21-10-11

Het groene monster

Waarom ziet ne mens eigenlijk groen van jaloezie? Waarom niet paars of blauw of oranje? Allé is daar een verklaring voor? Ik weet bijvoorbeeld dat een boeket gele rozen van iemand krijgen, betekent dat ge groen moogt zien van jaloezie want dat wil zeggen dat de persoon in kwestie u ontrouw is. Tenzij natuurlijk geel uw lievelingskleur en een roos uw lievelingsbloem is en de gever dat wist en u dacht een onnoemelijk groot plezier te doen met een boeket van uw lievelingsbloemen in uw lievelingskleur. Groen is bij mij eigenlijk ook geen kleur die ik associeer met slechtheid. Al heb je natuurlijk van dat gifgroen, dat ziet er niet appetijtelijk uit en dat blijf ik associëren met sneeuwwitje haar stiefmoeder (ja, ook voor mij was sneeuwwitje de allereerste film die ik in de bioscoop zag) maar ge hebt ook lentegroen, zo dat frisgroen van jonge blaadjes of dat breekbaar groen van een bloesemknopke zo net voor het een bloemeke wordt, dat kan ne mens nu toch onmogelijk associëren met jaloezie?

Fin, ik wil van mezelf grif toegeven dat ik zo af en toe eens groen zie van jaloezie, om uiteenlopende redenen. Bijvoorbeeld op een madam die de botten draagt waarvan ik een heel seizoen heb gekwijld voor het uitstalraam, maar die ik nét dat tikkeltje te duur vond. Of op de collega die wél haar interessante job kon houden na haar zwangerschap omdat ze vlakbij het werk woont en één perfect gezond kindje heeft, in plaats van een uur moet treinen en twéé schatten van kinderen heeft waarvan eentje met een serieus mankement (maar aan den andere kant heb ik wel twéé kinders en wat voor een twee daar zou elke andere moeder jaloers op zijn). Of op de vriendin die lekker thuis kan blijven omdat ze over voldoende fondsen beschikt om aangenaam te leven zonder dat ze een loonslaaf moet zijn. Of op nonkel en tante die zomaar op 't goe vallen uit nen dansvloer op kunnen stappen en daar de show kunnen stelen met hun danspasjes en armgezwier enzo, en dat terwijl tante allesbehalve lichtvoetig kan genoemd worden en nonkel eigenlijk nog minder, maar ge zoudt ze moeten zien dansen, jong! Amaai!

Waar ge mij dan weer niet jaloers mee krijgt is met de combinatie echtgenoot en andere vrouwen. Ten eerste kén ik echtgenoot en weet ik dat hij vatbaar is voor vrouwelijk schoon, maar weet ik ook dat zijn standaarden heel hoog liggen. Ahà! En ten tweede ben ik het stadium van "oei ben ik wel schoon/interessant/lief/grappig genoeg" sinds een jaar of twee gepasseerd (Dat zal wel iets met de leeftijd te maken hebben denk ik) dus als hij persé wilt, hij doet maar. En neen, dat is géén onverschilligheid want ik doe d'r intussen natuurlijk wel alles aan om schoon/interessant/lief/grappig genoeg te blijven, wat had u gedacht, en dat blijkt vooralsnog goed te lukken, allé voor echtgenoot toch, meer moet dat niet zijn.

09:27 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Geen last van groene monsters....

Gepost door: Ariadnesdraad | 21-10-11

Nu en dan eens jaloers omwille van de goeie redenen mag zeer zeker. En op uw schattige kroost, dat mag menig vrouw jaloers op zijn. Je hebt het niet gemakkelijk (gehad en nog), maar ze zijn het waard. Zoals l'Oréal maar dan miljoenen keer meer!

Gepost door: elke | 23-10-11

een klein beetje is gezond, zeggen ze, voor je relatie

zelf vind ik het een heel negatief gevoel, zo jaloers zijn

dat van het dansen heb ik bijvoorbeeld ook: het lijkt mij zo leuk maar als ik eerlijk ben besef ik: het is gewoon mijn eigen keuze (en dus schuld): ik had evengoed dansles kunnen volgen, of misschien had ik gewoon een andere man moeten kiezen. de man gaat nu niet meer weg natuurlijk maar in principe kan ik nog altijd les gaan volgen ;-)

Gepost door: annelissen | 24-10-11

De commentaren zijn gesloten.