. Mét kroost.

Waar uw madam wél een hekel aan heeft is aan de plaats die terrasjes innemen op de openbare weg, zijnde het trottoir. Heeft u er enig idee van hoe moeilijk het manouvreren is met een tweelingbuggy tussen al die terrassen die de trottoirs overnemen?

Oh en nu er toch nieuwe verkiezingen komen, de partij die overal in België voetpaden van minstens twee meter breed belooft, krijgt mijn stem.

19:52 Gepost door Arabelle in jeeeeeeeeeezes | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

22-04-10

Rekenen update

Oh, dat moest ik u ook nog vertellen, nog slechts drie kilo en tweehonderzeventig grammekes te gaan!!!

Maar wél de kaap van de groentenpap nog te nemen. Hopelijk lukt dat goed en zorgt het niet te veel voor een verstoring in het Julesevenwicht. Stiekem denkt uw madam al aan "dialyse niet voor ons" t-shirten, maar ze zal nog maar niet te hard van stapel lopen en heel voorzichtigjes, stapke voor stapke verder richting de tien kilo schuifelen.

15:11 Gepost door Arabelle in kindjesperikelen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Stemmig

Ergens in oktober vorig jaar kon u lezen dat ik heelder dagen met mijn katten converseer. Sinds de komst van het kroost tetter ik er natuurlijk dubbel zo erg op los. Heelder conversaties ontwikkelen zich tussen mijn twee jongens en mij. Over de dingen des levens, over blauwe olifanten en groene tijgers over koolspeeltapijten en waarom geitjesbaby's eigenlijk slimmer zijn dan mensenbaby's over niertjes en flaporen, over coureurs en de klokken van rome, enfin, ge kunt het zo zot niet bedenken of uw madam klapt erover met haar kroost. Tot gisteren.

Gisteren wou ze de dag met een welgemeende, vrolijke "goedemorgen lieve schatten" beginnen en wat kwam er uit haar mond? Niks, niks niemendal, zelfs geen schor gefluister, gewoon niks. Zomaar van de ene dag op de andere is uw madam haar stem weg. Geen tekenen op voorhand waaraan een mens zou kunnen zeggen "oei, morgen zit ik zonder stem" geen tekenen die wijzen op een oorzaak van de stemloosheid. Ik heb géén keelpijn, neem flink mijn antibiotica tegen de bronchitis, zuig eucalyptusballekes en voor wie zijn klassiekers kent, ik dronk géén japanse thee.

Sinds gisteren is het dus stemmig stil ten huize van, het kroost kijkt verwachtingsvol naar mijn bewegende lippen, maar meer dan wat gefluisterde verhaaltjes komen er niet uit. Wat denkt u, zou het een goede training zijn om ze te leren luisteren?

14:23 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

20-04-10

Ziek

Eens per jaar is uw madam ziek. Goed ziek eigenlijk, ziek in de categorie "te-slecht-om-te-sterven-ziek". Tot vorig jaar lag ze dan een week in haar bed te zweten, hete thee te drinken (thijm met citroen, moest u ooit een huis-tuin-en keukenmiddeltje van doen hebben) en vooral te slapen. Uw madam is van het soort dat geneest door te slapen, pillen werken bij haar nauwelijks.

Dit jaar heeft uw madam er potdorie twee zieke kinders bij ook, want de microben hangen natuurlijk in huis. Stresst uw madam erop los want het kroost heeft koorts, hoge koorts, tot wel 39°. Blijft uw madam nu al een week of drie in het beste geval een halve, maar meestal een kwartje want slapen komt er natuurlijk niet van en hete thee drinken met een baby aan de borst is een redelijk riskante onderneming.

Gisteren bereikte de ziekigheid bij ons alledrie haar hoogtepunt, maar gelukkig slapen zieke baby's ook veel.

 

12:22 Gepost door Arabelle in mijn lijf | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

16-04-10

Therapie

Sinds Deneema zijn deuren opende in uw madam haar woonplek is haar levenskwaliteit er aanzienlijk op vooruitgegaan. Niet alleen de pindarotsjes zorgen voor instant gelukzaligheid, ook de kinderkledij drukt elke naar melancholie neigende gedachte meteen de kop in.

Foto0375klein

 Om van de guitige snoet van mijn oudste spruit nog maar te zwijgen.

13:15 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

15-04-10

Verduisteringsgordijnen

Zes maand slapeloze nachten en zes maand geen middagdutjes doende kinderen. Was er nu écht niemand die mij iets vroeger had kunnen zeggen dat verduisteringsgordijnen en dus een pikdonkere babykamer de oplossing zijn?

Enfin, uw madam is er zelf achter gekomen, en wat een zaligheid mensen, wat een zaligheid, nu al drie uur aan een stuk.

16:59 Gepost door Arabelle in kindjesperikelen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |