16-03-11

Oproep

Ok, ge zijt depressief. Uw zoon of dochter zijn (of haar) nierkes werken niet, of het hart, of de longskes, of de hersenkes, of... Uw moeder is dood, of uw vader. Uw lief heeft het uitgemaakt op valentijn, ge zijt falikant gebuisd in uw eerste jaar psychologie of iet in dien aard, uw hersenen maken uit hun eigen niet genoeg serotonines aan, of endorfines, soit, waarom doet er niet toe, ge zijt depressief. Uw madam zal dan , als ze u kent tenminste, de eerste zijn die u ne welgemeende morsusketoch én een schouder om op te huilen aanbiedt.

Maar ge zijt écht depressief, dus die morsusketoch haalt nie uit en diene schouder ook niet, er moet iets gedààn worden. Ge probeert u voor ogen te houden dat de nierkes, hartsjen, longskes, hersekens, whatever van uw kinneke ooit wél zullen werken of toch goed genoeg, dat uw moeder (of uw vader) in den hemel is (of nie) dat uw ex lief ooit ook wel eens zal gedumpt worden op valentijn, dat een jaar bissen helemaal nie erg is, ge slikt pillen die uw hersenen leren hoe ze serotonine moeten aanmaken, ge eet tsjoklat voor de endorfines (of ge gaat sporten, of, als ge een vrouw zijt, ge koopt schoenen of kleren of kussenslopen). Fin ge probéért het leven door een roze bril te zien. maar ook dàt lukt niet. Opnieuw zal uw madam, als ze u kent tenminste, dat voor u verschrikkelijk vinden en u proberen opbeuren.

Maar er is geen opbeuren aan, ge wilt al diene zever niet meer op uw dak, ge wilt wég, de zwarte leegte in. Okee, uw madam kan zelfs dàt verstaan.  Maar astemblieft, àls ge écht zodanig depressief zijt dat ge't helemaal niet meer ziet zitten, pakt dan een ongezonde dosis slaappillen en spoelt die weg met een ongezonde dosis alcohol, of gaat in een warm bad liggen en snijdt uw polsen over, springt van een brug (een hoge welteverstaan) naar beneden, verdrinkt u in de dichtsbijzijnden waterloop, maar springt niet (dat is dus N.I.E.T.) onder nen trein. Ten eerste is de kans dat dat mislukt redelijk groot en let's face it, als ge het leven al niet rooskleurig kon bekijken mét ledematen en zonder rolstoel gaat ge dat ook niet kunnen zónder ledematen en mét rolstoel, ten tweeden kost dat, tenzij ze goed verzekerd zijn, uw nabestaanden handenvol geld. Ja, gij hebt er genen last niemeer van maar iemand moet opdraaien voor de kosten die de Staat moet maken om uwe rommel op te ruimen hé. En geldzorgen zijn ook een belangrijke oorzaak voor zelfmoorden en ge wilt toch niet op uw geweten hebben dat uw vader of moeder (als ze al niet dood waren) of vrouw of kinnekes of broers of zusters het ook allemaal niet meer zien zitten zeker? En, ten derden, het feit dat gij onder nen trein springt zorgt ervoor dat honderden andere mensen minstens drie uur vastzitten. Drie uur! Weet ge wat dat is als ge 's morgens om kwart voor zes uit uw bed zijt gekropen na nen drie keer onderbroken nacht omdat ge vol frisse moed opnieuw aan het werk wilt gaan en dus vroeg wilt beginnen en ge in plaats van om half acht pas om half tien op de werkplek arriveert? Awel, uw madam zal het u zeggen, dàt is om van een brug te springen as ge zoiet tegenkomt!

Met excuses voor het sarcasme. Bij deze weet u nu ook: verwacht van uw madam géén medeleven als ge om zeven uur 's morgens de rest van haren dag naar de kl... helpt. Depressief of niet.

Commentaren

Dat onder een trein springen de 'domste' manier is om zelfmoord te plegen: akkoord. Maar vooraleer een mens dat doet heeft die jàren afgezien. En, ieder zijn mening, natuurlijk, maar ik vind het zo grof om als dat gebeurt te denken aan de tijd die ge zelf kwijt zijt in plaats van aan wat die persoon heeft meegemaakt en wat zijn naasten nu meemaken...

Gepost door: The Miss | 17-03-11

True that, madam. Maar bij zelfmoord draait het al allemaal om jezelf en niet meer om anderen, dus ik betwijfel of er ooit verandering in gaat komen.

Gepost door: Katrien | 17-03-11

Oke, depri... allemaal niet om mee te lachen! Maar is echt nodig om er een eind aan te maken? Is er dan in het leven niet meer dan jezelf om voor te leven!!!!

Gepost door: madebykk | 17-03-11

ROFL Arabelle, schitterend stukje.
Verder kenden mijn ouders een vrouw die dat wel gedaan heeft en haar benen kwijtwas. Allebei. Ze leefde nog heel lang maar geen idee hoe gelukkig.

Gepost door: De Huisvrouw | 17-03-11

en nog maar te zwijgen over het trauma dat de treinbestuurder oploopt!
Er zijn inderdaad betere manieren om van deze aardbol te verdwijnen.

Gepost door: Maja | 17-03-11

Inderdaad, die treinbestuurder, dat is ook maar ne gewone mens die dan moet voortleven met het idee dat hij, stomweg door zijn job te doen, een mens van het leven heeft beroofd.
En het ergste is dat in een wereld met bijna zeven miljard mensen er toch mensen zijn die zich eenzaam voelen, of onbegrepen, of niet gesteund, en die daarom maar ophouden met leven. Dat is pas triest.

Gepost door: Dulcera | 17-03-11

ik peis dat dit de eerste keer van de dag is dat ik gelachen heb. (een beetje erg misschien, maar kom)

Gepost door: elke | 17-03-11

Uit ervaring (geen eigen ervaring gelukkig, maar werkervaring)kan ik zeggen dat gelijk wat voor suïcidepoging een mens doet, de risico's op restletsels altijd groter zijn, dan de kans dat het lukt. Dood gaan is niet zo gemakkelijk. Om dan maar te zwijgen over de restletsels van diegene die op dat moment uw eindigend pad kruist.
Ik vind onder een trein springen trouwens niet de domste manier. Ik vind de domste manier van een brug springen in de vaart, maar niet goed kijken en in een boot terecht komen. En ge moet eens niet proberen lachen als ge dàt hoort.

Gepost door: moeferkoe | 19-03-11

De commentaren zijn gesloten.