06-08-10

What doesn't kills you

Er zijn zo van die mensen die vinden dat ge lessen moet trekken uit hetgeen u overkomt. Of, erger nog, die vinden dat ge eigenlijk feitelijk content moogt zijn dat er u een malheur overkomt, want dat is een kans die ge krijgt om wijzer te worden, een ander mens te worden, een nieuw level van uw persoonlijkheid te bereiken.

Ik kan dat niet. Ik vind niet vlotjes zwanger kunnen worden brute pech. Ik vind de mams dood en begraven in een putteke op ocharme 55-jarige leeftijd eigenlijk nog brutere pech, zéker als ge weet dat ze ongeveer al drie jaar zat uit te kijken naar een kleinkind en één jaar na dat ze d'r niet meer is, ze twee kleinkinderen heeft die ze nooit zal kennen, nooit zal kunnen vastpakken, nooit zal knuffelen, nooit smeltend kan bekijken, waar ze nooit petit-beurre-taart voor kan maken of nooit ballekes in tomattensaus of frikadon mè kriekskes. En ik vind een zoontje met kapotte nierkes eigenlijk feitelijk het summum van brute pech, ookal doet hij het (afkloppen op ongeverfd hout) supergoed en groeit hij en lacht hij en rolt hij en zit hij helemaal alleen recht  (sinds een goeie week) enzo. Deze drie dingen kan ik echtig waar, in geen honderdduizend jaar als een verrijking van mijn leven zien. Mijn kinders zijn een verrrijking ja, en mijne vent (soms toch) en hoe andere mensen op dat soort brute pech reageren, daar leert ne mens ook veel uit, maar de pech op zich. Neen, die had ik net zo lief niet gehad, ik zou me een pak rijker gevoeld hebben.

What doesn't kills you, makes you stronger, maar ik ben eigenlijk al sterk genoeg. Dank u.

10:34 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Ik kan u helemaal volgen madam in deze gedachtengang.
Mensen die bij mij met zo'n theorieën afkomen, ik ga er zelfs niet meer mee in discussie. 't Zijn toevallig ook altijd mensen die zelf nog nooit echt dikke miserie hebben meegemaakt, daar moet ge eens op letten.
Soit, ik vind dat gij dat super doet. Maar geloof me, ge zult in de toekomst nog veel op uw sjiek moeten bijten. En da's geen pessimisme. Eerder realisme.
Some people have all the luck. En voor anderen gaat niets over rozen....

Gepost door: Nele | 06-08-10

Wat mij vooral opvalt, is dat mensen die commentaar hebben op andermans omgaan met problemen inderdaad (zoals Nele zegt) zelf nooit iets meegemaakt hebben. Goed voor hen, maar ze moeten u wel gerust laten. Zeker u. Dat ze nog een keer durven proberen, ik kom af! Om het eruit te kloppen, dat spreekt.

Gepost door: elke | 06-08-10

Ik denk dat iedereen ooit zijn portie krijgt en laat ze maar roepen ... maar als ze ooit hun portie krijgen zijn ze zeker zo sterk niet ... dan klagen en zagen ze tegen 1000 uur ... maar oooh weee als wij iets voor hebben, dan luistert men niet ....

Ach, ik denk soms ook dat ik mijn dosis heb gehad, maar even later blijkt dat niet waar te zijn ... waar stopt het en hoeveel kan een mens aan????

Gepost door: madebykk | 06-08-10

Dat missen van je moeder dat moet echt erg zijn. Ik hoop, naïef genoeg, dat ze jullie nog ziet. Je liefde voor je kinderen kunnen delen met je moeder is heel veel waard.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik bij de soort hoor die nog niet veel tegenslag te verwerken kreeg. Maar ik geloof ook niet in diene zever. Iedereen verdient evenveel sjans.

Gepost door: lelietjevandalen | 06-08-10

De commentaren zijn gesloten.