26-01-09

Tsjevenstreken

Emileken is ziek en de klinieken in de Congo zijn nie zo goed als die van ons. Dààrom heeft Els Schelfhaut een militair vliegtuig gecharterd en een visum versierd, niet om "haar adoptiekindje" te gaan halen. Der is ten andere nog helemaal geen sprake van "haar adoptiekindje" want 't mens heeft nog geeneens een adoptieàànvraag gedaan.

Àls Ons Els een aanvraag doet, dàn zal die volgens de normale procedure verlopen. Dat stond toch in de knack. Da wil zeggen dat Ons Els 

  • het bij wet verplichtte voorbereidingsprogramma moet volgen;
  • geschikt verklaard moet worden door de jeugdrechter (zou dieje mens het misbruiken van een politiek mandaat en het misbruiken van belastingsgeld in zijn oordeel laten meespelen?);
  • een maatschappelijk onderzoek moet ondergaan (dezelfde vraag. Ik zou het wel weten, als sociaal accident);
  • samen met een erkende adoptiedienst (dus niet tussen de soep en de petatten effekes over en 't weer vliegen) een bemiddelingsprocedure moet doorlopen waarbij gekeken wordt of ze wel matched met het door den erkenden adoptiedienst voorziene kindsjen (deze keer mag ze dus niet zelf kiezen)
  • haar adoptie moet laten erkennen en registreren

Volgens kind en gezin zijt ge dan toch voor een jaar of twee drie vertrokken.

Tedoeme toch, en emileken zijn visum is maar voor een jaar geldig. Laat ons hopen dat zijn mama-to-be in die drie jaar geen ander schattig klein negerken tegenkomt, of hij kan in de Congo blijven, want dat Ons Els, lid van een partij die goed bestuur predikt, in afwachting van het volledig doorlopen van haar adoptieprocedure haar emileken volgend jaar terug naar Congo zal laten vertrekken, dàt staat buiten kijf.

09:57 Gepost door Arabelle in jeeeeeeeeeezes | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

23-01-09

En net als je denkt dat het ergste achter de rug is

Mag je gaan skilllaben in een "4-sterren accomodatie die garant staat voor stijl, luxe en comfort". Twee hele dagen mocht uw madam van deze accomodatie genieten, een zwembad, bossen om uren in te wandelen en een gastronomisch vier gangen diner. Dàt hadden ze haar beloofd. Wat waren ze vergeten vertellen:

  • dat ze daar samen met veertig enthousiase would be managers zou zitten (ok dat had ze zelf kunnen beredeneren);
  • dat ze van die bossen niks te zien zou krijgen
  • en van dat zwembad ook nie, want;
  • dat ze twee hele dagen 10u aan een stuk  les zou hebben (dat zijn twintig uur op twee dagen; een doorsnee leraar Nederlands ofzo in het middelbaar onderwijs mag daar een hele week over doen en dan werkt hij voltijds!);
  • dat die 'les' zou bestaan uit soft gewauwel over communicatie- en leiderschapsstijlen;
  • dat ze carpaccio van een centimeter dik, knolseldersoep, varkenshaasje met kroketten en witte ondefinieerbare mousse in Kasterlee 'gastronomisch' vinden (geeft ne pizza, dat smaakt dan écht nog beter);
  • dat ze, tot overmaat van ramp, wéér ne paper mag schrijven. Dit maal over haar 'aandachtspunten binnen haar functioneren in haar organisatie'.

Tvliegendgroengeelgespikkeldtsch**t kreeg ze ervan, al kan dat ook nog aan de buikgriep gelegen hebben.

20:17 Gepost door Arabelle in jeeeeeeeeeezes | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-01-09

Kleurenleer en ander fraais

Als ze willen dat ik dat managementgedoe serieus neem, dan moeten ze weten wat ze vertellen. Groen is géén primaire kleur. Wit is dit, niet de som van de primaire kleuren. En eigenlijk, "denken over verandering in vijf kleuren"? Grow up!

Bij de weg, collega's die een vrijdagmiddaglunch-met-de-collega's willen counteren door te stellen dat "vrijdag niet zo'n goede dag is omdat het om 15u al nieuwjaarsreceptie is, en we anders helemaal niet werken" zuigen ook. Zwaar zelfs.

Voor de rest is het probleem van mijn mohairen truike nog altijd niet opgelost en heb ik vrijdag écht wel een zwarte broek en dito hemd nodig (hoe ga ik anders kunnen pronken met mijn herwonnen slankheid), regent het en is ons hout nat en krijg ik dus de living niet warmgestookt tenzij ik de sjauffaasj opzet, maar dat mag niet van echtgenoot want we hebben zo al genoeg kosten (maar hij heeft wel nen otto me poepverwarming hé, hij heeft gene kou!), moet ik de films nog terugdragen, te voet, door de regen en ben ik ongesteld. Maar dat laatste had u ongetwijfeld al door.

 

13:09 Gepost door Arabelle in jeeeeeeeeeezes | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

12-01-09

Introspectie

Ik ben tot een conclusie gekomen. Veranderingsmanagement is niks voor mij. Veel en veel en veel te ambitieus.

Wat had ik ook gedacht, ik hààt veranderingen.

Echtgenoot heeft drie jaar de oren van mijn kop gezaagd vooraleer ik met hem wou trouwen ('t is toch goed zo). En nog eens drie jaar vooraleer ik weg wou uit 't stad om in een onnozel provinciestadje in een betaalbaar huis da van ons is te gaan wonen, in plaats van in een onbetaalbaar huurappartement (en ik ben nog altijd niet overtuigd). Ik heb er zeven jaar over gedaan om uit te vogelen dat mijnen vorigen job écht nie was wa ik voor de rest van mijn leven wou doen (den huidigen ook nie, maar toch al ietske meer). Vijf jaar aan een stuk printte ik voorafgaand aan elk kapperbezoek zevenentachtig fotokes af om te tonen hoe het moest worden om ter plekke "zjust de puntjes is genoeg" te mompelen. Hoewel ik proefondervindelijk al ondervonden heb dat zijn kant van het bed warmer is, want dichter tegen den trap en dus de stijgende warmte van beneden ga ik niet van plaats veranderen, ik slaap áltijd langs de kant van het venster. Ookal wéét ik dat donkerblauw mij prima staat, ik ga het niet beginnen dragen, ik hààt donkerblauw, ja, nog altijd.

En al die overenthousiaste, 'yes we can' amerikanen gaan mij met hun "change is good" mantra écht nie overtuigen. Ik ben geen weerhaantje. Losers.

Wat denkt u, ben ik in de running voor onderscheiding?

15:28 Gepost door Arabelle in jeeeeeeeeeezes | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

10-01-09

My God!

Kunt u geloven dat ik komende woensdag examen moet afleggen? En dat ik tegen dan 21 van dit soort dingen moet 'instuderen' plus nog een pak papier met dezelfde rubbish?

Ik weet het, 'k heb het mijn eigen aangedaan, maar toch. Zó zwaar moet ik daarvoor ook nie gestraft worden.

19:51 Gepost door Arabelle in jeeeeeeeeeezes | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Junior

De kleinen De Gucht wil minister van cultuur worden. Allé, hij zégt van niet, maar wij weten wel beter niet waar. Ik zuig dit niet uit mijn duim, lieve belastingsbetalertjes, 't was op de radio.

Op de, overigens terechte, vraag of een liberalisering (lees veeteeemisering) van de cultuurmarkt ons niet te veel zou opschepen met 'slisse en césar' en 'lilli en marleen' toestanden, antwoordde hij dat hij daarover zou waken, want hij heeft een zwak voor kleine theaterproducties én gaat op regelmatige basis naar de KVS.

Natùùrlijk kunt ge u dan, als minister in spé, verwachten aan de vraag wélke kleine theaterproductie in de KVS hij de afgelopen maanden bezocht. Ík ken het programma van de KVS nie van buiten, maar ik wil ook geen minister van cultuur worden, hij wel, dus ne mens verwacht dan toch dat de kleinen De Gucht met de titel van één of ander obscuur theaterprojectje op de proppen komt waar geen kat al van gehoord heeft. Neeje, want wa was het laatste dat hij gezien heeft? Het leven en de werken van Leopold II (en hij kon zich geeneens de zjuste titel herinneren). Laatste voorstelling op 16 oktober 2007. Tweeduizendenzéven dus, uw madam was daar ook, heeft zélfs de tieketjes nog.

De kleinen De Gucht gaat ne goeien minister worden, hij heeft het al in de vingers.

13:17 Gepost door Arabelle in jeeeeeeeeeezes | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |