16-09-10

Gemis

De mams haar gsm ligt op de hoek van de schouw in het huis waar zij woonde.

Het huis waar nu nog de man woont die haar de laatste dagen van haar leven geen blik waardig gunde.

Het huis waar uw madam het grootste deel van haar jeugd doorbracht. Waar petit-beurre taart werd gemaakt, waar luidkeels Lola van the kinks werd meegebruld, waar naar Medisch Centrum West werd gekeken (en door ons allebei werd weggezwijmeld bij dokter Jan van der Wouden) en naar Loveboat en Buck Rogers. Waar elke dag woorden vielen over een bed dat niet naar behoren was opgemaakt (jeeezes, kon ze dààr over zagen), waar elken avond kop of munt gegooid werd over wie er mocht afwassen en wie er moest afdrogen, waar scrabble werd gespeeld, waar door haar verwoedde doch vruchteloze pogingen werden ondernomen om uw madam in een danskoord te leren springen, waar sinterklaas altijd een glaasje port dronk en zwarte piet altijd een pintje bier en een sigaretje rookte. Het huis waar om de drie jaar heel de boel aan de kant moest om opnieuw te behangen of te verven of een of andere grote kuis te doen, waar elke week de "storsen" moesten afgehaakt en na het wassen opnieuw opgehangen worden, waar uw madam uren op de keukentafel stond om rokken, kleedjes of broeken af te spelden. Waar de eerste 'gebroken-hart-wonden' werden gelikt, waar de laatste nacht als ongetrouwde vrouw werd doorgebracht.

Waar vandaag, elk jaar een gigantische slagroomtaart werd verorberd en haar veel onnozele kadokes werden gegeven (onnozele kadokes waren haar ding) en waar vandaag elk jaar happy birthday werd gezongen en slingers werden omhoog gehangen en nen troon werd gemaakt (ja, wij deden aan verjaardagen, met alles d'r op en d'raan).

Uw madam kon het niet laten en belde vandaag, gewoon om nog één keer haar stem te horen en op hare voice-mail in te spreken dat ze twee fantastische kleinzonen heeft en om haar proficiat te wensen met haar eerste verjaardag als oma, maar van zodra de piep weerklonk zat er zo'n grote brok in uw madam haar keel dat ze't maar zo heeft gelaten. D'r is zoveel te vertellen en er zijn zo weinig woorden.

20:55 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

Missen is pinlijk ! koester al die mooie momenten!! Zo'n mooie momenten!!

Gepost door: madebykk | 17-09-10

proficiat met die eerste verjaardag (wat? nu al?!)

en wat het stukje betreft: kiekenvlees en het gedacht: 'ik hoop dat mijn kinderen later ook zo over mij denken'. Zo'n mama wil ik ook zijn (buiten de storsen dan) en ik ben zeker dat jij er ook zo ééntje zal zijn.

En gemis is inderdaad iets vreselijks. Al betreft het hier bij mij niet de moeder.

Gepost door: elke | 17-09-10

@elke: neen gij, niet de eerste verjaardag van het kroost. Het zou de mams haar eerste verjaardag als oma geweest zijn. Voor het kroost moeten we nog een week of zes wachten.

Oh, ik denk da ook gij nie al te veel moeite moet doen zenne, om zo door uw dochters herinnerd te worden, maar 't is nog véééél te vroeg om daaraan al te denken, jongske, aan hoe ge herinnerd wilt worden. Creëer nog maar een jaar of veertig herinneringen.

Gepost door: madam arabelle | 17-09-10

Mijn dochter van toen 7 jaar verwoordde het prachtig toen haar oma (mijn mama) een paar maanden gestorven was: "Ik wou dat oma een dagje weer leefde, dan konden we veel vertellen en dan kon ze weer doodgaan ..."

Dat is nu 14 jaar geleden, en ik kan je wel vertellen dat het gemis altijd blijft ...

sterkte vandaag

Gepost door: Anonieme meelezer | 17-09-10

Mama's zouden niet mogen sterven, zo simpel is dat.
Ik ken het gevoel Mme, en ik leef met u mee, die zwakke momenten, awel, die mogen er ook zijn, anders komen de mensen van de tissuekes failliet eh? Veel kranigheid gewenst! x

Gepost door: dulcera | 19-09-10

Op dagen als deze zal het gemis nog groter zijn dan anders. Veel sterkte!

Gepost door: veerle | 20-09-10

De commentaren zijn gesloten.