02-06-10

Checklist

  • Nierpatiënten zijn suf en lusteloos: u kon het hier al zien, nope dus;
  • Nierpatiënten hebben weinig eetlust en drinken te weining: ok, even was dit een issue, de laatste anderhalve maand niet meer. Integendeel, zolang het maar niks pappigs is wordt alles in de kas geslagen;
  • Nierpatiënten slapen veel: uw madam heeft al meermaals de verzuchting "was het maar waar" geuit. 's Nachts gelukkig geen probleem, netjes bijna twaalf uur aan een stuk, overdag is iets anders;
  • Nierpatiënten hebben vaak een groeiachterstand in het eerste levensjaar: plus twee (TWEE, dus) cm op tien dagen tijd brengt de totaalscore op 68,2 cm. Lijkt uw madam perfect normaal voor een zeven maand oude baby. Qua gewicht schijnt 7,330 kg ook binnen de K&G-norm te liggen, again, nope dus.

U hoort mij niet klagen, integendeel, maar iemand mag het wel eens aan uw madam haar jongste spruit zijn doktoors gaan uitleggen dat hij écht geen standaard patiëntje is. Misschien dan ze dan eindelijk eens naar het kind gaan kijken in plaats van naar hun papierkes.

Voor de rest, nogal ne kerel hé, die jongste zoon van mij? (Oh, en omdat ne mens het anders nog zou vergeten, dat ze met twee zijn, die oudste zoon van mij is ook ne kastaar, maar dàt houdt u nog tegoed.)

22:20 Gepost door Arabelle in kindjesperikelen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

28-05-10

Slingers, taart en een, neen, twéé kronen

want de broertjes werden vandaag zeven maand! Da's al veel eigenlijk hé. Dat gaat vooruit eigenlijk hé.

En wat kunnen ze al veel!! Tenen in de mond gaat vlotjes, nog wat wankel  tegen de leuning van de zetel staan ook al, een halve minuut alleen dubbelgeplooid zitten kunnen ze ook al goed, lachen en kirren en blaaskes maken en zeveren vormt geen enkel probleem, eten doet vooral de oudste van de twee vol overgave, zijn broer is wat kieskeuriger (nogal wat eigenlijk) en met elkaar spelen kunnen ze ook al als de beste, vooral als het spelen bestaat uit op elkaars vingers sabbelen, aan mekaars koppeke krabben en in mekaars oren pulken. Allemaal al flink eigenlijk hé. En übergeestig om naar te kijken, als entertaining kan ik iedereen een tweeling aanbevelen, over de rest zwijgen we.

Enfin, moraal van het verhaal, uw madam haar jongens worden groot en 't gaat inderdaad allemaal rap. Voor dat een mens het doorheeft zijn zij zestien jaar en zijt gij een ouwe zeur, waarschijnlijk.

Gelukkig zijn ze ook nog heel erg klein en schattig en lief enzo. Het moet ook niet té snel gaan, niewaar.

21:40 Gepost door Arabelle in kindjesperikelen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

26-05-10

Beware: melig gedoe

Onderbroken nachten en full time werken gaan niet samen.  En toch, uw madam wil dat nachtelijke moeder-zoon moment voorlopig nog niet missen. Zeker niet wanneer zoonlief vol vertrouwen en lekker knus tegen de borst aangenesteld in slaap valt.

Op zo'n momenten is het moederschap toch echt wondermooi. Al is het 's ochtends iets minder.

08:58 Gepost door Arabelle in kindjesperikelen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

16-05-10

Mama heeft het altijd gedaan

Uw madam haar jongste spruit moet wekelijks geprikt. Als het een beetje tegenzit zijn er drie prikken te verduren, ééntje voor bloed en twee dikke epo-spuiten in zijn billetjes. Uw madam vindt dit niet fijn. Integendeel, nog steeds breekt iedere keer haar hart wanneer ze haar kleine man hoort brullen van de pijn.

Uw madam haar jongste spruit moet veel drinken. Erg veel, veel meer dan een normaal baby'tje drinken kan. Uw madam vindt dit niet fijn. Ze zou veel liever hebben dat ook haar jongste spruit zélf kan aangeven hoeveel dorst hij heeft, in plaats dat hij langs een buisje, zoals een waterballon wordt opgeblazen tot hij net niet knapt.

Uw madam haar jongste spruit zijn petatjes zijn niet lekker, ze moeten tweemaal gekookt zodat alle smaak en alle vitamientjes eruit zijn. Uw madam vindt dit niet fijn. Ze zou veel liever hebben dat ook hij lekkere peekesstoemp krijgt, zoals zijn broertje en lekkere fruitpap. Misschien dat hij dan iets enthousiaster zou zijn want ineens blijven zijn lipjes stijf op elkaar als de pap eraan komt.

Dit alles is nodig omdat uw madam haar kleine man, ondanks het feit dat hij er fantastisch uitziet en blij is en actief en wat dies meer, ziek is. Zwaar ziek.  Nierdialyse hangt nog steeds als een zwaard van damocles iedere week boven ons hoofd, ookal vergeten we dat soms.

Dit alles hakt er bij uw madam zwaar op in en ondanks haar luchthartig geschrijf over depressieve toestanden kent ze zichzelf goed genoeg om te weten dat ze eigenlijk écht wel op zijn minst een beetje in een depressie zit.

Dit alles zorgt ervoor dat uw madam soms niet te genieten is (u kon al eerder lezen dat ik van nature redelijk bitchy ben, laat staan als er dan nog wat zorgen bijkomen).

Wat de bitch-modus echter in overdrive zet zijn uitspraken van jan en alleman, waaronder schoonmoeder, echtgenoot en vader in de trant van:

  • "Ze hebben mij pijn gedaan hoor mama. Ik heb dat niet graag hoor mama, al die prikken"
  • "Ik moet u nu van mama opblazen" of "Mama, ik ben toch geen gans die ge moet vetmesten"
  • "Mama, die petatten zijn niet lekker ze, daar zit niks van smaak in"

Mama, aka uw madam, kan het niet meer horen. 't Is niet zíj die de schuld is van dit alles. 't Is niet zíj die om dit alles gevraagd heeft. 't Is wél zij die het allemaal, met ontzettend veel pijn in het hart, maar omdat ze weet dat het moet al al die tijd heeft verdragen, en nog een hele tijd zal verdragen omdat ze haar kleine vent met alle mogelijke middelen van de dialyse wil weghouden en met alle mogelijke middelen een zo normaal mogelijk leventje wil laten leiden, net zoals zijn broertje. Gewoon omdat het hààr ventje is, dat ze doodgraag ziet, ookal breekt ze in tienduizend stukskes terwijl ze, wat hij moet verduren hier zo neerschrijft.

22:01 Gepost door Arabelle in kindjesperikelen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

06-05-10

Het was nu toch al lang geleden

Of niet?

Foto0457klein

 

 

 

 

De broertjes hebben elkaar ontdekt en werden meteen dikke vriendjes en uw madam? Die pinkte een traantje van ontroering weg.

10:13 Gepost door Arabelle in kindjesperikelen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

22-04-10

Rekenen update

Oh, dat moest ik u ook nog vertellen, nog slechts drie kilo en tweehonderzeventig grammekes te gaan!!!

Maar wél de kaap van de groentenpap nog te nemen. Hopelijk lukt dat goed en zorgt het niet te veel voor een verstoring in het Julesevenwicht. Stiekem denkt uw madam al aan "dialyse niet voor ons" t-shirten, maar ze zal nog maar niet te hard van stapel lopen en heel voorzichtigjes, stapke voor stapke verder richting de tien kilo schuifelen.

15:11 Gepost door Arabelle in kindjesperikelen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

15-04-10

Verduisteringsgordijnen

Zes maand slapeloze nachten en zes maand geen middagdutjes doende kinderen. Was er nu écht niemand die mij iets vroeger had kunnen zeggen dat verduisteringsgordijnen en dus een pikdonkere babykamer de oplossing zijn?

Enfin, uw madam is er zelf achter gekomen, en wat een zaligheid mensen, wat een zaligheid, nu al drie uur aan een stuk.

16:59 Gepost door Arabelle in kindjesperikelen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |