26-02-11

Eenzaam

Zijn mama's d' office eenzaam in de zin dat er buiten het kroost weinig sociaal contact rest? Of kan het liggen aan uithuizige echtgenoten die uitgeblust in bed kruipen om tien voor negen 's avonds? Of ligt het aan het feit dat een mens doordat hij vrijwel continu geconfronteerd wordt met zorgen en toestanden op den duur zodanig lichtgeraakt wordt tegen jan en alleman zodat er eigenlijk niemand rest die eens dóór de facade van "moeilijk en lichtgeraakt" kijkt?

De reden waarom doet er eigenlijk niet toe, 't is een feit. Ondanks een echtgenoot, ouders en schoonouders die vrijwel dagelijks over de vloer komen en collega's en kennissen in de omgeving is uw madam eenzaam. En toch zou ze nog het liefst van al met kroost op een onbewoond eiland zitten, verlost van alle ergerlijke goed bedoelde adviezen, ergerlijke babytalk en ergerlijke commentaar op haar "omgaan met".

Misschien moet ik stilaan toch beginnen beseffen dat ik in de ontkenningsfase zit van een nervous breakdown. Gelukkig heb ik geen tijd en ruimte om te nervous breakdownen. Oef zeg.

22:18 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Commentaren

Nope, kinderen zijn funest voor uw sociaal leven. Echt.

Gepost door: Gudrun | 26-02-11

Volgens mij is dit vrij normaal als je in de kleine kinderen zit, werkt ....
mijn sociaal leven is ook zowat nihil (kinderen, verbouwingen, voltijds werken) maar ik neem aan dat dat wel betert binnen enkele jaren ;-)

Gepost door: Annelyse | 27-02-11

Ik wil u niet depressief maken maar kinderen zijn idd niet goed voor je sociaal leven en voor je relatie meestal ook niet. Ze hebben wel het voordeel dat je bakken liefde ervan krijgt en dat je, tot ze puberen in alle geval, de beste mama ooit bent.
Het sociale kan aangepast worden: bel me, schrijf me, laat me vlug iets weten en we spreken af. Voila :-)

Gepost door: elke | 27-02-11

Tja, eenzaam of alleen, dat is nog maar de vraag eh?
Ik herken het in alle geval, ik vraag me ook soms af of werkelijk alle mensen die ik ken getrouwde koppels met kinderen zijn, en wat er met mijn (jeugd?)-boezemvriendinnen gebeurd is.
Nog een geluk dat ik de laatste tijd ook alleen maar moe ben, en zelfs te moe om te werken aan dat sociaal leven, of ik zou mij ook eenzaam durven voelen ;-)

Gepost door: Dulcera | 27-02-11

Als ik terugkijk op onze jaren met kleine kinderen en die jaren vergelijk met ons leven nu, kan ik je hopelijk geruststellen. Dit betert! Echt waar. Ons sociaal leven heeft een tijd redelijk stil gelegen, maar bloeit nu weer volop!

Gepost door: Lichtindeduisternis | 03-03-11

En als je zoals ik nog eens thuis werkt samen met de echtgenoot, en je kinderen op eigen kracht naar school gaan, dan kom je enkel nog buiten om boodschappen te doen. Als schoondochter of dochter die al niet meebrengen van hun werk. Maar gelukkig zijn er nu al kleinkinderen die we elke dag kunnen verwennen. En ja, het begint opnieuw, want sinds enige tijd sta ik met eentje ervan aan de schoolpoort. En met volgen van jullie blogs, voel ik me niet eenzaam. Integendeel, het lijkt alsof ik jullie echt ken.

Gepost door: kaatje | 04-03-11

Ik hoop dat het maar een periode is, en dat je er snel bovenop komt. Ik ben student en heb amper les (en dus veel vrije tijd om sociaal te doen) maar ik voel me ook vaak eenzaam. Misschien moet je dan echt momentjes voor jezelf en met anderen gaan inplannen en zien of dat helpt?

Gepost door: kleine | 05-03-11

De commentaren zijn gesloten.