04-11-11

Hoera hoezee

Ze zijn twee! Allé al bekan twee en één week, zo druk hebben we het hier gehad met vieren. Eerst op den dag zelf met een uitje naar wat pluimvee en een speeltuin waar de grootsen ineens groot genoeg bleek om helemaal alleen over een wiebelige hangbrug te stappen, en de kleinsten op zijn gemak een héle pannekoek verorberde (nierpatiëntjes, u weet wel, die eten niet.*fiere glimlach*). Dan den dag nadien met een heus feestje met vlagskes en taart die veeeeel te groot was want er bleek een koppel grrotouders te weinig te zijn. Ze waren nochtans gevraagd, maar ja ge hebt principes of ge hebt er geen hé. Waarlijk zond as uw principes eraan in de weg staan om verjaardagseestjes van uw kleinkinders mee te vieren. En er waren ook veeeel pakskens, natuurlijk allemaal dingen met lichtekens en lawaai. 't Is dat het kroost er gek op is, maar ik blijf pleiten voor nen puzzel en een boeksken ofzo. Of houten blokken. Die terrible two waar iedereen over spreekt? Ge zoudt als tweejarigen voor minder, dolgedraaid van 't lawaai en van de kleurekens. En 't feest was nog nie gedaan want den dag nà het feest was er térug feest met meiskens die kwamen spelen en heel erg veel zoentjes die werden uitgewisseld en een uitje naar een echte kermis, hier achter den hoek waar gedraaid werd in den draaimolen en de flosh gepakt werd. En op een heuse kermispony werd gereden en eendjes gevist en nog een toerke werd gereden met nen zo goed als echten otto. Weer overstimulatie vanneigenst, maar wél wreed schone foto's. En toen was't gedaan en keerde de rust terug, het winteruur strooit ook nog wat reot in het eten, maar 't is aan 't beteren, we kunnen weer over tot de orde van de dag. Gelukkig.

10:07 Gepost door Arabelle in kindjesperikelen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

07-10-11

Wohoow ik heb zorgen, wohoow ik heb zorgen, wohoow ik heb zorgen en dat verveelt me zo

Ook hierin speelt het moederschap een cruciale rol. Misschien dat ik, moest ik twee perfect gezonde kindjes hebben, zou wakker liggen van smeltende ijskappen of stijgende zeespiegels of stilaan uitgeput rakende energiebronnen. Alhoewel, ik dénk het niet, ik ken mezelf.

Maar misschien zou ik wél wakker liggen van mijn carrière en of ik eigenlijk wel maatschappelijk relevant werk doe, of toch op zijn minst zinnig werk. Of van hoe we ooit aan een écht 'af' huis gaan geraken en of we misschien toch niet beter laminaat hadden gelegd in plaats van vol eiken parket gezien de staat van onze bankrekening en of ik toch echt niet beter nog een peer had gegeten in plaats van ne croque monsieur met een paardenoog op (njam trouwens) want weewee gewijs valt dat laatste waarschijnlijk dik tegen. Met de nadruk op dik. Mja, daar zie ik mezelf wel van wakker liggen, eigenlijk.

Edoch, ik doe het niet, want ik héb geen twee gezonde kinders. Ik lig dus wakker van de jongsten zijne gezondheidstoestand en als ik dan toch wakker lig, freak ik in één moeite door ook van elk verkeerd kuchske of te zwaar adempke van den oudsten ook. Sinds een week lig ik zelfs letterlijk wakker, tussen hun twee beddekens in, want ineens wilt de jongsten niet meer slapen of het is met mijn vinger vastgeklemd in zijn handje. En omdat het ventje al zoveel heeft moeten doorspartelen geef ik maar toe. Als hij hem veiliger voelt met mijn vinger in zijn polleke, dan is dat maar zo. Als hij maar niet wakker ligt van de zorgen, want dààr is hij écht nog veeeeel te klein voor.

22:15 Gepost door Arabelle in kindjesperikelen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

27-09-11

Wa peist ge zelf?

Waar zou ik nu het allermeest opgewonden over zijn? Zo ongeveer al 23 maand aan een stuk. Ge moogt drie keren raden. Jaaaaaaaaa, procifiat van den eerste keer just. Van de jongsten zijn o zo levensnoodzakelijke en hopelijk snel nakende transplantatie vanneigenst!

Ik krijg hartkloppingen als ik d'raan denk, niet alleen omwille van het feit dat hij twee (twéé!) uur onder narcose zal zijn, maar ook stelt u voor dat het nie pakt zeg! Slik. Dat hetgeen waar we al twee jaar naar aan 't aftellen zijn (en waarschijnlijk nog wel een half jaarke verder voor zullen moeten tellen) niet werkt. Wat moeten we dàn doen???

Aan den andere kant, àls het wel pakt gaat dat fantastisch zijn hé. Een buizenvrij kinneke, geen machienerieën niemeer, geen dieet niemeer, ook, gelijk zijn broerke, in 't water kunnen ravotten, chocolat kunnen eten en spinaziestoemp me eikes, geen nachtelijke alarmen niemeer, geen ambetante mysterieuze blaaspijntjes niemeer, ...

We zijn d'r trouwens écht bekanst, zijn gewichtje is intussen méér dan ok, zijn lengte ook, zijne vechtlust is nooit een probleem geweest, alleen zijn blaasje moet nog wennen aan pipi. En gelukkig kunnen we, als dat blaasje meewerkt, direct een goei nier uit de mama-kast halen. Ik mag er niet aan denken om dan ook nog eens maanden met stress te moeten zitten wachten op een donortelefoontje. Neen, neen, groen licht is nier d'ruit en nier d'rin, 't heeft lang genoeg geduurt.

20:59 Gepost door Arabelle in kindjesperikelen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

15-09-11

SMS

Ook weer zoiet waarvan ik altijd vergeet waarvoor die afkorting nu weer staat. Ik zou kunnen googlen, maar ik wil u ook nog iets gunnen.

Ik ben geen sms-er, ik krijg dus bijgevolg niet veel sms'kes terug. De Joeri (ergerlijk typetje, niet? ) zou aan mij geen goeie hebben. Ik moest dus gaan kijken in mijn berichtenlijst om te zien wie mij het laatste sms'ke stuurde. En dat was vriendin E., maar aangezien ik het hier al over haar heb gehad, ga ik valsspelen en u iets vertellen over de persoon van wie ik het voorlaatste sms'ke kreeg. De inhoud van het voorlaatste sms'ke was "22 witte bloedcellen in pd-vocht. Stop antibiotica". Ik kreeg het op ne woensdagavond om 23.09u. En dàt zegt meteen iets over de immense betrokkenheid die de verstuurder ervan betoont met mijne jongsten, en bijgevolg ook met mij. Het sms'ke kwam namelijk van de jongsten zijn dialyseverpleegkundige. Een madam uit de duuzd. Echt waar, ze is niet alleen altijd bereikbaar, ze is ook fantastisch lief voor allebei mijn zonen, een luisterend oor voor overbezorgde moedertoestanden, een partner in crime tegen soms ietwat te strenge meneer doktoors en een helpende hand bij somtijds dagelijkse, meestal wekelijkse verzorging van de jongsten. Ik zou begot nie weten wat ik zonder haar zou moeten aanvangen. Natuurlijk weet ik dat ze nog andere patiëntjes heeft, maar het lijkt alsof ze hier alleen maar rondloopt om mijne zoon en ons als gezien zo goed mogelijk door die pre-transplantatieperiode te loodsen. Ze is als het ware een medische Marry Poppins, nu alleen maar hopen dat ze niet op een goede dag wegvliegt.

08:36 Gepost door Arabelle in kindjesperikelen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

02-08-11

Zand enzo

Herinnert u zich dit nog, lieve belastingbetalertjes? Awel vandaag hadden ze het vlaggen, dat kroost van ons. Of liever, wij hadden het vlaggen. Ge moet dat maar ies proberen, een dagje strand met ne frigobox, een tentje voor de kinders tegen de zon, twee ligzetelkens voor u en echtgenoot want ge wilt toch zelf ook wat comfortabel liggen, een verzorgingstas, twee strandtassen met handdoeken en reservekleerkes én on top of the bill twee peuters die, natuuuuuurlijk allebei elk nen andere kant uitwillen.

Ge komt vrij snel tot de conclusie dat ge die ligzetelkes eigenlijk de volgende keer niemeer moet meezeulen. Van een beetje comfortabel liggen zonnen komt echt geen botten in huis, wél van zevenhonderelfendertig keer "nie in 't mondje, jongens" roepen bij élk schelpke, sigarettepeukje, stukje zeewier, stokje, weet-ik-veel-watje dat in de mondjes verdwijnt. En waarom de bal die in de winkel een onweerstaanbare aantrekkingskracht uitoefende op het strand ineens totaal geen concurrentie meer vormt met àlle andere ballen van élk ander kindje, is me ook een raadsel, net zoals waarom ze zich thuis in de zandbak uuuuuuuuuuuuuren kunnen amuseren met één vormpje en één schepje en dat in volmaakte harmonie en dat aan het strand ineens niet meer gaat en ze wél élk een schepje moeten en een emmertje. Oh en dan zwijg ik nog over de verhuis! De verhuis! Godindenhogenhemelnogaantoe, die verhuis, ge wilt het niet weten! 

U begrijpt mijn traumatische herinneringen aan cadzand-bad zijn in één klap weer helemaal realiteit. Het kroost had echter een gewéldige dag. Conclusie: Cadzand-rules, ja nog steeds!

21:46 Gepost door Arabelle in kindjesperikelen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

25-07-11

Fokking Hell!

Een blaas die naar de knoppen is, dus wéér maar eens een "klein ingreepke" (ik kan het niemeer hóren) en een gaatje bij in zijn buik, voor een blaassonde'ke deze keer. Hopen dat, omdat hij nog zo jong is, en alles nog moet groeien, zijn blaasje getraind kan worden zodat hij ooit, liefst binnen een maand of drie ,vier, normaal kan plassen met een pieselou'ke in plaats van een sonde'ke (maar nu al doemdenken en daar van geen kanten niemeer in geloven. Gelukkig echtgenoot wel en zijne specialist eigenlijk ook en zijn verpleegster eigenlijk ook. Ik ga mij daar binnen nen dag of vier wel aan kunnen optrekken, maar nu nog nie) en dan thuiskomen en moeten constateren dat er 'iets' mankeert want dat zijn kleine teelballeke's ineens een stierenformaat hebben en te horen krijgen dat zijn buikvlies (essentieel voor hem, want hij krijgt buikvliesdialyse) waarschijnlijk door dat blaasonderzoek van deze morgen (lees anderhalf uur durende huilbui) zodanig onder druk heeft gestaan dat er kleine scheurkes in gekomen zijn en dus lekt.

Ge moogt drie keer raden: "een klein ingreepke" as't binnen nen dag of drie nie weggeslonken is tot normaal peuterformaat. Ik zal d'r mij maar al aan verwachten dus.

Fokking hell! Meer kan ik er nie over zeggen. Spuugzat ben ik het, écht waar.

 

21:15 Gepost door Arabelle in kindjesperikelen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

04-07-11

Tja

Voor ge 't weet belandt ge dan, met een weekske pauze, van d'een kliniek in d'andere. De jongsten was met al dat eten intussen zodanig gegroeid (wel zeven centimeters, ZEVEN dus hé!) en zodanig verdikt (wel twee kilo, TWEE!) op vier maand tijd dat zijn kathederke al te klein was geworden. Meneer de chirurg had nog een gaatje vlak voor hij op 't vliegtuig naar de malediven (ofzo) vertrok en daarmee is mijn jongste spruit nu vier sneekes in zijn buik rijker en ne langeren katheder. Hopelijk wordt met dat langere darmpken zijn bloedje wél goed en àls hij zo blijft groeien en blijft bijkomen, hoop dan maar met mij mee dat het binnen vier maand genoeg is voor ineens een nief nier. Iet anders wil ik namelijk niemeer. Ik heb mijn buik meer dan vol van klinieken en ik weet wel zeker dat het voor hem vantzelfsten is.

We zijn weer veilig thuis intussen, vaneigenst weer driehonderd grammen achteruit, maar kom, dàt kan er ook wel weer nog bij (maar eigenlijk niet echt).

21:07 Gepost door Arabelle in kindjesperikelen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |