10-03-11

Het zal bij mij geen waar zijn

Mijn kinderen eten nooit voor den TV. Over mijn lijk. Never, nooit, nunca, jamais.

Ahum.

Het begon allemaal met Heidi uit de bergen, op den TV. Jeugdsentiment dus van mijnentwege en de jongsten die met zijn handje begon te draaien als de heidi begingeneriek weerklonk en hoopvol zijn gezichteke ophief om mij (vals) te horen meezingen. Dus keken we samen naar heidi. En omdat Heidi-tijd samenviel met de-laatste-fles-voor het-slapengaan-tijd, dronk hij, op schoot zijn fles, al kijkend naar heidi.

Toen moesten we naar 't kliniek en was hij zielig en moest hij ineens veel eten, héél veel eten. Of als hij niet wou eten, melk drinken. Hij koos voor melk. Op de schoot. Voor den TV.

En làp, ik heb een TV-verslaafd kinneke. Ik probeer voet bij stuk te houden en de boel te beperken tot het half uurtje heidi, maar ne mens heeft weinig speelruimte als uw kinneke 800 grammen eten MOET opeten of anders ondervoed raakt. Dus kijken wij baby-tv, drie keer per dag. Dat zijn drie flessen van 200 grammen. De petatten eet hij nog gewoon aan tafel, maar ik hou mijn hart vast, want eten doet hij nauwelijks, maar wilskracht heeft hij voor tien, die jongsten van mij.

15:50 Gepost door Arabelle in kindjesperikelen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

20-02-11

Overdrijven is ook een kunst

Uw madam verdenkt er haren jongsten van dat hij stiekem kan lezen. Dat hij op tinternet kan surfen dat wist ze al, dat van dat lezen nog niet. Hij moet ongetwijfeld dit gelezen hebben en dan bij zijn eigen gepeist hebben: "OK, dan blijven we nog wat langer" want hij en uw madam zitten hier nog. Niet omdat uw madam nog niet met het dialysemasjien kan werken (na een spoedcursus apothekersassistent om medicamenten te mixen, verpleegkundige om speciallekes te doen qua verzorging en nefroloog om nierinsufficiëntiesignalen te herkennen is dat masjien peanuts. Oh zoute nootjes, ik zal mij sebiet ies een zakske uit 't masjien gaan trekken zie, nee, niet uit zijn dialysemasjien, uit een snoepmasjien) maar omdat meneerke vanlles (waaronder kiekenstront, allé platte kak) voorheeft.

Blijkbaar had hij ne permanent hogen bloeddruk waarmee hij had leren leven, door dat gedialyseer heeft hij nu ne normalen bloeddruk, maar dat is dus voor zijn doen ne wreed lagen. Gevolg, zo mottig of hij groot is (gelukkig is dat nog maar drieënzeventig centimeterkes). Gevolg van het mottig zijn, genen eetlust en alles wat er moeizaam ingaat zo rap of tellen weer uitkotsen. Daarbovenop zitten we hier op een kinderafdeling in de slechtste periode van 't jaar met een hardnekkig buikgriepvirus dat de ronde doet en dat ge dus als mottig voelend, pas geopereerd en dus zwak klein venteke natuurlijk wreed rap attrapeert. Naast kotsmisselijk van den bloeddrukval dus ook nog eens schaateraei. Gevolg van het kotsen en de schaateraei én het gedialyseer op 't randeke van bekanst uitgedroogd dus kwamen er toch nog infusen en sondevoeding aan te pas. Soit 't ergste is gepasseert hij weegt nu zo ongevver evenveel als een flink uit de kluiten gewassen konijn, maar eet weer zelf en drinkt weer melk. Zijne kak begint wat consistenter te worden en binnen ne gram of tweehonderd mogen we weer naar huis. Of misschien al morgen, als blijkt uit zijn bloed dat hij, letterlijk, mager en taai is.

We zijn een kilo achteruit door al het bovenstaande, maar dat blijkt nu ineens zijn 'werkelijk' gewicht te zijn. Voor de dialyseopstart zou hij stiekem vocht vastgehouden hebben dat nu dus allemaal weg is. Veel plaats voor pap zegt meneer doktoor daartegen. Uw madam zegt daartegen nog zéker een jaar voor de vereiste tien transplantatiekilo's in plaats van de verhoopte zomertransplantatie. Zucht en merde enzo.

Soit hij kan dus lezen, de jongsten en 't is ook overduidelijk allemaal opgezet spel, want dat hij geniet van exclusieve mama-aandacht dàt is wel overduidelijk. Bij deze dus: Kabouter, 't is nu genoeg, we gaan naar huis, ge moogt dààr ook veel op mijne schoot zitten. Beloofd.

22:05 Gepost door Arabelle in kindjesperikelen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

14-02-11

Vakantie

Goed, ik geef toe, ik zou liever in een vijfsterren resort op de malediven zitten met echtgenoot aan mijn zijde, een bikinproof lijf en twee ravottende kinders in een kindvriendelijk en dus verdrinkingsgevaarvrij ploensbadje, maar... aangezien ik vergelijkingsmateriaal heb kan ik u meedelen dat een verblijf in de pediatrie van 't UZ van 't Stad best te pruimen is.

Douche en toilet op de kamer (niet op de vierde verdieping een sleutel gaan halen om u op de tweede verdieping een "stortbad" te nemen en een voetschimmel op te doen die ge zes weken nadien nog altijd niet kwijt waart terwijl uw twee beebee'kes op 't gelijkvloers liggen) vriendelijke verpleegsters die geïnteresseerd tijd maken om een klapke te doen (geen onverschillige wijven (sorry geen beter woord) die om drie uur 's nachts de fles van uw ene huilende want hongerige zoon plompverloren naast de deur zetten terwijl ze zien dat ge de andere ook huilende want hongerige zoon aan de borst hebt hangen) doktoors die u vragen welke medicatie hij neemt en minstens een half uur tijd vrijmaken om wijzigingen in medicatieschema's door te nemen (géén doktoors die staalhard in uw gezicht staan te liegen dat uwe zoon deze of gene medicatie niet meer nodig heeft in overleg met de specialist terwijl ze de specialist niet eens gebeld hebben) géén zevenentachtig pogingen om persé een infuus in de ragfijne aderkes van uwe zoon te steken, maar gewoon na twee pogingen zeggen dat het dan gewoon zonder moet. Eten krijgen, en elken dag propere handdoeken en tsjoklat in plaats van zeven delhaizezakken vol te moeten meezeulen van thuis omdat uw aanwezigheid bij uw ziek kind in het beste geval wordt genegeerd en eigenlijk als ferm storend wordt ervaren.

Oh en hoezeer ik den oudsten ook mis, ik verblijf bij het doorslapertje van de twee. Ononderbroken nachten versterken het vakantiegevoel gigantisch.

 Daarbovenop moet het gezegd dat mijn kleine vent dat hier weer allemaal wondergoed doorstaan heeft en doorstaat. De operatie verliep vlotter dan gehoopt en de opstart van de dialyse gaat ook vlotjes. Nu moet hij alleen nog wennen aan al dat nieuwe eten dat op hem afkomt en hopelijk halen we zo vlotjes en zonder al te veel verder ongemak voor hem de benodigde 10 transplantatiekilo's, want zo'n échte vakantie met echtgenoot en ploensbadje en voltallig kroost, dat zie ik eigenlijk zo onderhand ook wel zitten.

22:46 Gepost door Arabelle in kindjesperikelen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

04-02-11

Stilte voor de storm

Kent u dat? Er staat iets vervelends te gebeuren, maar in afwachting moet u doorgaan met het gewone leven van elke dag. Dat is geen fijne situatie eigenlijk hé, want nu is er nog niks aan het handje en loopt alles nog zoals het hoort, maar op D-day gaat het er allemaal een pak minder rooskleurig uitzien en ge wéét dat nu al. Bovendien gaat dat vervelends dan ook nog eens niet echt uzelve overkomen, maar uw kind, dat helaas (of net niet, natuurlijk, hangt ervan af hoe ge het bekijkt) nog niet oud genoeg is om te begrijpen wat er hem boven het hoofd hangt.

Ge wilt de dagdagelijkse routine niet al te zeer verstoren, maar ge zoudt eigenlijk wél willen uitleggen wat hem te wachten staat, willen uitleggen dat het (hopelijk) even vervelend gaat zijn voor hem, maar dat hij zich nadien (opnieuw, hopelijk) veel beter gaat voelen, meer zal mogen eten, minder medicatie zal moeten slikken, misschien zelfs sterk genoeg zal worden om ook eens een speelgoedje van zijn broer af te pakken, zal groeien en zal bloeien en sterk genoeg zal worden om een nieuwe nier te krijgen. Ge wilt eigenlijk uitleggen dat het daarna nog niet gedaan zal zijn, dat het dan nóg een hele tijd erg vervelend zal zijn, maar dat hij écht waar, ooit (allé, liefst niet zo 'ooit', maar eerder in de min of meer nabije toekomst) helemaal hetzelfde zal kunnen doen als zijn broer en als papa en mama, zonder machinerieën, zonder buizen in de buik, zonder dieet. Ge wilt hem eigenlijk kunnen zeggen dat het voor hem aan den andere kant nooit zal stoppen, dat ook die nieuwe nier het sneller zal begeven dan de rest van zijn lichaam, dat hij dus al die ellende minstens nóg eens zal moeten doormaken en misschien daarna nóg wel eens. Maar ge wilt hem ook wel zeggen dat ge d'r in al die ellende voor hem zijt, en zult blijven zijn.

Och, misschien al een chance dat het ventje het allemaal nog niet kan doorhebben. Laat hem nog maar wat genieten van de stilte. De storm zal zwaar genoeg zijn.

21:18 Gepost door Arabelle in kindjesperikelen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

28-01-11

Zoek eens onder de D van dwerg

En om te vermijden dat uw madam haar jongste spruit daaronder moet gezocht worden is aan het "dialyse niet voor ons"- verhaal helaas een einde gekomen. Uw madam hare jongsten doet het bloedsgewijs prima, ontwikkelingsgewijs ook, maar heeft nu al vier maand een stand-still qua gewicht en lengte. Het medische sprookje is voorbij. Binnen twee weken wordt de dialyse opgestart.

Oh en ik wéét dat u me nu allemaal massaal gaat komen vertellen dat het voor zijn goed is, en dat hij er zich uiteindelijk beter door zal voelen en dat hij sneller zal groeien en bijkomen en dus sneller zal kunnen getransplanteerd worden, maar ik heb er efkes geen boodschap aan. Ik kan alleen maar denken aan wéér een operatie, wéér pijn, wéér een litteken bij, afhankelijk van een machien en niet meer in bad.

Doeme! Ik dacht echt dat het ons (en vooral hém) zou lukken, maar 't heeft niet mogen zijn.

19:42 Gepost door Arabelle in kindjesperikelen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

06-01-11

De angsthaas

in mij is redelijk dominant aanwezig. Ik ben een doemdenker en heb dus vooral schrik dat goede tijden plots slechte tijden worden en dat alles wel weer nét niet goed zal komen. Gelukkig heb ik niet altijd evenveel reden om te doemdenken (moesten alle rampscenario's die ik al bedacht, uitgekomen zijn; ik was al lang van een brug gesprongen)

Sinds ik geconfronteerd werd met het chronisch nierfalen van mijn jongste spruit heb ik één concrete angst nl. dat alle goede bloeduitslagen van de laatste maanden ten spijt zijn niertje het van de ene op de andere dag zomaar ineens gaat opgeven en dat we 't niet hebben zien aankomen. Zijn nierfunctie gaat immers gestaag achteruit, maar blijft toch, dankzij astronomische hoeveelheden medicatie (én levenslust waarschijnlijk) toch voldoende om zijn lijfje te zuiveren. Maar ik zit mij dus al maanden af te vragen hoelang dat nog gaat blijven duren en kan alleen maar hopen dat we, àls de boel het lijkt te begeven, er snel genoeg bij kunnen zijn. Soms kan ik die angst vergeten, maar op dagen als vandaag, wanneer hij weer eens niks heeft willen eten en huilerig was en weinig heeft gelachen steekt ze met volle geweld de kop op.

21:23 Gepost door Arabelle in kindjesperikelen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

05-01-11

Een eerste

post dit nieuwe jaar. En dan mogen nieuwjaarswensen niet ontbreken. Bij deze dus voor u allen van ganser harte een fantastisch tweeduuzendenelf.

Voor uw madam is het jaar alvast goed gestart. Haar jongste spruit toonde zch op den eenendertigsten weer eens van zijn beste kant, én bijgekomen én een fantastische bloeduitslag. Meneer doktoor belde stante pede alles voor zijn dialyse-opstart af. Diene mens wist nog niet dat uw madam hare jongsten het woordje 'dialyse' als een uitdaging beschouwd. De drie weken voorafgaand aan den eenendertigsten waren afgrijselijk qua stressgehalte, maar àlles is weer vergeven en vergeten en we kunnen weer een maandje betrekkelijk gerust zijn. Nu zoonlief nog ne kilo en driehonderd grammen doen bijkomen. Bij uw madam lukt dat op een week tegenwoordig (helaas), bij hem hopelijk op een maand of drie, vier. Dus àls u mij iets wil wensen: een dikke jongste zoon. Oh en een even kwikke, goedlachse oudste zoon als verleden jaar. En dat tweeduuzenenelf het jaar van de transplantatie mag worden. Voilà, dààr klinken we op.

 

11:19 Gepost door Arabelle in kindjesperikelen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |