06-07-10

37 weken en 2 dagen

Zolang zat het kroost in mijn buik en zolang zijn ze d'r vandaag op de kop af uit.

 

Op die tijd is de oudste zoon vierentwintig centimeter gegroeid, vierduizend zevenhonderd dertig grammen verdikt en is zijn hoofdje tien centimeter in omtrek gegroeid. De jonsten is negentien centimeter gegroeid, vierduizend vijfhonderd veertig grammen verdikt en zijn hoofdje is ook 10 centimeter in omtrek gegroeid.

 

En dan te bedenken dat ze 74 weken en 4 dagen geleden allebei maar zo groot waren als een rijstkorrelke. Straf hé.

 

15:58 Gepost door Arabelle in kindjesperikelen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

01-07-10

Parels voor de zwijnen

Toen uw madam alleen nog maar een vrouwke was kon ze geen dierenwinkel binnengaan of ze kocht speelgoed. Voor de katten welteverstaan. Ploesjen muizen, verenstokjes, tsjiepende vogelkes, springballekes, ritselballekes, dingskes met pluimen, dingskes met kattendrugs, fin ge kunt het zo zot niet bedenken of die beesten werden ermee overstelpt. Bij thuiskomst begon uw madam dan laaiend enthousiast haar katten te entertainenmet hun nieuwe speelgoed, en de beestjes vonden dat ook wel interessant, voor een half uurke. Voor de rest is dat per ongeluk op de grond gevallen aluminiumpapierke van een tsjokolatten paaseike véél interessanter. En dat per ongeluk op de grond gevallen aluminiumpapierke van een tsjokolatten paaseike blijft interessant, maanden aan een stuk. Evenals het leeg wc-rolleke, het leeg potteke yoghurt of het binnengewaaide blaadje. Ondankbare rotbeesten.

 

Nu is uw madam niet alleen een vrouwke, maar ook een mama en kan ze geen winkel binnengaan of ze koopt speelgoed. Voor de kinderen deze keer. Rammelaars allerhande, bijtringen, knisperboekjes, knuffeldoekjes, allé, ik moet u niet vertellen wat er aan speelgoed bestaat op de babymarkt. Ge houdt het niet voor mogelijk, maar wààr kijkt het kroost nauwelijks naar om? Just. En waarmee kunnen ze zich dàààgen bezighouden? Just.

 

Ik heb gewoon twee katten op de wereld gezet!

09:15 Gepost door Arabelle in kindjesperikelen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

28-06-10

Acht maand

  • en nog altijd geen tanden (we zitten daar ongeveer al een maand of vier op te wachten ofzo, heelder tubes gengigel zijn er al naar binnen gesabbelt en al zeker drie bijtringen versleten);
  • en nog altijd weinig haar (maar wel schattig zenne, zo'n hoopke dons vanboven op een koppeke, en dat kale ligplekje vanachter op't koppeke is eigenlijk ook übercute);
  • en nog altijd nood aan een nachtelijk culinair intermezzo (al kan het ook knuffeltijd-met-mama-nood zijn, want écht drinken is dat toch niet);
  • en nog altijd, alletwee, even fantastisch als acht maand geleden!

Wat vliegt de tijd.

09:44 Gepost door Arabelle in kindjesperikelen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

25-06-10

Pfieuw

Het was weer spannend.

 

Uw madam hare jongsten is de laatste weken opengebloeid. Tetteren en kraaien als een volleerd marktkramer, zwaaien met de armpjes en schoppen met de beentjes, diverse pogingen per uur om op de buik te rollen en (met enige tegenzin, maar kom) eindelijk, eindelijk echt groentjes eten. Kortom hij deed het zo fantastisch goed dat uw madam en haar entourage weer even in slaap gesust waren en stiekem al begonnen twijfelen of die nieren écht wel zo slecht zijn als ze ons proberen wijsmaken.

 

Patat dus, maandag bij de wekelijkse bloedprik was er reden tot paniek. Opnieuw een gevaarlijk hoog kaliumgehalte. Maar zie, extra medicatie, extra water en 't is alweer in orde. Een dikke vette oef, en weer een wijze les om niet te neig te roepen dat het goed gaat. Of toch tenminste altijd af te kloppen. Op ongeverfd hout is dat zeker hé?

14:40 Gepost door Arabelle in kindjesperikelen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

17-06-10

Het moederschap

Ok, ik geef toe, ik had het mij enigszins anders voorgesteld.

 

Ik had er niet aan gedacht dat baby's wel eens niet in hun eigen bedje willen slapen, maar liever op mama's of papa's borstkast. Laat staan dat ze dat vier maand aan een stuk liever zouden doen. Ik had er evenmin bij stilgestaan dat er af en toe wel eens iets mis is aan een baby'tje, laat staan een mankement aan levensnoodzakelijke organen. Ik had ook niet in die mate beseft dat de rol van een mama toch écht wel ruimer is dan die van een papa, ookal doet de papa eigenlijk heel hard zijn best. Het kwam niet in mij op dat het begrip "moederinstinct" eigenlijk wilt zeggen, "ge hoort uw kind ogenblikkelijk huilen, vooral 's nachts en zélfs als ge ze eigenlijk niet kùnt horen". Hetzelfde met het begrip "moederkloek", nooit gedacht dat dat wil zeggen "ge wilt eigenlijk nergens anders zijn dan bij uw kinderen, ookal hebt ge zin om eens te gaan shoppen of een terraske te doen met uw vriendin". Ik had géén rekening gehouden met doorkomende tandjes (nog steeds niks) of polio-inentingen, laat staan met epo-prikken en medicatiecocktails. En als ge mij 16 maand geleden zou gezegd hebben dat ik maanden aan een stuk twee keer uit mijn bed moet midden in de nacht om deze of gene te sussen, ik had u heel standvastig gezegd dat het bij mij gene waar ging zijn.

 

En toch, is 't exact wat ik ervan verwachtte.

 

Het is inderdaad heerlijk om elke ochtend uit twee bedjes twee uitgestrekte armpkes te zien en een blije tandeloze lach. Het is fantastisch om zo een overweldigende liefde te voelen. Mijn hart zwelt op van fierheid als er gerold wordt, of ge-rrrrrrrrrrrrrrrrrrr't. Elke treinvertraging of andere ambetantigheid verdwijnt in het niet door één kir, en neemt u maar van mij aan, het kroost kirt erop los. En het bedritueel is échte quality-time, met zelfverzonnen verhaaltjes en onnozele liedjes en tevreden, maar moede kinders. En borstvoeding is inderdaad het schoonste wat er bestaat, en een fleske het meest geruststellende want ge weet tenminste hoe goed er gegeten werd. Oh en  meespelen,  gebroken nachten worden ogenblikkelijk uit uw geheugen gewist.

 

Om maar te zeggen dat ik het fantastisch vind, het moederschap. En ja, ik had liever twee kindjes gehad die allebei zo gezond als een vis zijn, maar de jongste van de twee doet het zo goed dat ik hem niet echt meer 'ziek' kan noemen (al erger ik mij nog altijd blauw aan zijn doktoors). Ik weet het, 't kan rap veranderen, maar dan nog heb ik alvast van mijn zoon de wijze les gekregen dat het leven schoon is, en waard is om te vechten, elken dag opnieuw. En dat lachen blijkbaar gezond is. En ja, ik had dit alles ontzettend graag gedeeld met de mams (al was het maar om af en toe eens te kunnen zagen over echtgenoot), maar ze weet het wel. dat voel ik gewoon. En ja, ik zou zo onderhand wel weer eens tot een uur of tien 's morgens willen slapen, maar goed, tegen hun zestiende slapen ze wel door zeker?

 

Waarschijnlijk gaan er nog dagen komen dat ik ze ga vervloeken. Twee jongens godbetert en ik wéét niks van jongens, ik begrijp jongens niet eens laat staan dat ik ze ga kunnen opvoeden. Waarschijnlijk ga ik nog een hartverzakking of twintig moeten doormaken tot hun achttiende, en dat gaat natuurlijk niet stoppen daarna want er gaan nog nen hele resem verkeerde vriendinnekes over de vloer komen, om van slechte vrienden nog maar te zwijgen. Waarschijnlijk ga ik binnen een jaar of twintig een zucht van verlichting slaken als ze eindelijk het huis uit zijn en toch nog tal van slapeloze nachten hebben omdat ik mij aan't afvragen ben wat ze aan 't doen zijn. Waarschijnlijk ga ik nog wel een paar keer in affronten vallen wegens genante uitspraken tegen mijnen baas ofzo, of genante scènes in de colruyt. Ik voorspel ook al barstende hoofdpijnen wegens "mamaaaaaaaaaaaaaa, ik mag nie met zijn schietgeweer spelen" of iets in dien aard.

 

Ik zie het allemaal al gebeuren, ... en ik kijk er nog naar uit ook.

16:34 Gepost door Arabelle in kindjesperikelen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

03-06-10

Wat een kerel

Moest zijn creatinine-gehalte (dat moet u zelf maar eens opzoeken) niet zo hoog zijn, zou niks erop wijzen dat zijn nieren kapot zijn. Uw madam haar jongste heeft deze week krak dezelfde bloedwaarden als u en ik met twee goed functionerende nieren.

Straf hé!

 

20:29 Gepost door Arabelle in kindjesperikelen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Helemaal zijn vader

Familie en vrienden zijn het er roerend over eens: uw madam haren oudsten lijkt op zijn papa. Als twee druppels water en in alles. 

Zélfs in het gretig met twee handjes uw madam haar rokjes naar beneden trekken.

08:15 Gepost door Arabelle in kindjesperikelen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |