13-03-12

Het is niet meer dat

Ik weet het. Dat komt omdat er mensen meelezen waarvan ik eigenlijk niet wil dat ze meelezen. Natuurlijk weten ondertussen al nen helen hoop lezers wie Arabelle is (door sommigen word ik zelfs al liefkozend 'belleke' genoemd, wat ik eigenlijk wel schattig vind klinken) en dat is niet erg, want daar heb ik zélf voor gekozen, om mij daar kenbaar aan te maken, anders wordt het wanneer anderen ervoor kiezen om mijn alter ego in 't openbaar te smijten. Dat vind ik niet plezant en hoewel ik absoluut niks te verbergen heb, heb ik toch graag een stukje anonieme vrijheid. Dat zorgt er namelijk voor dat de remmingen wegvallen, dat zorgt ervoor dat ik écht mijn hart kan luchten en mijn kop kan leegmaken, dat gaat niet meer als ik in een hoekske in mijn kop weet dat er échte bekenden meelezen.

Ik weet nog niet wat ik daarmee ga doen, het zou kunnen dat ik op de drastische knop 'blog verwijderen' ga drukken, al zou ik dat zélf jammer vinden want ik heb enorm veel gehad aan het schrijven én aan de reacties en ik vind schrijven plezant, en ik vind reacties krijgen ook plezant. Ik moet nog een beetje moed verzamelen daarvoor. Drie jaar met één klik wegvegen het is niet niks, vooral niet omdat ik er eigenlijk ook wel stukken uit wou halen voor mijn kroost. Ik zou het ook een tijdje zo kunne laten en hopen dat de misplaatste nieuwsgierigheid van sommigen verdwijnt en de gesmaakte nieuwsgierigheid van de rest lang genoeg overeind blijft om hier binnen pakweg een maand of twee nog eens te komen kijken.

Het is een lastige.

Ondertussen doet het kroost het trouwens prima, dat babbelt en springt en klautert dat het een lieve lust is. De jongsten deed weer eens een wreed bizar medisch specialleken, maar ik heb het zo'n beetje gehad met dat altijd uit te schrijven. Laat ons het erop houden dat we plots nog lààààààààààààààààng niet aan transplanteren toe zijn en dat we nog een paar slapeloze en zorgwekkende nachten gaan doormoeten, maar voorlopig heeft hij nergens last van, en dat is 't belangrijkste. En al de rest hou ik voorlopig maar even onbesproken. Laters! Misschien...

21:23 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

Onzichtbaar maken is misschien een optie als je het niet meer wil, dan ben je niet alles kwijt. Maar ik weet niet op je dat met de skynetblog kan. Met blogger kan het alvast. Been there, done that. Er kwam ook iemand meelezen die ik er absoluut niet wou...

Veel courage met alles wat besproken en onbesproken is.

Gepost door: elke | 13-03-12

Oei da's wel niet sympathiek, dat andere mensen u openbaar maken. Ik ken u nog totaal niet, maar dat is ook wellicht écht zo, dat ik u nog nooit in het echt ben tegengekomen.
Ik weet ook niet of twee maanden voldoende is. Op twee maanden stilte smijt IK alvast niemand uit mijn blogreader. Na een jaar stilte wel al eens.
Ik hoop dat je een oplossing vindt, voor jezelf. Begin desnoods een heel nieuwe blog hé, en vertel dat alleen aan de mensen die écht mogen weten dat Madam Arabelle is verhuisd...

Gepost door: Lies | 14-03-12

Zo'n erge dingen schrijf je toch niet?
Als ik tegen iemand uit mijn eigen real leven zeg dat ik een blog heb, willen ze niet eens komen lezen, het interesseert geen kat.

Gepost door: zapnimf | 14-03-12

Het gaat mij indd. niet om wàt ik schrijf, Zap, dat is inderdaad niks ergs en ook niet bijster interessant. Het gaat mij om het feit dat de wetenschap dat er bekenden meelezen mij remt om neer te pennen wat ik écht kwijt wil. Allé toch zeker omdat die bekenden blijkbaar op vinkeslag liggen om direct wat ik schrijf te lezen en onder elkaar te becommentariëren.

Gepost door: madam arabelle | 14-03-12

Als je er zelf ook aan houdt mag je het zeker niet zomaar wegdoen. Maak het onzichtbaar of als dat niet kan, maak een backup of neem rustig de tijd om alle stukjes in een document neer te zetten als een digitaal dagboek. Dan hou je dat alvast over. Heb ik ook gedaan voor ik na 5 jaar in "De wereld volgens Affodil" het licht uitdeed.

Een andere optie, zoals ook al vermeld: verhuizen. Maar vergeet mij dan aub niet ook een kaartje te sturen met het nieuwe adres. Al kennen we elkaar niet persoonlijk, ik kom hier allang met plezier lezen.

Of misschien gewoon tegen die roddelkonten zeggen dat je wel weet dat ze achter je rug bezig zijn en dat je niet van plan bent om je door hun laffe gedrag te laten opjutten? Is voor hen de lol er wellicht af. Dat zal trouwens gauw genoeg zo zijn, denk ik, want die kletsmajoren moeten voortdurend op zoek naar ander speelgoed.

Gepost door: Affodil | 15-03-12

Ken dat gevoel en heb een tijdje geleden dan ook beslist om een nieuwe blog te beginnen. Wie mij lief had mocht mij volgen, via een mailtje konden ze het nieuwe blogadres krijgen etc...
Je verliest een heleboel lezers maar het belangrijkste is dat je opnieuw jezelf kan zijn.
Ik zou nooit alles zomaar wissen, alleen al voor jezelf maar ook voor je kindjes, ooit vinden ze die verhalen mss nog wel plezant en/of interessant.

Gepost door: strekenmadame | 04-04-12

De commentaren zijn gesloten.