11-05-11

Choco

Hij is bruin, zacht, een beetje verfomfaaid (heerlijk woord is dat, vind u niet?)en  zat al in uw madam haar wieg nog vóór zij er was. De choco deelde vanaf dag één lief en leed met uw madam. Hij was de énige knuffel die mee op kot ging, de énige die mee ging op uw madam haar Erasmus-avontuur, de énige die mee verhuisde naar het eerste echte appartementje en de énige die mee verhuisde naar het eerste echte huis.

Sinds echtgenoot uw madam haar sponde deelt, is hij uit hààr bed verbannen en kwam terecht in de speelgoedkoffer. En zomaar ineens, van de éne dag op de andere vond hij een andere bedgenoot. De choco en den oudsten zijn ineens onafscheidelijk. Hij gaat mee aan tafel, mee in de zandbak, mee in de tuin en 's avonds mee in bed.

Làp zeg, ik zien het al gebeuren, binnen een jaar of achttien ga'k niet alleen mijn zonen moeten loslaten, maar ook nog mijne choco.

10:13 Gepost door Arabelle in kindjesperikelen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Oei, is het normaal om u knuffels later aan u kinderen te geven? Daar ben ik al niet klaar voor. Mijn knuffels! :-)

Gepost door: smiley | 11-05-11

Mijn knuffel staat op mijn nachtkastje en raad eens wie daar mee gaat slapen? Mijn kleinzoon.

Gepost door: kaatje | 13-05-11

De commentaren zijn gesloten.