25-10-11

Het nadeel

aan die dertig dagen challenges is dat ge dat nooit op dertig dagen afkrijgt. Allé toch niet aan het blogtempo van ondergetekende van de laatste weken en dat ge dus andere dingens die ge eigenlijk ook wel wilt bloggen niet blogt omdat ge met die dertig dagen challenge bezig zijt, ongeveer al zeventig dagen ofzo. Ik gaan der dus efkes mee stoppen want ik heb mij van 't weekend weer fenomenaal geërgerd aan mijn medemensen en ik moet u dus weer een theorie voorleggen.

Wijle zijn zàgen. Echt hé. Zou dat eigen zijn aan onze generatie? Allé ik kan mij bijvoorbeeld niet herinneren dat ik mijn grootmoeder ooit heb horen zagen over 't feit dat zij godganse dagen alleen thuis zat met haar kroost en dat haar dagen bestonden uit maandag wassen, dinsdag den boven kuisen, woensdagvoormiddag den beneen en 's achternoens strijken, donderdag naar de markt voor de commissies en de schone plaats luchten en 's vrijdags groensels steriliseren en tussendoor zes zonen uit elkaar  en in één stuk houden, eten op tafel brengen voor acht man, de kiekens, de konijnen en de duiven van voer voorzien en zorgen dat de kat niet overreden geraakt. Voor mijn grootmoeder was dat normaal, dàt was haar taak en zij deed dat. Vandaag hoor ik nie anders dan moeders van één (of twee) kinders die zàgen. Zàgen. Een baby van 8 maand moet "alleen zijn plan trekken want ik ben nie van plan om daar heel den tijd mee bezig te zijn" een peuter van twee moet "nie schreeuwen of tieren hé, dààr kan ik nie tegen, dàn vliegt ze in den hoek" om maar een paar voorbeelden te geven. Eens kleuterschoolplichig wordt het nog erger ze moeten "droog zijn" "luisteren" "rustig zijn" en eens ze beginnen lezen en rekenen hebben ze direct nood aan rilatine als ze langer dan tweesecondenenhalf moeten nadenken bij 4x8 want dan kunnen ze zich niet concentreren op hun tafels.

En dan zwijg ik nog over al de rest waar wij over zagen. We 'moeten' de was nog wegleggen (want de strijk deed de poetsvrouw of het strijkatelier) de poetsvrouw deed de plinten niet goed en dus moeten we een andere, of blijven we ons ergeren aan dezelfde, we moeten gaan werken en we moeten nen babysit vinden want we moeten toch minstens één keer in de week een avond voor onszelf en we moeten een nieuwe man, maar ook wel een échte man en we moeten ...

Ik heb dus iets beslist. Ik ga stoppen met zagen. Over mijn kinders deed ik dat sowieso al niet, daar is in mijn ogen volstrekt geen reden toe. Ik heb de tofste, schoonste, schattigste en wat dies meerste kinders die er bestaan en trouwens het ouderschap ten huize van uw madam heeft al genoeg medische ambetantigheden zonder dat er nood is aan het creëren van wat gewone kinder ambetantigheden. Ik ga ook stoppen met zagen over de poetsvrouw en over de echtgenoot (al wil ik hier het recht om af en toe een joker in te zetten) en over de was en de plas en de strijk. Mijn grootmoeder wordt mijn voorbeeld. Nu alleen nog nen gebloemden vuuschuut vinden.

20:32 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

21-10-11

Het groene monster

Waarom ziet ne mens eigenlijk groen van jaloezie? Waarom niet paars of blauw of oranje? Allé is daar een verklaring voor? Ik weet bijvoorbeeld dat een boeket gele rozen van iemand krijgen, betekent dat ge groen moogt zien van jaloezie want dat wil zeggen dat de persoon in kwestie u ontrouw is. Tenzij natuurlijk geel uw lievelingskleur en een roos uw lievelingsbloem is en de gever dat wist en u dacht een onnoemelijk groot plezier te doen met een boeket van uw lievelingsbloemen in uw lievelingskleur. Groen is bij mij eigenlijk ook geen kleur die ik associeer met slechtheid. Al heb je natuurlijk van dat gifgroen, dat ziet er niet appetijtelijk uit en dat blijf ik associëren met sneeuwwitje haar stiefmoeder (ja, ook voor mij was sneeuwwitje de allereerste film die ik in de bioscoop zag) maar ge hebt ook lentegroen, zo dat frisgroen van jonge blaadjes of dat breekbaar groen van een bloesemknopke zo net voor het een bloemeke wordt, dat kan ne mens nu toch onmogelijk associëren met jaloezie?

Fin, ik wil van mezelf grif toegeven dat ik zo af en toe eens groen zie van jaloezie, om uiteenlopende redenen. Bijvoorbeeld op een madam die de botten draagt waarvan ik een heel seizoen heb gekwijld voor het uitstalraam, maar die ik nét dat tikkeltje te duur vond. Of op de collega die wél haar interessante job kon houden na haar zwangerschap omdat ze vlakbij het werk woont en één perfect gezond kindje heeft, in plaats van een uur moet treinen en twéé schatten van kinderen heeft waarvan eentje met een serieus mankement (maar aan den andere kant heb ik wel twéé kinders en wat voor een twee daar zou elke andere moeder jaloers op zijn). Of op de vriendin die lekker thuis kan blijven omdat ze over voldoende fondsen beschikt om aangenaam te leven zonder dat ze een loonslaaf moet zijn. Of op nonkel en tante die zomaar op 't goe vallen uit nen dansvloer op kunnen stappen en daar de show kunnen stelen met hun danspasjes en armgezwier enzo, en dat terwijl tante allesbehalve lichtvoetig kan genoemd worden en nonkel eigenlijk nog minder, maar ge zoudt ze moeten zien dansen, jong! Amaai!

Waar ge mij dan weer niet jaloers mee krijgt is met de combinatie echtgenoot en andere vrouwen. Ten eerste kén ik echtgenoot en weet ik dat hij vatbaar is voor vrouwelijk schoon, maar weet ik ook dat zijn standaarden heel hoog liggen. Ahà! En ten tweede ben ik het stadium van "oei ben ik wel schoon/interessant/lief/grappig genoeg" sinds een jaar of twee gepasseerd (Dat zal wel iets met de leeftijd te maken hebben denk ik) dus als hij persé wilt, hij doet maar. En neen, dat is géén onverschilligheid want ik doe d'r intussen natuurlijk wel alles aan om schoon/interessant/lief/grappig genoeg te blijven, wat had u gedacht, en dat blijkt vooralsnog goed te lukken, allé voor echtgenoot toch, meer moet dat niet zijn.

09:27 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

14-10-11

Pech mannekes

Want ik doe niet aan foto's. Zeker niet van mijzelve. Er was een tijd dat ik aan foto's deed van het kroost, maar daar ben ik, op vraag van mijn betere helft, mee gestopt. Ik weet het, ge mist er iet mee want dat mijn kroost meer dan de moeite is om naar te kijken staat absoluut buiten kijf, maar het is nu zo. Ge zult er u bij moeten neerleggen.

Ge krijgt dan wel geen foto's, maar voor de rest moogde alles weten. Ook waar ik heentrok bij het laatste uitje. Zoals het een modelinwoner van een modaal provinciestadje betaamt situeerde het laatste uitje zich in zaal de sportingvrienden van FC huppeldepup op 't bal van den burgemeester, dat in deze contreiën niet het 'bal van den burgemeester' wordt genoemd maar 'eetfestijn'. Nu ja, festijn, verwacht u niet aan kreeft en oesters en kaviaar, biestuk met friet of paardeworsten met friet daar konde uit kiezen. Geen voorgerecht en genen dessert. En dat kostegen elf euro en een sjiek en dat gaat allemaal in de zakken van den burgemeester zodat hij bij de volgende kiezing een nóg groter pancarde in onzen hof kan komen zetten. Ge zijt modelburger of ge zijt het niet, niewaar.

Dit gezegd zijnde was het wél plezant, want na het eten werd het toch nog een echt bal dus placeerde ik het obligate tegelschuifelaarke met buurman en een paar swingerkes met echtgenoot en ging zelfs ne keer of zeven alleen den dansvloer op. Het gezelschap waarin wij ons bevonden bestond uit jonge vijftigers die allemaal smachtend zitten te wachten op hun eerste kleinkinders en dàt is natuurlijk als jonge en fiere moeder een heerlijkheid. Wat is er leuker dan foto's doorgeven van uw kroost en continu oooohhh's en ahhh's terugkrijgen. Al bij al ne plezieringen avond, al was het uitje alléén met echtgenoot van twee weken dààrvoor veel plezanter, maar dìe details krijgt u niet. Grijns.

10:10 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

08-10-11

Lichtzinnigheid troef

Want naast een gebrek aan grote principes en stokpaardjes heb ik ook geen levensmotto. Ik doe dus maar wat, modder een beetje aan, van 't een naar 't ander. Oh ik denk na, ja zelfs over de zin van het leven enzo en over zinvol leven, maar ik heb geen motto nodig om te leven. Ik hoorde (allé las) laats wel een heel goed motto bij de transitie-heldin van blogland : DOE ALSOF HET IETS UITMAAKT! Dat vind ik wel mooi en wijs en waar en nog zo vanalles, dus die wil ik wel volgen, niet mordicus, maar toch genoeg.

Oh en gouden oude Nike quote Just do it! houdt voor mij ook nog steek. Een variant daarvan staat op mijne jongsten zijne lievelingst-shirt (nog geen twee jaar en dat kiest al zelf zijn kleren, kundenagaan wat dat nog gaat geven) Go for it zegt het t-shirt en omdat mijne jongsten dat elken dag doet, voel ik mij verplicht dat ook te doen.

11:26 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

07-10-11

Wohoow ik heb zorgen, wohoow ik heb zorgen, wohoow ik heb zorgen en dat verveelt me zo

Ook hierin speelt het moederschap een cruciale rol. Misschien dat ik, moest ik twee perfect gezonde kindjes hebben, zou wakker liggen van smeltende ijskappen of stijgende zeespiegels of stilaan uitgeput rakende energiebronnen. Alhoewel, ik dénk het niet, ik ken mezelf.

Maar misschien zou ik wél wakker liggen van mijn carrière en of ik eigenlijk wel maatschappelijk relevant werk doe, of toch op zijn minst zinnig werk. Of van hoe we ooit aan een écht 'af' huis gaan geraken en of we misschien toch niet beter laminaat hadden gelegd in plaats van vol eiken parket gezien de staat van onze bankrekening en of ik toch echt niet beter nog een peer had gegeten in plaats van ne croque monsieur met een paardenoog op (njam trouwens) want weewee gewijs valt dat laatste waarschijnlijk dik tegen. Met de nadruk op dik. Mja, daar zie ik mezelf wel van wakker liggen, eigenlijk.

Edoch, ik doe het niet, want ik héb geen twee gezonde kinders. Ik lig dus wakker van de jongsten zijne gezondheidstoestand en als ik dan toch wakker lig, freak ik in één moeite door ook van elk verkeerd kuchske of te zwaar adempke van den oudsten ook. Sinds een week lig ik zelfs letterlijk wakker, tussen hun twee beddekens in, want ineens wilt de jongsten niet meer slapen of het is met mijn vinger vastgeklemd in zijn handje. En omdat het ventje al zoveel heeft moeten doorspartelen geef ik maar toe. Als hij hem veiliger voelt met mijn vinger in zijn polleke, dan is dat maar zo. Als hij maar niet wakker ligt van de zorgen, want dààr is hij écht nog veeeeel te klein voor.

22:15 Gepost door Arabelle in kindjesperikelen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

06-10-11

Huh?

Go to your rss reader, write down the name of the 3 first blogs whose posts appear and tell us who you’d marry, who you’d fuck and who you’d kill.

Mag ik deze overslaan? Ik weet begot van geen kanten wat nen rss reader is, ik ben al getrouwd en heb bijgevolg ook al een bedpartner en ik heb nog nooit zo'n sterke haatgevoelens gehad ten overstaan van ne medemens dat ik nen albanesen huurmoordenaar zou willen inhuren.

08:43 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

05-10-11

Weer een moeilijke

'Something you feel strongly about', wat bedoelen ze dáár nu weer mee? Een soort stokpaardje? Dat heb ik niet, mijn zonen ook nog niet trouwens, al heb ik hier een fantastische handleiding liggen om met een kapotte bezemsteel, een oude sok, twee knopen en wat wollen draad zélf een stokpaardje in elkaar te steken. Ik heb al zeker drie maand de neiging gehad om d'raan te beginnen, maar ik heb mij laten vertellen dat ze nog wat te klein zijn. Jammer. Aan den andere kant, mijn trage kant in het achterhoofd houdend zou ik er msschien beter toch al aan beginnen. Dan is 't af tegen dat ze wél groot genoeg zijn.

Ik mag dan geen stokpaardje hebben, ik ben wel principieel. Echtgenoot vind dat een gebrek. Zelf vind ik dat wel ok om principes te hebben. Ok, ge moet daarin natuurlijk niet overdrijven. Bijvoorbeeld drie maand taal noch teken geven aan uw enige dochter en uw kleinkinders nie zien omdat ge u misbegrepen voelt vindt zélfs uw madam d'rover, maar als dat een keuze is die ge zelf hebt gemaakt en as g' u daar goed bij voelt (al durft ze dat te betwijfelen) by all means, doe maar hé. Uw madam haar principes gaan zo ver niet, maar hebben d'r ook wel al een paar keer voor gezorgd dat ze met haar kop tegen de muur liep. Ne mens trekt daar dan lessen uit en schaaft zijn principes wat bij. Het hebben van kinderen helpt trouwens ook om principes bij te schaven. Ooit was uw madam gigantisch principieel wat gelijkberechtiging tussen man en vrouw betrof. Ze zou bij wijze van spreken de zwaarste nachtshift in 't fabriek gedraaid hebben om te bewijzen dat vrouwen evenveel en evenneig kunnen werken als mannen. Sinds ze moeder is hoeven dat soort dingen niet echt meer. Ten eerste maakt het moederschap denk ik aan elke vrouw wel duidelijk dat we natuurlijk hetzelfde kunnen doen als mannen, en nog veel meer en beter ook en ten tweede... ik weet het niet, soms denk ik dat heel dat onafhankelijkheidsstreven en gelijkerechtengeroep wel wat overroepen is. Ge krijgt den dag van vandaag als vrouw wel heel erg veel op uwen boterham hé? Ge moet cupcakes bakken voor uw kinders en oude sokken omtoveren tot stokpaardjes om over oude handschoenen en eekhoorntjes maar te zwijgen, ge moet voor uwe man verantwoorde jeroen meusgewijze dagelijkse kost op tafel toveren, ge moet een bloeiende carrière hebben, d'r goed uitzien, een sociaal leven hebben en tussen de onderbroken nachten door nog eens minstens drie keer in de week sex ook. Ik word al moe door het te typen alleen, laat staan als ik het ook allemaal nog eens zou moeten doen. Tvijftig jaar geleden was de vrouw aan de haard en de man als kostwinner misschien ook niet dé ideale situatie, maar ge wist als vrouw tenminste wat er van u verwacht werd en d'r werd ook niet méér van u verwacht dat uw petatten op tijd op 't vuur stonden en dat uw kinders hunne snotneus was afgeveegd tegen dat uwe man thuiskwam. Soms zou ik dat eigenlijk best wel een verademing vinden. Soms welteverstaan, ik ben een product van mijn tijd, dus eigenlijk wil ik soms ook een harde carrièrevrouw zijn die bakken geld verdient en drie keer op't jaar op verlof aan een zwembad kan liggen terwijl haar kinders door een lieve professionele nanny worden geëntertained. Al wil ik dat laatste de laatsten tijd minder en minder graag.

Ach principes, ne mens moet geen weerhaantje zijn, maar alleen ne zot veranderd nooit van mening, toch?

 

 

10:40 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |