22-12-11

Schoon

Op mijn schouw staat een foto. Het is een foto van de mams, genomen op haar vijftigste verjaardag terwijl ze breed lachend een taart aansnijdt. Mijn zonen zijn geïntrigeerd door die foto. Wat wilt ge een lachend gezicht en taart, ge zoudt voor minder het verhaal erachter willen horen. Dus vertelde ik hen dat het ook een oma is van hun, maar dat ze weg is. Ze begrepen er niks van. Ik haalde er dus  'de hemel' bij en de sterretjes en vertelde dat déze lachende taartsnijdende oma nu een sterretje is en in de hemel woont en 's avonds als het donker is, samen met alle andere sterretjes komt kijken. Vraag me niet waarom, maar dàt begrepen ze wel en er kon terug worden overgegaan tot de orde van de dag. Ik vergat het verhaal zo'n beetje en er werd niet meer naar de foto gevraagd. 

Tot gisteravond, bij het slapengaan. Terwijl ze door het venster naar buiten keken klonk ineens uit twee kleine mondjes "dàhààg oma terretje". Onnodig te zeggen dat ik het daarbij niet drooghield zeker?

 

13:18 Gepost door Arabelle in citaten en capriolen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Nogal ja. Ik namelijk ook niet.

Gepost door: Lies | 22-12-11

En ondergetekende emokip wel, of wa?

Gepost door: Gudrun | 22-12-11

Heel schattig. Mijn zoontje heeft ook een oma die hij niet gekend heeft en die haar foto staat hier ook... zelfs mijn man heeft hij haar maar mama tot zijn 11de kunnen noemen en toen is ze overleden.

Maar ze hoort er gewoon bij, net zoals jouw mama ook prijkt op jullie schouw.

Gepost door: Christel | 22-12-11

Jawel, zeer onnodig.

Gepost door: lentebloem | 25-12-11

Pakkend... Snif!

Gepost door: Ariadnesdraad | 25-12-11

De commentaren zijn gesloten.