30-11-10

De tien minuten regel

Toen het kroost er net was en uw madam nog helemaal overliep van overbezorgde moedergevoelens (niet dat daar intussen al verandering in gekomen is, maar soit) voerde echtgenoot ter harer veiligheid en die van haar huwelijk de tien-minuten regel in.

Kroost was in bed gelegd en de babyfoon ging af, voor tien lange minuten, pas wanneer nà die tien lange minuten (die uw madam, moet het gezegd, seconde per seconde wegkeek op haar arlosjie) het kroost nog steeds niet stil was, werd er voorzien in een al dan niet culinaire troost of wiegeliedje. Het moet gezegd, in acht van de tien gevallen had echtgenoot gelijk en was het kroost na die tien minuten stil waardoor een mens toch wel volle drie kwartier eens rustig op zijn (allé haar) gat kon zitten.

Die tien-minuten regel hebben we hier intussen al een maand of acht niet meer nodig. Kroost gaat blijgezind in bed, tettert nog wat met elkaar en valt lekker in slaap. En ze blijven slapen... tot tien minuten nà dat uw madam haar bedstee heeft opgezocht.

Tien minuten nà dat ge uw hoofd op uw kussen hebt neergevleid, weet u wat dat wil zeggen lieve belastingbetalertjes? Dat ge dan justekes goed ligt, uw kussen ligt justekes in de juiste vorm, ge hebt justekes het gevecht om het donsdeken gewonnen of een aanvaardbaar compromis bereikt, uw kop is justekes leeg genoeg om weg te zinken in het grote niks, uw ogen zijn al half toegezakt en làp. Daar zijn ze, de wraaklustige ettertjes.

We hadden er potdorie beter de twaalf-uur-aan-een-stuk regel van gemaakt.

19:53 Gepost door Arabelle in kindjesperikelen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Ge moogt die schaapkes niet wakker maken als ge in uw bed kruipt, hé, madame! ;-)

Gepost door: elke | 30-11-10

straf he dat ze het telkens weten!

Gepost door: madebykk | 01-12-10

Zou die regel ook pakken bij bejaarden? Gisteravond lag ik ook justekes 10 minuten in mijn bed en de telefoon ging. Mijn schoonmoeder. Of ik eens kon komen, want er was iets met haar elektrieken vuurken. Al bang dat ze zichzelf en de buurt ging afbranden heb ik een winterfrak over mijne japon getrokken, mijn blote voeten in mijn zware botinnen die nog op de deurmat stonden en ben ik er naartoe geschoven door de sneeuw. Om de pries in te steken. OM DE PRIES IN TE STEKEN VERD****!!!

Gepost door: natuurindekijker | 03-12-10

De commentaren zijn gesloten.