31-05-11

Verlanglijstje

Omdat echtgenoot sinds kort meeleest; Omdat ge misschien op mijn groots verjaardaggebeuren moogt komen; Omdat, als ge toch niet moogt komen, ge altijd gebruik kunt maken van B-post; Omdat lijstjes altijd pliezaaaant zijn; Omdat 35 worden kadookes behoeft; Omdat het tijd wordt dat ik eens een lijsteke maak dat ik op cruciale momenten (verjaardagen, moederdagen, nieuwjaren, kerstmissen, paasdagen,...) kan raadplegen; Omdat... zomaar, kado'kes krijgen altijd plezant is.

1. Hint, hint voor de echtgenoot. Een hangerke. Eén diamantsjen, liefst peervormig geslepen in een wit gouden fitting aan een wit gouden kettingske. Ik zaag er nu al lang genoeg over!

2. Een jaarabonnement bij BOZAR, de Europese-orkesten. Op voorwaarde dat er een paar Sjotakovich uitvoeringen bijzitten. Het kroost is vanaf september oud genoeg om ook in de week af en toe eens bebabysit te worden.

3. De dvd's van true blood. Ok, mijne crush is over, maar het oog wil ook wat en den Eric blijft gewoon niet te versmaden.

4. Een dagske niet budgetgelimiteerd shoppen, liefst mét trinny en sussanah, maar als die niet kunnen is zonder ook goed. Eén dagske is genoeg zolang het budget maar niet gelimiteerd is ben ik al lang content.

5. Een citytrip naar barcelona, granada, salamanca of santiago de compostella.

6. Een tien daagse rondreis door Engeland om Engelse tuinen te gaan bekijken. Liefst mét privé-chauffeur in nen oldtimer en mét compleet interbellum-garderobe, dat ik na afloop natuurlijk mag houden, ah ja, want het is op maat gemaakt.

7. Een week volledige nachten slapen én uitslapen tot wie weet wel na de middag.

8. Een picknick, mét mand gevuld met koude kip en van die toestanden én een picknickkleed én een heerlijk plekje in nen bos.

9. Een gelaatsverzorging, massage en pedicure.

10. Een fantastisch boeket bloemen. Zo een waar ge niet rond kunt met uw twee handen en dat ge eigenlijk in een  ouderwetse weckpot moet zetten omdat ge geen vaas hebt die groot genoeg is.

11. Een jaarabonnenment pralines van pierre marcolini. Allé van neuhaus is ook goed.

12. Nen échten goeie misérable (de toert, voor de duidelijkheid)

13. Getuigenissenen; de privé-domein over en door Sjostakovich. Ge kunt hem eventueel schoeppen uit de Bibliotheek in brussel. Zelf durf ik dat niet.

14. Een tekening met vingerverf van mijn zonen. Ingekaderd en al.

15. Een etentje. In 't hof van kleve ofzo, of 't oud sluis ofzo.

Voila, als ge nu nog geen isnpiratie genoeg hebt, dan weet ik het ook niet meer.

22:48 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

30-05-11

Goed geprobeerd

Hij had het toch wel niet onthouden zeker!  Ok het was er tropisch warm, dàt moet gezegd; En de mensen waren er nog steeds vriendelijk en 't eten best te pruimen. Maar aan den andere kant, één nachtje ziekenhuis uit praktische overwegingen omdat de onderzoeken 's anderendaags redelijk vroeg starten valt écht waar te verkiezen boven een wéék ziekenhuis met acute buikvliesontsteking.

Gelukkig was/is hij er niet ziek van, blijft hij zijn vrolijke zelf en is een waar wonder geschied want ineens gaat zijn mondje spontaan open als er eten verschijnt! Anyway, ook dat hebben we weeral gehad. Uw madam een paar grijze haren rijker én een paar slapeloze nachten, hare jongsten zes weken antibiotica aan zijn been en nu mag het gaan stoppen.

Kleine vriend, het was een verdienstelijke poging, maar ik heb écht waar liever een vakantie op de maledieven samen met uw broer en uw vader. Blijf dus in't vervolg maar gewoon uit de kliniek weg! Deal?

20:19 Gepost door Arabelle in kindjesperikelen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

23-05-11

101

Het is een beetje meer van hetzelfde, maar ik las het hier en vond het daar plezant, dus dacht ik, laat ik het ook (nog) eens doen. D'r zijn altijd dingen die ik nog niet verteld heb en die ge misschien wel wilt weten over mij. Of niet. Ook goed.

Ik heet niet echt Arabelle, maar ik kom wel als ge mij zo noemt (2); Ik heb twee fantastische zonen, ik kreeg ze tegelijkertijd, ik ben er zotverliefd op en laat ons zeggen dat 90 procent van de vreugdevolle momenten in mijn leven de voorbije negentien maand werd bewerkstelligd door mijn zonen. Ook 90 procent van de vreselijk bezorgde momenten trouwens. (7) Ik heb geen moeder meer en dat is de hoofdreden waarom ik blog: u vervangt met z'n allen de dagelijkse onnozeleteiten telefonnekes met mijn moeder (9). Ik werk, allé soit pretendeer te werken, aan de Staat. Tot voor ik moeder werd had ik daar een ongelooflijk interessante job en ging ik elke dag met plezier gaan werken. Nu is niet alleen de job niet meer interessant (om niet te zeggen dodelijk saai) maar heb ik eigenlijk feitelijk meer goesting om heelder dagen thuis te zitten met mijn kinders. Ik doe dit niet omdat ik wéét dat ik dan op den duur een 'nagging mom' ga worden, en dat willen we ook niet. (13) Ik heb een echtgenoot die ik soms grondig kan verwensen, maar waar ik over 't algemeen  wel content mee ben. Na negen jaar, waarvan zes jaar huwelijk maak ik nog onnozele tekeningskens op zijn boterhampapier zodat hij weet wat er tussen zijn boterhammen ligt. (17) Ik heb, samen met de echtgenoot, een huis. Ik kocht het (opnieuw samen met echtgenoot) in een coup de foudre zes jaar geleden. Intussen is de eerste verliefdheid over en valt vooral de hoeveelheid wérk die het nog behoeft op. Maar hey, ik vind het een tof huis, een huis om een gezin in groot te brengen en daar zijn we (echtgenoot en ik dus) ook mee bezig. Ik heb bij het huis ook een tuin. Ik doe geen botten in de tuin. Ik heb er de feeling niet voor en de interesse ook niet. Ik vind de tuin vooral veel werk voor het weinige genot dat ik ervan heb. Mààr, in de tuin staat een blauwe regen en die vind ik prachtig.(27)

Ik pendel, op uw kosten, en nog in eerste klas ook. Soms zelfs met een omweg, gewoon omdat ik goesting heb om langer te lezen, in een tas goeie koffie of omdat ik zeker weet dat ik dan kan zitten. Ik ben daar al voor op de vingers getikt, maar ik trek het mij lekker niet aan.  (36) Het pendelen is vaak een grote bron van ergernis, maar is ook broodnodige 'me-time' (38) Ik lees dan namelijk, vanalles, vaak pulp, maar soms ook serieuze zaken. (41) Soms ben ik ook creatief op de trein. Ik zou vanalles willen kunnen, maar kan alleen haken. Ik doe dat graag, maar wel stiekum, want echtgenoot vindt mij dan een bomma, en dat kunnen we niet hebben. (47)

Ik kook, maar alleen voor mijn kinderen. Ter mijner verdediging ik kook géén smakeloze prut voor mijn kinderen. Ok alles is gemixt, maar ze krijgen wel hoogstaande culinaire toestanden à la lenteuitjesstoemp met zeekraal en victoriabaars in hun potteke. Áls ik kook voor echtgenoot is het in negen van de tien gevallen luiwijvenkost. Wok, pasta of fantasieloze sossiessen me stoemp. Nochtans doe ik dat graag, koken, maar niet als het moet. (53) Ik doe trouwens niets graag als het moet, ik ben zeer hulpvaardig en zal vrijwel altijd bijvoorbeeld de tafel afruimen, zélfs bij vreemde mensen, maar niet als ik merk dat het van mij verwacht wordt. Dat maakt mij, denk ik, tegendraads. (58)

Ik ben zeer kritisch voor mijn medemensen, als ik eerlijk ben, ben ik gewoon ne misantroop. Drie vierde van de wereldbevolking zou eigenlijk beter niet op deze planeet rondlopen en van dat één vierde dat er dan nog overblijft vind ik misschien een handvol mensen interessant. Ik ben wél een trouwe en loyale vriendin. Als ik u in mijn hart gesloten heb, geraakt ge d'r niemeer uit. Tenzij ge bijvoorbeeld mijne vent zou afpakken of mijn kinderen iets zou aandoen ofzo. Voor de rest moogt ge, ééns gekeurd en goed bevonden, alles over en tegen mij zeggen. (66) Dat misantropisme is eigenlijk feitenlijk nen dekmantel, want ik wil door iedereen leuk en grappig en plezant gevonden worden. Ja, ik ben enig kind en mijn ouders zijn waarschijnlijk een tikkeltje te weinig met mij bezig geweest ofzo (om nu zelf efkens de psycholoog uit te hangen) (70)

Ik ben groot, zij het niet uitzonderlijk groot, wél als kind. Ik stopte met groeien toen ik twaalf was. Buiten mijn borsten en mijn kont, die nog een beetje verder bleven groeien zie ik er eigenlijk au fond nog net hetzelfde uit als toen. Een vrouw. Nu vind ik dat plezant, want als ik uitgeslapen ben kan ik, naar het schijnt, gemakkelijk 10 jaar van mijne werkelijke leeftijd afpietsen. Toen was dat hel. Twaalf zijn en iedereen die denkt dat ge tweeëntwintig zijt (echtig waar) is niet plezant. (77) Ik ben tenandere al sinds een eeuwigheid niet meer uitgeslapen. Een eeuwigheid die ongeveer al negentien maand duurt. Ooit verhuizen mijn zonen van de kamer nààst ons naar het verdiep bóven ons. Ik hoop alleen dat de schade dan nog niet onherstelbaar is. (79) Ik vind mijzelve voor de moment nét dat tikkeltje te dik. Ik mag dat vinden. Iemand anders niet en zéker niet echtgenoot. (81) Ik val heel gemakkelijk af in stresssituaties, maar kom ook heel gemakkelijk bij in rustige periodes. (83)

Ik heb naast twee zonen ook nog twee katten. Ik doe tegen mijn katten even onnozel als tegen mijn zonen. Ik zing zelfverzonnen liekes, zeg dat ze de dierenbescherming annex kinderbescherming moeten bellen als ze langer dan twee seconden moeten wachten op eten of aandacht. Ik knuffel ze plat en doe aan strategisch negeren, het laatste vooral in het weekend zo rond zeven uur 's morgens. Katten en zonen entertainen intussen elkaar zodat echtgenoot en ik nog een uur langer in ons bed kunnen liggen. (90)

Ik ben, fin, was een loopster. Voor de komst van het kroost liep ik gezwind nen halven marathon. Ik deed (allé doe) dat graag, maar het is ook de enige sport die ik kan doen. Ge moet daar namelijk niks voor kunnen,en terwijl ge loop wordt uwe kop helemaal leeg. Ik heb dat nodig, af en toe een lege kop. Mijn kop maakt namelijk vrijwel constant overuren. Soms zou ik een uitknop willen. (97)

Ik word er dit jaar vijfendertig en dat vind ik oud, dat is gewoon den helft van zeventig. Ik plan dan ook een groots gebeuren om de pijn een beetje te verzachten. Wie weet moogt ge wel allemaal komen. Als ge nog wilt tenminste. Ik zal het u misschien nog wel laten weten. Misschien, we mogen met z'n allen de misantroop in mij niet vergeten. (101)

19-05-11

Neen!

Ze kunnen het perfect zeggen. Ze bedoelen het ook écht, als ze't zelf zeggen. Neen is neen en niet 'misschien toch een beetje ja' of 'maar een klein tikkeltje neen en ik laat mij nog ompraten' Duidelijkheid troef als het uit hun eigen mondje komt. Maar als gij het zegt, bestaat er ineens geen moeilijker te begrijpen woord.

Peuters zeker?

20:09 Gepost door Arabelle in citaten en capriolen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

17-05-11

Mijn hart, mijn hart

Enig idee wat dat doet met ne mens de combinatie van een 80 jaar oude hoofdplon die springt waardoor ge zonder ellentrik zit en een kinneke dat elken nacht aan een dialysemachien moet dat, ge gelóóft het niet maar 't is echt waar, alleen maar op ellentrik werkt?

Ik zal het u zeggen: ge wordt er in éne lap dertig jaar ouder mee.

Soit, hij is gemaakt den ellentrik en als ge de neiging voelt opkomen van binnen afzienbare tijd een vereniging voor goede doelen op te starten richt uw energie dan op het ontwikkelen van dialysemachienen met batterie. Ne stoemme gsm werkt zesendertig uur op zijn batterie en een levensbelangrijk dialysemachien maken ze zonder batterie. Enfin!

10:31 Gepost door Arabelle in kindjesperikelen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

16-05-11

De lotto

Het was geen "stokje" maar wel een serieuze vraag blijkbaar waar ik zowaar bijkanst overgelezen had. Niet dat ik bijster origineel ben in het antwoord, tenminste vermoed ik toch niet.

Ik zou huizekens kopen en (laten) renoveren. Het ruwe werk zou'k door al dan niet illegale polen laten uitvoeren, tenslotte ben ik rijk en ga ik dan waarschijnlijk valse nagels hebben en op stilletto's van manolo bahlnik rondlopen in een designer jeans. Maar ik zou me volledig te buiten gaan aan verfkens kiezen, behangpapier, tegels, badkamermeubels, keukenfournituren. Soit hetzelfde doen wat ik nu doe met mijn eigen woonst dus, maar dan niet budgetgelimiteerd. Oh en voor de duidelijkheid nu zónder de illegale polen. Ik wil de zwartwerkpolitie niet op mijn dak.

Ik zou me ook instant een personal trainer en dietiste/kokin aanschaffen, want ik sport eigenlijk best wel graag maar moet eraan gezet worden en ik heb eigenlijk feitelijk geen probleem met diëten maar als ge zo caloriearme gezonde happen voorgeschoteld krijgt en ze niet zélf moet klaarmaken dan is dat toch ferm gemakkelijk. En zo zou ik dus eindelijk die vijf bureaukilo's kwijtgraken.

En ik zou terug naar de enige fatsoenlijke stad die ons land rijk is verhuizen. Voor de goede orde NIET antwerpen. Roloog. Ok ze hebben daar een wreed goeie kliniek, maar we gaan niet overdrijven niewaar. Brussel dus. Ik koop mij daar, in de tervurenlaan een volledig gerenoveerd oud herenhuis met gastenverblijven, garage en tuin en ga terug elken avond naar den bozar. Maar dan niet met afgetroggelde overschotkaarten van 't tweede balkon, maar gekochte goeie kaarten van beneden. Het kroost laat ik voorlopig in de deskundige handen van een medisch geschoolde ontzettend lieve marry poppins als ik in bozar zit en binnen een jaarke of zes mogen ze gewoon mee. Daartegen is op zijn minst de jongsten (dat manneke heeft écht muzikaal talent) al twee jaar een instrument aan 't spelen en den oudsten vindt "dag" gaan nu al leuk, die zal dat wel leuk blijven vinden.

Ik zou ook nog werken, zij het niet meer gáán werken. Ik zou zo wat overheidsconsultancy opdrachtjes aannemen en daar dermate goed in zijn (want ik heb daar écht waar bekanst nen échten diplom in) da'k mij daar dik voor zou kunnen laten betalen en zo zou ik nóg rijker worden.

Op reis gaan zou'k ook doen, minstens elke schoolvakantie met kroost en tussendoor nog ne keer of twee met echtgenoot (waarbij kroost dan weer in de deskundige handen van diezelfde marry poppins van derjust achter blijft).

Geeft nu toe, met zulks een gedetailleerde visie over een rijk leven, verdien ik dat gewoon!

13:40 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

13-05-11

Gebrek aan inspiratie

Amaai, het wordt hoog tijd dat er nog eens 'een stokje' mijn richting wordt uitgesmeten (neen, geen dertig dagen challenge met muziekskens. Ik luister alleen maar naar klassieke muziek of naar oude knarren zoals neil young en the beatles enzo. Oh en recentelijk ook naar massa's hollandsche kinderliekens) ik heb namelijk compleet geen inspiratie meer.

Ik heb losse gedachtensprokkels over hoe akelig duidelijk achillespezen van graatmagere mensen zijn en hoe schriklijk pijn dat moet gedaan hebben voor dienen enen ouden Griek die door achilleus achter zijn gevechtswagen werd gehangen aan zijn doorboorde achillespezen (Ja, ik wéét het, het zijn bizarre kronkels, maar hey, u wist al dat ik een zeker mate van verkniptheid bezit). Allé helpt mij liever op diene ouden griek zijne naam, want ik kan er niet opkomen. 't was genen griek, maar nen trojaan, maar da's allemaal één pot nat den dag van vandaag.

Ik zou u kunnen deelgenoot maken van mijn immense teleurstelling na het lezen van Dead Reckoning, de laatste nieuwe Sookie. Hij was slecht! Zo slecht, ik heb niet alleen spijt van mijn negentieneuro'nhalf, maar hij was dérmate slecht dat zélfs mijnen Eric Northman crush er compleet door verdwenen is. Wreed hé.

Goh en de jongsten is ineens goe ziek zeg. Niet plezant want de jongsten daar ben ik toch al wat bezorgder om en ookal is het een banale kinderziekte dan nog is het niet fijn om te weten dat overmorgen den oudsten het gaat vlaggen hebben. Een tweeling. Dubbel zoveel plezier, maar ook dubbele ziektes. Zucht.

Och en ik zou nog iets kunnen zeggen over de Klus en leer koffer die mijn zonen kregen van een koppel waarvan ik écht oprecht de mening was toegedaan dat ze ons leuk vonden. Ik ga mijn mening moeten herzien. De klus en leerkoffer van V-tech is hels! Echt hels. Gelukkig hebben zij een dochterke van een half jaar en kan ik binnen een klein jaar wraak nemen. Er zal zo ook wel iet bestaan voor meiskens. Maar soit, omdat het écht wel toffe mensen zijn krijgen ze het voordeel van de twijfel, en mogen ze ies komen thuiswachten ofzo. Het zal hun leren (klussen). En nu we het er toch over hebben, waarom moet kinnekesspeelgoed altijd lawaai maken? Ik kan mij niet herinneren dat dat in mijn tijd moest. Maar ik kreeg dan ook alleen maar ienemienemutte speelgoed, misschien lag het daaraan. Anyway, mensen as ge speelgoedselkes kado doet, denk dan ook eens aan de ouders in kwestie. Er is niks mis met een ouderwetse puzzel, echt niet.

En nu moet ik weeral zonekes gaan entertainen. Het middagslaapje zit erop, tijd voor pappekes, knuffelkes en zandbakgespeel. En ge weet het, as ge iet substantieels wilt lezen de komende dagen zult ge mij moeten zeggen wat, anders blijft ge dergelijke nietszeggende zever in uwe nek geslagen krijgen.

16:22 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |