09-11-10

The point of no return

Om zo af en toe eens bevestiging te krijgen dat het bij haar allemaal best meevalt kijkt uw madam somtijds eens naar onnozele amerikaanse realityshows als 'de afvallers' en consoorten. Iedere keer opnieuw vraagt ze zich af hoe een mens zo wanstaltig dik kan worden. Allé waar is het punt dat ge voor de spiegel staat en zegt ik zie d'r wanstaltig uit, maar foert, 't is nu zo. Uw madam begrijp dat niet, maar ach 't zijn maar amerikanen, die vreten heelder dagen hamburgers en drinken liters cola.

Allé dat was den uitleg die uw madam eraan gaf, tot vandaag. Vandaag zat ze op een overvolle trein (weer eens vertraging en dus verminderde samenstelling en toestanden, alle ge kent het wel allemaal dingen waar ne mens zwaar ambetant van wordt, heel zwaar ambetant zelfs) en ineens wordt ze platgedrukt door een lijf. Een gigantisch lijf, een lijf dat niet alleen het zetelke naast haar in beslag neemt, maar ook hààr zetelke, een zetelke waar uw madam eigenlijk feitelijk serieus haar best voor had moeten doen op nen vertraagde verminderde samenstellingstrein. En waar uw madam anders echt over 't algemeen beleefd is, en niet naar de mensen staart kon ze't deze keer echt niet laten. Echt, het lijf was gigantisch, en het was wanstaltig en eerlijk waar moest uw madam zo dik zijn, ze zou zich doodschamen en zéker niet vragen aan degene die ze bijna platdrukt in het zetelke naast haar of ze soms iet aan had van haar.

En toen bereikte uw madam haar point of no return en antwoordde heel frank dat dàt haar onmogelijk leek. Kijk, ze kreeg dan toch, zij het met zeer verontwaardigd gesnuif, haar zetelke terug. Maar ja, ze weet het 't was nie schoon van haar.

22:03 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

Commentaren

Niet schoon misschien, maar liegen, dat is pas erg.
En niet antwoorden op een vraag is ook niet schoon.
Het was in elk geval erg grappig.

Gepost door: Sofie | 09-11-10

:-D

Jij kunt dat allemaal zo mooi en sappig vertellen. Ik moest luidop lachen.

Gepost door: Annelies | 09-11-10

Ik zou daar niet wakker van liggen. Je hebt franke toten en franke toten. In jouw verhaal verdiende die franke toot lik op stuk, wat ze dan ook kreeg.

;-)

Gepost door: ms | 10-11-10

Ik wou dat ik even frank durfde zijn soms.

Goed gezegd!

Gepost door: eveliens | 10-11-10

Schitterend!
Ik durf dat niet goed toegeven, maar ik snap dat ook niet, dat mensen zó wanstaltig dik kunnen worden dat ze niet meer op/in een gewone stoel/zetel passen. Daar dóe je dan toch iets aan.

Gepost door: Lichtindeduisternis | 10-11-10

Awel, als dikke mens geweest zijnde (nu minder en gelukkig niet echt wanstaltig (hoop ik,want ik ken uw normen niet)): ik begrijp wat je bedoelt. Naast zo'n dik mens zitten en plat geduwd worden, het is niet plezant.
Maar denk je nu echt dat dat mens voor haar plezier zo dik is? Als 't zo simpel was om niét dik te zijn, dan zouden er weinig dikke mensen rondlopen, want zo plezant is het niet!
Maar je was wel grappig.

Gepost door: Marleen | 10-11-10

@marleen: 't was geen aanval of vingergewijs naar dikke mensen (alhoewel je hebt dik en gigantisch en geloof me dat mens op de trein was gigantisch er waren zelfs drie mensen voor nodig om haar op de trein te duwen) en slank of gewoon niet dik zijn is inderdaad niet aan iedereen zomaar gegeven. Ondergetekende moet er ook ietwat moeite voor doen, of zwaar afzien van de zorgen. Maar dan kom ik weer bij mijn uitgangspunt, wanneer stopt ge met d'r uietsvan aan te trekken. Allé hoe wordt ge zo gigantisch dik dat ge twee zetelkes in beslag neemt op nen trein en drie mensen nodig hebt om u op de trein te hijsen? Zoooo dik zijt ge toch nie van den enen dag op den anderen?

Maar soit, moesten ietwat volslanke lezers zich aangevallen voelen: twee dingen
1. in heel haar 34-jarig bestaan had uw madam nog nooit IRL zo'n lijf gezien, dus ge kunt het onmogelijk geweest zijn
2. als ge't toch waart, sorry, 't was er misschien over, maar 't was wél grappig niewaar?

Gepost door: madam arabelle | 11-11-10

BLAHAHAHAHA!

En ik ken het gevoel. Ik heb een mentale grens waar het niét over mag en kan zonder dat ik er meteen iets aan doe.
Trouwens, als je nog eens je franke teut wil opentrekken, mag dat ook tegen mensen die stinkende dingen eten op de trein en mensen die smakkelen. En al helemaal mensen die hun NAGELS KNIPPEN op de trein.
Ick.

Gepost door: Kat | 11-11-10

Ik vind dat ge dat goed gedaan hebt :-) :-)
Ik wou dat ik het ook af en toe kon !!
Trouwens, als zij begonnen is met u aan te spreken, had zij wel de franksten teut hé.

En ik geniet altijd zo van je stukjes ... dus méér van dat aub ;-)

Gepost door: Sandra | 12-11-10

De commentaren zijn gesloten.