20-09-11

Auw

Sinds ik mijnen Eric-crush wereldkundig heb gemaakt, word ik met de regelmaat van de klok gebeten door mijne jongsten. Ik schreef het al eens, maar het is dus écht waar. Dat is nog geen twe jaar en dat leest. Moet wel, hoe zou hij er anders toe gekomen zijn om mij te beginnen bijten? Hij vindt het ook nog ongelooflijk amusant, want hij bijt GVD door en dan kan ik niet anders dan "auw" gillen. En gillen dat doet ge met een hoog, raar stemmetje en ge trekt dan ook nog eens een gek gezicht, dus mama bijten is lachen, gieren, brullen, geblazen bij de jongsten. Intussen is ook den oudsten d'r achter gekomen dat mama en broer een 'tof spelleke' hebben en bijt hij dus ook. Ze doen dat in overenthousiaste momenten zodat ge d'r geeneens kwaad op kunt worden, 't zijn snooddaards, alletwee. Dat pretendeert überschattig te zijn, maar ondertussen... Ik zie d'r al blauw van.

Maar waarschijnlijk bedoelde de bedenker van de vraagskens geen pijnlijke liefdesbeetjes van tweejarige peuters als hij het over "hurt" heeft. Hij zal wel zo diepfilosofische pijnen bedoelen. Ik doe daar niet aan. Allé jawel, ik doe daar wél aan aan gekwetste gevoelens enzo, maar again, ge moet niet àlles weten hé. En ik ben daar intussen al een beetje in getrained ook eigenlijk feitenlijk. Als ge op redelijk korten tijd 't een en 't ander tegenkomt dan weet ge wel dat ge eigenlijk maar een handvol mensen hebt die u door dik en dun steunen. Al de rest is eigenlijk ballast. Dàt ontdekken is soms pijnlijk, maar aan den andere kant maakt die ontdekking uw leven over 't algemeen lichter. Een goede zaak dus.

 

 

08:25 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

In de nood kent men z'n vrienden, zegt het spreekwoord...

Gepost door: Ariadnesdraad | 21-09-11

De commentaren zijn gesloten.