25-10-11

Het nadeel

aan die dertig dagen challenges is dat ge dat nooit op dertig dagen afkrijgt. Allé toch niet aan het blogtempo van ondergetekende van de laatste weken en dat ge dus andere dingens die ge eigenlijk ook wel wilt bloggen niet blogt omdat ge met die dertig dagen challenge bezig zijt, ongeveer al zeventig dagen ofzo. Ik gaan der dus efkes mee stoppen want ik heb mij van 't weekend weer fenomenaal geërgerd aan mijn medemensen en ik moet u dus weer een theorie voorleggen.

Wijle zijn zàgen. Echt hé. Zou dat eigen zijn aan onze generatie? Allé ik kan mij bijvoorbeeld niet herinneren dat ik mijn grootmoeder ooit heb horen zagen over 't feit dat zij godganse dagen alleen thuis zat met haar kroost en dat haar dagen bestonden uit maandag wassen, dinsdag den boven kuisen, woensdagvoormiddag den beneen en 's achternoens strijken, donderdag naar de markt voor de commissies en de schone plaats luchten en 's vrijdags groensels steriliseren en tussendoor zes zonen uit elkaar  en in één stuk houden, eten op tafel brengen voor acht man, de kiekens, de konijnen en de duiven van voer voorzien en zorgen dat de kat niet overreden geraakt. Voor mijn grootmoeder was dat normaal, dàt was haar taak en zij deed dat. Vandaag hoor ik nie anders dan moeders van één (of twee) kinders die zàgen. Zàgen. Een baby van 8 maand moet "alleen zijn plan trekken want ik ben nie van plan om daar heel den tijd mee bezig te zijn" een peuter van twee moet "nie schreeuwen of tieren hé, dààr kan ik nie tegen, dàn vliegt ze in den hoek" om maar een paar voorbeelden te geven. Eens kleuterschoolplichig wordt het nog erger ze moeten "droog zijn" "luisteren" "rustig zijn" en eens ze beginnen lezen en rekenen hebben ze direct nood aan rilatine als ze langer dan tweesecondenenhalf moeten nadenken bij 4x8 want dan kunnen ze zich niet concentreren op hun tafels.

En dan zwijg ik nog over al de rest waar wij over zagen. We 'moeten' de was nog wegleggen (want de strijk deed de poetsvrouw of het strijkatelier) de poetsvrouw deed de plinten niet goed en dus moeten we een andere, of blijven we ons ergeren aan dezelfde, we moeten gaan werken en we moeten nen babysit vinden want we moeten toch minstens één keer in de week een avond voor onszelf en we moeten een nieuwe man, maar ook wel een échte man en we moeten ...

Ik heb dus iets beslist. Ik ga stoppen met zagen. Over mijn kinders deed ik dat sowieso al niet, daar is in mijn ogen volstrekt geen reden toe. Ik heb de tofste, schoonste, schattigste en wat dies meerste kinders die er bestaan en trouwens het ouderschap ten huize van uw madam heeft al genoeg medische ambetantigheden zonder dat er nood is aan het creëren van wat gewone kinder ambetantigheden. Ik ga ook stoppen met zagen over de poetsvrouw en over de echtgenoot (al wil ik hier het recht om af en toe een joker in te zetten) en over de was en de plas en de strijk. Mijn grootmoeder wordt mijn voorbeeld. Nu alleen nog nen gebloemden vuuschuut vinden.

20:32 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

Commentaren

Maar zagen kan zo opluchten!

En anders bestaan er ook geen blogs meer.

Gepost door: zapnimf | 25-10-11

Goed idee. Ik ga nog van werk veranderen en dan doe ik mee !

Gepost door: Bentenge | 25-10-11

Maar ging uw grootmoeder ook gaan werken? Ik zie al die vorte huishoudelijke taken wel zitten, maar niét als ik eerst een hele dag heb gewerkt. En ik hoor van thuisblijfmoeders vaak dat ze zich niet opwinden over hun kinders. Omdat ze gewoon de tijd hebben, dan maakt het allemaal minder uit. Ik ken ook mensen die een week wel en een week niet werken, en die getuigen over het algemeen toch dat ze in de week zonder werken veel meer van hun kroost kunnen verdragen.

Mijn punt is dus dat het wel schoon is om te vergelijken met den tijd van toen, maar de situaties zijn in veel gevallen toch wel lichtelijk anders. (Al willen we natuurlijk niet gezegd hebben dat we goesting hebben om naar zo'n wc in den hof te gaan en de was met de hand te doen. Ofzo. Maar dat is dan weer een ander topic.)

Om dus maar even uw blog hier te komen vervuilen als onbekende ;-).

Gepost door: Upje | 25-10-11

In grootmoeders tijd had zij één grote job. Met respect voor alles wat daarbij komt en kwam kijken, overigens. Nu hebben veel vrouwen naast die ene job nog een andere buitenshuis, die vaak niet zomaar aan de kant kan worden geschoven. dat geeft al een andere 'druk'. Bovendien hebben grootmoeders, in veel gevallen, afgeleerd te zagen tegen de tijd dat ze grootmoeder zijn. Maar wie zegt dat ze dat in hun jonge jaren niet deden ? Elke tijd heeft wel iets waarover 'gezaagd'kan worden. Zo lang je er niet in blijft hangen kan het geen kwaad, denk ik...

Gepost door: Ariadnesdraad | 26-10-11

Ewel, da's schoon van u. Ik ga met nog meer goesting komen lezen.

Gepost door: Lalena | 26-10-11

Mijn grootmoeder zaagde ook NOOIT. En mijn moeder probeert daar al heel haar leven een voorbeeld aan te nemen. Gevolg: ze cijfert zichzelf compleet weg en ge weet eigenlijk nooit of ze iets ECHT ziet zitten of dat ze alleen maar ZEGT dat ze iets ziet zitten. Vaak moeten mijn papa en ik uren (dagen/weken/maanden) op haar inpraten om haar eens "nee" te laten zeggen op iets dat haar eigenlijk te zwaar is maar dat ze wel zou willen doen omdat ze haar kinders (vrienden/familie/...) een plezier wil doen.

Allee, tis maar om te zeggen: Ja, wij zagen véél te veel, en ik probeer ook altijd om niet te zagen over iets wat ik zelf heb gekozen. Maar anderzijds kan het zo deugd doen om uw hart eens te luchten als het te zwaar begint te wegen. En is het ook ALTIJD goed om toch naar uw eigen lijf te luisteren en niet zomaar uzelf weg te cijferen.

De gulden middenweg, swat.

Gepost door: Liesbet Coppens | 26-10-11

Mijn oma zaagde constant. Ik heb dat gen gelukkig niet overgeërfd (denk ik toch).

Gepost door: Lichtindeduisternis | 27-10-11

Gezien de commentaren, heb je hier de vinger op de wonde gelegd, denk ik...

Ik ga ervanuit (of praat mijzelf goed?) dat mijn dochter beter af is met een gelukkige werkende moeder (jaja, ik zie mijzelf echt niet hele dagen thuiszitten) die af en toe wel zaagt als ze thuiskomt, maar meestal gewoon heel blij is als ze haar kleine oogappel kan omhelzen en toch wel veel van haar kan verdragen...

Ik zou pas beginnen zagen als ik hele dagen thuis moest zitten!!!
Al geef ik graag toe dat die 4/5de ouderschapsverlof een echt aangenaam werkritme was.

Ik kan hier nog lang over uitwijden, maar hou het liever op:
Zagen mag, maar met mate :-) (anders moete er iets aan doen)

Gepost door: Crokus | 09-11-11

Nog even een kleine tip:
Misschien is het niet het zagen over de ergernissen dat ge moet achterwege laten, misschien moete gewoon proberen u minder te ergeren aan uw medemensen tout court. Leven en laten leven, is ook een schoon motto.

Gepost door: Crokus | 09-11-11

Maar crokusje toch, gij of all people zou toch moeten weten dat mij ergeren aan mijn medemensen mijn lank leven is. Behalve natuurlijk als gij die medemens zijt (en nog een paar andere) ;-)

Leuk dat je terug bent trouwens!

Gepost door: Madam Arabelle | 09-11-11

Heel herkenbaar, ik vraag mij soms precies hetzelfde af. De moeder van mijn man (en die is heus nog niet zo oud) heeft zeven kinderen opgevoed (gebaard in twaalf jaar tijd) én is bij momenten ook nog gaan werken. Ik heb geen enkel idee hoe ze dat heeft klaargespeeld.
Ik zie mezelf ab-so-luut niet hele dagen thuiszitten. Ik heb nood aan buitenkomen, werken, mensen zien, afleiding. Maar dat maakt het inderdaad soms wel lastig, want ook thuis wacht er werk. En een dochter van twee. (En binnenkort een zoon van nul.)
Hoewel ik soms de neiging heb te klagen, probeer ik het binnen de perken te houden en me te concentreren op het goeie: ons dochter is een geweldig flinke, rustige meid die onvoorstelbaar goed slaapt, eet en speelt en binnenkort komt er een einde aan de zwangerschap waar ik geen seconde van heb kunnen genieten omdat ik zonder overdrijven ongeveer alle zwangerschapskwalen heb gehad.
Nemen zoals het komt en je proberen te concentreren op het goeie, dat is alles wat je kan doen.

Gepost door: vir | 09-11-11

De commentaren zijn gesloten.