25-03-11

Gisteren...

nog in de knop

100_1410.JPG

 

 

 

 

 

 

 

En vandaag zijn ze d'r ineens100_1454.JPG                 

 

 

 

 

 

 

 

't Is lente100_1451.JPG!

 

 

10:16 Gepost door Arabelle in huis en tuin | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

23-03-11

Zoete broodjes bakken

Uw madam heeft daar nen hekel aan. Als ge bij haar iet verkeerd doet, riskeert u dan niet aan het bakken der zoete brooikes, maar kruipt dan met uwe staart tussen uw poten en uw oren plat op uwe kop onder de kast en komt er pas vanonder als ze u roept. Voila nu weet ge't.

Probleem is dat die tactiek niet besteed is aan dominante alpha-mannetjes. Probleem is ook dat uw madam nogal eens durft te vallen voor dominante alpha-mannetjes.

Hij kwam al vier dagen op een schappelijk uur naar huis, kroop buiten zijn werkuren terug in de rol van modelvader en -echtgenoot, zorgde voor een zondags ontbijt en avondmaal, kwam met tulpen af en stond al twee nachten op. Het zijn zoete brooikes, uw madam is zich ervan bewust. Het doet haar niks nimendal. Toch?

21:06 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

18-03-11

Handen af!(En gebruikt uw verstand)

U kent dat wel, ik noem dat de Phaedra Hoste types. Vrouwen (allez tiens) dertig plussers, voelen hun biologische klok tikken, zien er niet slecht uit, hebben een bloeiende carrière maar geraken niet aan de man. Nu heb ik daar een theorie over, mannelijke en vrouwelijke dertigplussers die nog niet in een stabiele fatsoenlijke relatie verwikkeld zijn, daar schéélt iet mee. Bij de mannen is dat meestal een lijfgeur, okselvijvers en een bizarre hobby of bizarre relatie met hun moeder. Bij de vrouwen is dat een slecht karakter. Of frigiditeit.

Omdat die vrouwen d'r over 't algemeen niet slecht uitzien en een bloeiende carrière hebben zijn die op 't eerste zicht interessant. Dat slecht karakter dat ziet ge nie as ge daar ies mee gaat eten of ies mee telefoneert. Die vrouwen die bevinden zich meestal in de oude entourage van úw man. Een studievriendin, een ex lief waar ze 'vrienden' mee zijn gebleven. Als, in eerste instantie, nieuwe vriendin leert ge die kennen en is dat een interessante bron van kennis over uwe man, als blijverke (ah ja, met uw karakter is er niks aan de hand en frigide zijt ge ook niet) komen bij die vrouwen tegenover u de scherpe kantjes naar boven. Ge trekt u dat niet aan want gij ligt wel naast uwe man (of d'r op of d'r onder) en meestal verdwijnen die phaedra hostes dan met hune staart tussen hun poten.

Maar natuurlijk, wat kunt ge verwachten van slechte karakters, die wachten hunnen tik af, komen terug boeiend en vrolijk aangewaaid als gij door slaapgebrek en tweelingzorgen en tandpastatubekesgezeur efkens eens niemeer zo vrolijk en interessant zijt voor uwe vent, als gij nadat ge vrijwel zeventien maand aan een stuk elken avond alleen in uwe zetel thuis zit met twee slapende kinders echt geen goesting niemeer hebt om moeite te doen voor candlelight diners, als gij op uw scherpst staat. Goede karakters kunnen ook maar zoveel aan als ze aankunnen.

Dat soort vrouwen hé, dat zorgt ervoor dat àlle clichés over catfights en scherpgeslepen nagels blijven bestaan, want hoe zusterlijk solidair ik mij ook met heel veel vrouwen verbonden voel, tegen dàt soort vrouwen heb ik maar één instinctieve reactie: met vlammende ogen, schergeslepen nagels en opgetrokken lippen BACK OFF roepen.

En natuurlijk tegen de man in het spel: GEBRUIKT TOCH UW VERSTAND, EZEL!

09:43 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

16-03-11

Oproep

Ok, ge zijt depressief. Uw zoon of dochter zijn (of haar) nierkes werken niet, of het hart, of de longskes, of de hersenkes, of... Uw moeder is dood, of uw vader. Uw lief heeft het uitgemaakt op valentijn, ge zijt falikant gebuisd in uw eerste jaar psychologie of iet in dien aard, uw hersenen maken uit hun eigen niet genoeg serotonines aan, of endorfines, soit, waarom doet er niet toe, ge zijt depressief. Uw madam zal dan , als ze u kent tenminste, de eerste zijn die u ne welgemeende morsusketoch én een schouder om op te huilen aanbiedt.

Maar ge zijt écht depressief, dus die morsusketoch haalt nie uit en diene schouder ook niet, er moet iets gedààn worden. Ge probeert u voor ogen te houden dat de nierkes, hartsjen, longskes, hersekens, whatever van uw kinneke ooit wél zullen werken of toch goed genoeg, dat uw moeder (of uw vader) in den hemel is (of nie) dat uw ex lief ooit ook wel eens zal gedumpt worden op valentijn, dat een jaar bissen helemaal nie erg is, ge slikt pillen die uw hersenen leren hoe ze serotonine moeten aanmaken, ge eet tsjoklat voor de endorfines (of ge gaat sporten, of, als ge een vrouw zijt, ge koopt schoenen of kleren of kussenslopen). Fin ge probéért het leven door een roze bril te zien. maar ook dàt lukt niet. Opnieuw zal uw madam, als ze u kent tenminste, dat voor u verschrikkelijk vinden en u proberen opbeuren.

Maar er is geen opbeuren aan, ge wilt al diene zever niet meer op uw dak, ge wilt wég, de zwarte leegte in. Okee, uw madam kan zelfs dàt verstaan.  Maar astemblieft, àls ge écht zodanig depressief zijt dat ge't helemaal niet meer ziet zitten, pakt dan een ongezonde dosis slaappillen en spoelt die weg met een ongezonde dosis alcohol, of gaat in een warm bad liggen en snijdt uw polsen over, springt van een brug (een hoge welteverstaan) naar beneden, verdrinkt u in de dichtsbijzijnden waterloop, maar springt niet (dat is dus N.I.E.T.) onder nen trein. Ten eerste is de kans dat dat mislukt redelijk groot en let's face it, als ge het leven al niet rooskleurig kon bekijken mét ledematen en zonder rolstoel gaat ge dat ook niet kunnen zónder ledematen en mét rolstoel, ten tweeden kost dat, tenzij ze goed verzekerd zijn, uw nabestaanden handenvol geld. Ja, gij hebt er genen last niemeer van maar iemand moet opdraaien voor de kosten die de Staat moet maken om uwe rommel op te ruimen hé. En geldzorgen zijn ook een belangrijke oorzaak voor zelfmoorden en ge wilt toch niet op uw geweten hebben dat uw vader of moeder (als ze al niet dood waren) of vrouw of kinnekes of broers of zusters het ook allemaal niet meer zien zitten zeker? En, ten derden, het feit dat gij onder nen trein springt zorgt ervoor dat honderden andere mensen minstens drie uur vastzitten. Drie uur! Weet ge wat dat is als ge 's morgens om kwart voor zes uit uw bed zijt gekropen na nen drie keer onderbroken nacht omdat ge vol frisse moed opnieuw aan het werk wilt gaan en dus vroeg wilt beginnen en ge in plaats van om half acht pas om half tien op de werkplek arriveert? Awel, uw madam zal het u zeggen, dàt is om van een brug te springen as ge zoiet tegenkomt!

Met excuses voor het sarcasme. Bij deze weet u nu ook: verwacht van uw madam géén medeleven als ge om zeven uur 's morgens de rest van haren dag naar de kl... helpt. Depressief of niet.

11-03-11

Den oudsten

Ik was de boel hier zo eens aan 't herbekijken en door al die niermiserie en kliniekbezoeken en daarbij horende toestanden lijkt het wel of de jongsten loopt hier alleen rond.

Omdat dit toch een heel klein beteken en in een zwaar gecencureerde versie voor mijn nageslacht ook moet dienen, ooit als ze oud en wijs genoeg zijn enzo moest het evenwicht herstelt.

Den oudsten dus. Hij lag dwars bij zijn geboorte en ging eigenlijk feitelijk een meisken zijn, maar sinsdien is hij gene second niemeer contrair geweest. Echt waar, den oudsten dat is nen beebee uit de boekskes. Dat slaapt op uur en tijd, dat eet op wat ge in zijn mondeke steekt (en wat hij d'r zelf insteekt ook, ookal blijkt dat eigenlijk feitelijk niet eetbaar te zijn) dat lacht nen helen dag door, dat blijft van de knopkes van den tv en de radio als ge hem dat zegt, dat aait de poes maar "oooeeeesjjjj" (voorzichtig dus) dat komt nie in de buurt van de trap (neen, nog altijd geen traphekskens, kei-onverantwoord, ik weet het) en dat zegt mooi dajda tegen de madammen en meneeren die dada zeggen tegen hem. Echt, nen droom, die oudsten van mij. Helemaal zijn moeder natuurlijk, dat spreekt.

Daartegenover staat dat hij katterap is, ge hebt voor dat manneke acht armen nodig en zestien handen als ge hem ne propere pamper/slaapzak/pyama/sokken/pantoffels/schoenen/edm. wilt aandoen. Hij splets u helemaal nat als hij in bad zit (ge kunt er eigenlijk beter gewoon bij gaan zitten want veel verschil maakt het niet); hij pakt gegarandeerd àl het speelgoed af van zijn broer (en die sloor kan er nog niet zelf achterlopen) hij gilt en schreewt heel de straat bijeen en hij kan geen twee seconden rustig op uwe schoot in een boekske kijken want hij moet niet alleen da boekske zien, maar ook de binnenkant van uwe rok/bloes/pullover/bril/ en ga zo maar door om over de katten en de bloemekes en de voorbijrijdende auto's en treinen nog maar te zwijgen. Als hij echt helemaal uitgeteld is, dàn kruipt hij bij u en klampt hij hem gelijk een apeken aan uwe nek vast, dan wilt hij een fleske drinken terwijl hij u zachtekes in uw zij kittelt en vallen zijn kleine kijkers toe en gaat hij slapen. Intussen (eindelijk mag ik wel zeggen) nen hele nacht lang om dan 's anderendaags weer opnieuw zijn hartverwarmende zelf te zijn.

Mensenlievendeugd, ik heb het toch getroffen met die kinders van mij, hé.

15:20 Gepost door Arabelle in kindjesperikelen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

10-03-11

Het zal bij mij geen waar zijn

Mijn kinderen eten nooit voor den TV. Over mijn lijk. Never, nooit, nunca, jamais.

Ahum.

Het begon allemaal met Heidi uit de bergen, op den TV. Jeugdsentiment dus van mijnentwege en de jongsten die met zijn handje begon te draaien als de heidi begingeneriek weerklonk en hoopvol zijn gezichteke ophief om mij (vals) te horen meezingen. Dus keken we samen naar heidi. En omdat Heidi-tijd samenviel met de-laatste-fles-voor het-slapengaan-tijd, dronk hij, op schoot zijn fles, al kijkend naar heidi.

Toen moesten we naar 't kliniek en was hij zielig en moest hij ineens veel eten, héél veel eten. Of als hij niet wou eten, melk drinken. Hij koos voor melk. Op de schoot. Voor den TV.

En làp, ik heb een TV-verslaafd kinneke. Ik probeer voet bij stuk te houden en de boel te beperken tot het half uurtje heidi, maar ne mens heeft weinig speelruimte als uw kinneke 800 grammen eten MOET opeten of anders ondervoed raakt. Dus kijken wij baby-tv, drie keer per dag. Dat zijn drie flessen van 200 grammen. De petatten eet hij nog gewoon aan tafel, maar ik hou mijn hart vast, want eten doet hij nauwelijks, maar wilskracht heeft hij voor tien, die jongsten van mij.

15:50 Gepost door Arabelle in kindjesperikelen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

09-03-11

Kringloopnostalgie

Uw madam moet zo'n tien à elf jaar oud geweest zijn toen ze de hele reeks verslond. Nu ja op die leeftijd verslond ze zo ongeveer alles wat los of vast zat, maar de Pitty's die werden letterlijk stukgelezen. Ze verdwenen in een bui van opruimwoede van de mams dan ook onherroepelijk bij 't oud papier. Tijdens uw madam haar afwezigheid dan nog wel en zonder het te vragen, met een gigantische pre-puberale rel tot gevolg, dat spreekt.

Gelukkig zijn ze nu weer in uw madam haar bezit, gevonden in het plaatselijke kringloopcentrum. En oh ja, ze zijn hopeloos belerend en ouderwets en een bruin en oranje uniform komt uw madam nu voor als de meest afzichtelijke combinatie ever (en ze slaakte een zucht van verlichting dat zij 'slechts' onderworpen werd aan lichtblauw in combinatie met marineblauw) en ze kan zich levendig voorstellen dat vandaag de dag geen enkel zichzelf respecterend tienermeisje een 'keurig engels schoolmeisje met twee vlechten' zou willen zijn tot haar achttiende en toch, waren ze wéér in één ruk uit. En toch was uw madam alweer heerlijk aan het wegdromen over engelse kostscholen en kostschoolslaapzalen en toestanden.

Nu nog Sissi, de kleine kezerin-omnibus. Die ligt ook nog op uw madam te wachten. Jeugdsentiment, is er iet schoners? 

11:33 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |