01-09-11

The ex-files

Hoewel ik efkes moest nadenken bleek het antwoord op dit vraagsken eigenlijk gemakkelijk. Ik heb mijn exen namelijk niks meer te vertellen. Het zijn exen voor iets. En 'iets' is in het geval van uw madam 'you crossed the line' en mensen die mijn line crossen die zijn er écht zwààr overgegaan, die moet ik dus niemeer. Nooit niemeer. Simpel eigenlijk hé?
Ik zou zelfs verder durven gaan, moest ik één van mijn exen tegenkomen op't straat, ik zoun hem waarschijnlijk nie eens herkennen. Die zijn totaal uit mijn bewustzijn gedelete. Ja, ik kan dat. Straf hé? Het helpt natuurlijk ook dat mijn exen te situeren zijn in mijn studententijd. Van écht substantiele dingen delen zoals een huwelijk, een huis, kinderen was nog geen sprake. Als die dingen in het spel zijn vermoed ik dat ge nog wel on speaking (of writing) terms moet zijn, ookal is't tegen uw goesting. En hoewel ik hoop met echtgenoot niet in de situatie verzeild te raken, is er, nu er wél een huwelijk, huis en kinderen worden gedeeld, één wijze les van mijn vader die ik, moest het nodig zijn, daarin zou volgen:Ge zijt uit elkaar gegaan omdat ge mekaar ongelukkig maakt, laat mekaar dan gerust as g'uit mekaar zijt, ànders hadde evengoed getrouwd kunnen blijven.

Awel dàt vind ik nu eens wijs gesproken van diene mens zie (over andere uitspraken zwijgen we).

15:20 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Awel, de meeste van mijn exen beschouw ik zelfs nog als vrienden. Behalve één dan :-)
Toch was er geen sprake van een huis of kinderen. We waren uit elkaar gegroeid op een bepaald moment, gewoon. En ik zag er geen toekomst meer in. Als ik moest wachten tot ze écht iets deden wat niet door de beugel kon, dan was ik wellicht nog altijd samen met allemaal. Dat zou op zijn zachtst gezegd een beetje raar zijn.

Gepost door: Liesbet Coppens | 02-09-11

Voor mij zijn de ex-en ook verleden tijd. Buiten die van de kinderen dan, dat gaat nu eenmaal niet. Maar als het zou kunnen, dan zag ik die zeker bij voorkeur niet meer.

Deleten kan ik ook, trouwens. Ik kan mij niet meer inbeelden dat ik samen was met mijn ex-man. Nochtans waren het bijna 15 jaren. Compleet weg, buiten nu en dan een ergernis die weer de kop opsteekt. En eerlijk gezegd: da's meer dan genoeg.

Gepost door: elke | 05-09-11

De commentaren zijn gesloten.