23-12-10

Mijn eerst kus en mooie herinneringen

was niet mijn favoriete herinnering, laten we dààr duidelijk over zijn. Het was enen van moetens. Néén niet tijdens een spelleke waarheid, durven of doen, maar een toenmalige vriendin had uw madam opgesloten met de jongen waar uw madam dàcht dat ze toen een oogske op had en zij (de vriendin dus) wou de deur niet opendoen voor we gekust hadden. U denkt nu ongetwijfeld dat dit een puberaal spelletje was van tieners onder elkaar, helaas. Uw madam was al eenentwintig toen deze schaamtelijke gebeurtenis plaatsvond. Het ergste was niet de kus, maar het feit dat uw madam vier jaar bleef hangen aan die gast. Vier jaar! Vier jaar, terwijl ze d'r begot na drie dagen al genoeg van had. Quod erat demonstrandum, uw madam is een doorzetter!

En nu we toch herinneringen aan het ophalen zijn, maak ik u meteen deelgenoot van mijn favoriete herinnering. Het is slechts een flard van een grote rode wekker, zo een ouderwetse, een stuk gras met madeliefkes, een pot yoghurt, eendjes en mijn vader. Ik was drie ofzo en ging onder de middag picknicken met mijn vader. Ik herinner me zelfs nog het rokje dat ik toen droeg, het was een wikkelrokje, in een soort jeansstof. Het feit van op een gewone schooldag opgehaald te worden en iets te doen dat alleen maar gebeurde bij oma flodder (klits klets klodder, alles kan en alles mag.... als het maar leuk is) in de Bobo-boekjes (mo, gij dat bestaat nog ofwa???) vond ik fantastisch. Ik hoop dat soort herinneringen ook aan mijn zonen te kunnen geven.

Ik heb er zo nog een paar hoor, slieren op de vijver in het park met mijn moeder en over het ijs naar het eilandje gaan, want dààr woonden elfjes. Echt waar! En op zondagochtend bij mijn vader en zijn vrouw in bed kruipen en zeker twee uur lang ik-zeg-een-woord-en-gij-moet-dan-een-woord-zeggen-dat-begint-met-de-laatste-letter-van-mijn-woord spelen met ons drieën. Oh en elke schoolvakantie naar oma en opa van duitsland trekken, waar het àltijd had gesneeuwd. Mijn jeugdherinneringen aan vakanties betreffen altijd ofwel sneeuw ofwel verzengende hitte. Logisch natuurlijk als ge weet dat we tot pasen altijd ergens in de duitse bergen zaten en in 't groot verlof in 't zuiden van frankrijk. Oh en nog een mooie, om af te sluiten, de magie van een blik croissants. Mijn grootmoeder die met één goedgemikte klop op de tafel een blik openkreeg en daar acht croissants uit haalde.

Ik word er zowaar nostalgisch bij.

09:34 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Herinneringen meegeven aan de kinderen, dat is ook iets wat ik graag wil. Soms denk ik dan: zouden ze dit onthouden later...? (liefst niet het versieren van de kerstboom dit jaar waarbij hun moeder uitzinnig vloekend bijna de lichtjes verscheurde met haar blote handen...)

Gepost door: elke | 23-12-10

Ja, de magie van zo'n blik croissants... Ook mijn kinderen vechten om wie die truc mag uithalen...

Gepost door: elsje | 23-12-10

De commentaren zijn gesloten.