17-11-09

Haal de kaarsen maar weer uit

Deze keer niet voor zoiets triviaals als een examen, maar voor uw madam haar kleine spruit. Sinds gisteren ligt uw madam haar Juleskind met slangetjes en infuusjes in een glazen bedje in een universitair ziekenhuis te vechten tegen een serieuze infectie op zijn ieniemienieniertjes. Waarschijnlijk met blijvend nierfalen tot gevolg. Hoe erg het allemaal wordt, kan niemand ons vertellen, maar eigenlijk is het allemaal al erg genoeg.

Onze kleine vechtersbaas zag er deze namiddag mooi roze uit, en hij was nog maar net geopereerd aan zijn edele delen, denk de slangetjes en infuusjes weg en je nam hem zo weer mee naar huis, maar hij is helaas heel erg ziek. Echtgenoot en uw madam proberen de schouders recht te houden en het hoofd koel en we blijven geloven dat het wel weer min of meer goed komt, al zijn de babbels met de doktoren en specialisten niet hoopgevend (water drinken helpt hier helaas niet).

Het Emielekind is zich intussen van geen kwaad bewust, slaapt en eet goed en heeft weer zijn geboortegewicht en krijgt nu alle zoentjes en knuffels die we helaas niet aan zijn broer kunnen geven.

Kaarsen branden is dus de boodschap, alweer zult u zeggen, maar deze keer is het voor iets echt heel serieus!

17:09 Gepost door Arabelle in kindjesperikelen | Permalink | Commentaren (56) |  Facebook |

12-11-09

Ssssst

Ze slapen. Eindelijk. En Joepie we zijn thuis (al een twee dagen). Ook eindelijk. En ze doen het goed en ze zijn fantastisch (maar wat had u gedacht, met zo'n moeder) en ze drinken goed, aan de borst natuurlijk en ze zijn überschattig en mooi en nog vanalles, maar uw madam is te moe om het allemaal op te noemen.

Tot later, wees gerust u krijgt in de nabije toekomst zelfs een heuse foto! Voor nu, slaapwel!

08:28 Gepost door Arabelle in kindjesperikelen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

21-10-09

Slik!

Uw madam haar laatste kinderloze week gaat nu (as in N-U) in. Volgende week woensdag, ten laatste zaterdag wordt de tweeling uit haar buik gehaald en zal haar leven helemaal op zijn kop gezet worden door twee baby's. Twee! Slik.

Stiekem hoopt ze dat dokter D. dinsdag (want dan moet ze de laatste keer op controle) zegt dat ze toch nog een weekje langer mag wachten, want hoezeer ze ook uitkijkt naar die twee baby'tjes en hoezeer ze zich ook afvraagt op wie ze zullen lijken en wélk geslacht ze nu eigenlijk écht gaan hebben en hoezeer ze ook verlangt naar het quasi platknuffelen van die twee lijfjes en hoezeer ze ook ieniemienie vingertjes en teentjes wil tellen enzo, toch brengt de wetenschap dat ze er volgende week ineens écht gaan zijn haar lichtelijk de stuipen op het lijf.

Eén voordeel is er wel, de werken in het huis zijn in de hoogste versnelling geschoten, het zal dus écht babyproof, bezoekersklaar af en proper zijn enzo.

 

 

14:07 Gepost door Arabelle in kindjesperikelen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

14-10-09

Af

Volgens dokter D. zijn de baby's af. Dus mogen ze in principe komen, dus is uw madam van de baarmoederontspannende pillen af, dus heeft ze gisterenavond voor het eerst in twee weken kunnen eten zonder dat het eten er weer uit kwam én heeft ze deze nacht kunnen slapen zonder alle vijf voet naar het toilet te moeten spurten én at ze deze ochtend een heerlijk omeletje, met spek, waar ze al zes weken zin in had. De zwangerschap lacht haar weer toe, als het ware.

En u gaat dat zien, die baby's gaan nog minstens drie weken op zich laten wachten, ik voel het. Ze moeten in ieder geval nog minstens één dag blijven zitten, morgen vanaf elf uur mogen ze komen, éérst nog een examentje afhaspelen.

 

11:20 Gepost door Arabelle in kindjesperikelen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

08-10-09

Ommekeer

Zo fantastisch als mijn zwangerschap de eerste zes maand verliep, zo afschuwelijk is het nu.

  • Ik ben constant aan het overgeven, is het niet van de baarmoederontspannende pillen, het is van kinderen die mijn maag als springkasteel gebruiken;
  • ik kan niet meer slapen: 's nachts wegens om de vijf voet een volle blaas, dutjes overdag gaan ook niet, want als ik niet rechtop zit moet ik nog meer overgeven;
  • de stress over de verbouwingen neemt per dag toe (al staat de kinderkamer sinds gisteren, da's toch ook al leuk) en ik heb het gevoel dat mijn huis niet meer van mij is, maar van mijn werkvolk;
  • daar waar ik zes maand aan een stuk heb gestraald van contentement zie ik er nu bleek en afgetrokken uit, voel ik mij precies een nijlpaard en het feit dat echtgenoot voor het eerst in een half jaar nog eens een P. magazine heeft gekocht mét lingeriespecial doet daar géén deugd aan;
  • de hormonen gieren door mijn lijf wat mij gemiddeld 3 keer per dag in een huilend wrak veranderd omdat ik de mams mis, omdat ik terug mijn normale zelf wil zijn, omdat ik wil bevallen om van alles vanaf te zijn, omdat ik besef dat bevallen geen oplossing is want dan begint het pas, omdat ik in de verste verste niet weet hoe ik dat ooit allemaal ga kunnen bolwerken met twee baby's tegelijkertijd;
  • ik voel mij vreselijk schuldig over het gezeur hierboven, want ik heb drie jaar gesmacht naar kindjes, krijg er nu van den eerste keer twee en ik wil blij zijn en vrolijk zijn enzo, maar 't lukt precies niemeer.

Enfin, u weet het nu. Doe maar alsof het er nie staat, dat zal het beste zijn.

08:25 Gepost door Arabelle in kindjesperikelen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

30-09-09

Zwangerschaps- en andere stress

Gisteren trokken echtgenoot en uw madam nog eens naar dokter D. Hij was tevreden over de toestand van de baby's, zuurstoftoevoer van de placenta's en zijn eerste algemene indruk van de moeder to be. Een (letterlijk) diepgaander onderzoek van de moeder to be wees echter aan dat er (weer) een enorme 'druk' zit op de baarmoeder, zodanig zelfs dat zoveel mogelijk platte rust geboden is. Anders zouden die twee zich wel eens heel snel (as in, binnen een dag of twee) kunnen laten zien, en dàt is te vroeg.

Veel te vroeg zelfs want:

  • U raadt het al, het huis verkeert nog in werfstaat;
  • Zo ook de babykamer;
  • De wasmachine staat nog ergens in huis te bestoffen (en hoe moet ik mijn babykleertjes wassen?);
  • Uw madam is (jippie, jochei) geslaagd voor Het Examen (weet u nog?) en kan pas op 15 oktober het mondelinge stuk afleggen.

Stress alom dus, maar ik blijf er lekker rustig onder, belde gisteren naar de baas dat hij het minstens de komende eenentwintig weken zonder mij moet stellen en installeer me in bed met P. en B. én mijn huisvlijtproject. Drieëntwintig oktober is tenslotte nog langer dan drie weken ver.

 

11:58 Gepost door Arabelle in kindjesperikelen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

21-09-09

Met echtgenoot naar de kermis?

Niet alleen onze huisvrouw waagt zich aan allerlei voorspellingen, nu begint echtgenoot ook al met heel gedetailleerde voorspellende dromen. Namen en geslacht zijn voor hem natuurlijk geen raadsel meer (alhoewel het geslacht nog steeds niet helemaal vast staat, er zit vast een hermafrodietje bij. 't Is eens iets anders), dus dat telt niet. Maar echtgenoot werd zaterdagochtend wakker en wist meteen alles. De baby's gingen geboren worden op 23 oktober, eentje ging drie kilo en driehonderd achtenveertig gram wegen en het andere drie kilo tweehonderd en drie gram. De dikste baby zou negenenveertig centimeter meten en de dunste zevenenveertig.

Klinkt goed allemaal, vindt u ook niet. Alleen de datum, daar heb ik het een beetje moeilijk mee. Dokter D. heeft namelijk zijn hand gebroken  (is dat nu ne moment om als gyneacoloog uw hand te breken????) en moet zes weken in het gips, op 23 oktober zijn die zes weken nog niet voorbij en bevallen zonder dokter D., daar doet uw madam niet aan. En in hoeverre is de datum niet ingegeven door wishful thinking van echtgenoot? De badkamermeubels worden ten vroegste op 18 oktober geleverd dus het duurt nog ten minste tot dan eer alles babybezoek-proof is.

De tweeling besloot papa dus maar eens op stang te jagen.  Afgelopen zaterdag was uw madam non stop aan het overgeven, telefoon dus naar dokter D. Bevel om onmiddellijk naar het verloskwartier van het ziekenhuis te komen. Oeps. Echtgenoot en uw madam stopten nog even onderweg naar het ziekenhuis om toch nog eerste kleertjes in te slaan (neen, tot zaterdag kocht uw madam nog helemaal niks, ze zou niet weten waar ze het stofvrij moest bewaren) en een post-bevallingspyama, je weet maar nooit. Het was loos alarm. Gelukkig maar, want ookal was 19 september op zich ook een mooie datum om geboren te worden, ze zijn toch nog niet helemaal af en hun kamertje en de rest van het huis dàt is nog helemaal niet af. Laat ons het dus maar op 23 oktober houden.

Eens kijken of echtgenoot en de huisvrouw volgend jaar samen een tentje kunnen delen.

10:29 Gepost door Arabelle in kindjesperikelen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |