19-01-11

De furunkel

Klinkt een beetje vies hé. Dat is het ook, en vooral erg pijnlijk. En uw madam is er zo eentje die daar niet kan afblijven. Die wil dat het gewoon openbarst zodat alle viezig- en vuiligheid daar meteen uitkan en zodat de pijn ook weg is. Dat niet kunnen afblijven heeft dan ook nog eens tot gevolg dat het er niet uitziet na een dag, want de viezig-en vuiligheid zit er nog altijd in, want die is nog niet rijp geoeg om eruit te komen en er komt nog wat extra viezig- en vuiligheid bij omdat uw madam daar al aan gepietst heeft. Ze zal er maar afblijven nu. Maar dat doet GVD zeer!

11:50 Gepost door Arabelle in mijn lijf | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

31-05-10

De tijd van de maand

Na vijftien maand weer die ellende. En dat weer elke maand opnieuw. Pfffff een mens zou voor minder een derde willen.

Iemand had uw madam ook wel eens mogen zeggen dat heel dat gedoe er na een zwangerschap trouwens niet op verbeterd, integendeel. Zucht.

09:53 Gepost door Arabelle in mijn lijf | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

20-04-10

Ziek

Eens per jaar is uw madam ziek. Goed ziek eigenlijk, ziek in de categorie "te-slecht-om-te-sterven-ziek". Tot vorig jaar lag ze dan een week in haar bed te zweten, hete thee te drinken (thijm met citroen, moest u ooit een huis-tuin-en keukenmiddeltje van doen hebben) en vooral te slapen. Uw madam is van het soort dat geneest door te slapen, pillen werken bij haar nauwelijks.

Dit jaar heeft uw madam er potdorie twee zieke kinders bij ook, want de microben hangen natuurlijk in huis. Stresst uw madam erop los want het kroost heeft koorts, hoge koorts, tot wel 39°. Blijft uw madam nu al een week of drie in het beste geval een halve, maar meestal een kwartje want slapen komt er natuurlijk niet van en hete thee drinken met een baby aan de borst is een redelijk riskante onderneming.

Gisteren bereikte de ziekigheid bij ons alledrie haar hoogtepunt, maar gelukkig slapen zieke baby's ook veel.

 

12:22 Gepost door Arabelle in mijn lijf | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

01-03-10

Plan de campagne

Vorige week trok uw madam nog eens op controle naar dokter D., u weet nog wel. De mens schrok want uw madam had een archislechte dag en kon dus niet anders doen dan janken en ze zag er ook nog eens ondervoed uit, zo vond hij. Dokter D. bood een luisterend oor (waarvoor dank) en schreef fluks een anti-depressivum voor om uw madam haar draagkracht te verhogen.

Depressief, zo had uw madam het nog niet bekeken, overspannen dat wel. Een zorgenbaby die weigert te eten is geen sinecure, zeker niet als hij ook nog alle vijf voet  de moeizaam binnengewerkte voeding uitkotst. Om nog maar te zwijgen van het "dag voor dag nemen" van "de situatie" (Uw madam is namelijk een planner, als er iets is wat ze niet kan dan is het "dag voor dag leven").

Goed een anti-depressivum dus, dat pas begint te werken na drie weken, waarbij de klachten eerst nog verergeren, dat ge eigenlijk feitelijk niet moogt nemen als ge borstvoeding geeft (en laat dat nu nét iets zijn waar uw madam emotionele kracht uit put) en waar ge slaperig van wordt (ik ben al slaperig genoeg, dank u). Samen met echtgenoot werd dan maar beslist dat de antizotwordingspil wel in huis werd gehaald voor het geval dat, maar (voorlopig) nog niet geslikt. Wél werd een stappenplan uitgestippeld en zo trokken echtgenoot en uw madam zaterdag uit eten terwijl het kroost lag te slapen en ging uw madam gisteren voor het eerst in bijna een vol jaar weer een drietal kilometerkes lopen en gaat echtgenoot maar vier dagen niet meer werken in de week in plaats van vijf en heeft uw madam al een shopping-uitje met vriendin E. achter de rug.

Depressief zijn, het is zo slecht nog niet (al zouden goed werkende Julesnieren wel beter zijn natuurlijk).

12:22 Gepost door Arabelle in mijn lijf | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

16-02-10

Dieettips

Nu echtgenoot al enkele weken lyrisch doet over uw madam haar herwonnen lijn, ziehier door uw madam getest en, al dan niet goed bevonden:

- Sporten, en voor de rest blijven eten wat ge anders ook in uw botten slaat: werkt van geen kanten, tenzij ge tijd en goesting hebt om u vijf keer per week in 't zweet te werken op een of ander cardio-toestel in de plaatselijke, naar zweet stinkende, fitnesszaal. Ok, het doet iets, de kwabberigheid onder controle houden, maar kilo's verliest ge er niet mee.

- Op eigen houtje 'op uw eten letten': werkt evenmin. Uw madam heeft nochtans een redelijk sterk karakter waar het snoeperijen en dergelijke betreft, maar voor ze het wist verviel ze toch weer in haar oude eetgewoonten. En die zijn dan niet eens zo slecht. 't Is niet dat ze van nature elke avond pizza en frieten schranst, gewone kost, maar te veel.

- De weewee: werkt! En goed ook. Eens ge met het systeem weg zijt, speelt ge ermee en eigenlijk moogt ge écht nog alles eten waar ge goesting in hebt, alleen doet ge het niet om de een of andere reden. Bij uw madam was de stand na 4 maanden min 10 kilo. Toch sjiek, niewaar?

- Zwanger worden van een tweeling: werkt! Ok, ge komt eerst bij, maar na een maand of zes doet die tweeling niets anders dan op uw maag springen en kotst ge alles wat erin gaat er even snel weer uit. Eens de tweeling dan uit uw buik is zijt ge gegarandeerd afgevallen. Bij uw madam was de stand na 37 weken zwangerschap min 15 kilo (en ze was er maar dertien bij)

- Tot slot met stip op één: borstvoeding geven in combinatie met stress omwille van één zorgenkindje en ambetante doktoors, gemengd met constant wel één of ander zoontje moeten troosten, eten geven, pampertje verversen, om nog maar te zwijgen van het continu steriliseren van flessen, sondeleidingen, onthouden welke melksamenstelling één zoon moet krijgen, welke medicatie en ga zo maar door. Stand na 3 en een halve maand moederschap min 7 kilo.

Het enige nadeel aan de laatste methode is dat ge ook geen tijd meer hebt om met uw herwonnen lijn te pronken, want ge zit 24 op 24 en 7 op 7 opgesloten in uw kot met twee beebeekes die het geen zier kan schelen hoe ge d'r uitziet. Maar enfin, uwe vent is dan toch content als hij thuiskomt, da's ook al iet. En als u wil komen kijken, ge geeft maar een seintje (maar ik ken dat, als ge komt is dat ook voor naar die beebeekes te kijken vaneigenst. Pfff.)

13:33 Gepost door Arabelle in mijn lijf | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

23-09-09

En nog maar eens: Buik, stand van zaken

Ja, uw madam heeft een buikfixatie. 's Nachts voelt ze namelijk niet dat ze een buik heeft (kijk, kijk, mijn kinders slapen nu al door 's nachts) en 's ochtends, bij het wegslaan van het donsdeken, verschiet ze altijd van het enorme volume buik dat daar ineens wél is.

Een tussentijdse stand van zaken, gisteren gemeten, 112 cm omtrek. En dat met nog (maximaal) acht weken voor de boeg. Benieuwd waar dat gaat eindigen.

08:33 Gepost door Arabelle in mijn lijf | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

02-09-09

Zuur gezeur

Ondanks zwangerschap en vóór de zwangerschap weeweetoestanden houdt uw madam van eten. Alle soorten eten (behalve leverachtige en geleiachtige toestanden). Ze kan dus met smaak een kippetje van 't kiekenkot verorberen, of een gerookte visschotel, of een lekkere pasta, of een crème brulé, of pannenkoeken met gebakken banaan en warme chocoladesaus, of...

De laatste maand loopt het water haar, bij het denken aan al dat lekkers nog steeds in de mond, maar lukt het allemaal niet meer zo goed om dat verorberd te krijgen. 't Is te zeggen, het verorberen gaat nog, maar het verteren gaat helemaal niet meer. Maagsappen allerhande, vooral zure zorgen ervoor dat zij, van zodra ze één hap of slok binnenheeft een hele dag zuur moet wegslikken. Hel is het en honger dat een mens daarvan krijgt!

Iedereen deed haar intussen al tal van trucjes aan de hand, ijskoude melk drinken bijvoorbeeld, of vanillepap of een parovittake, of een sultanake. Het hielp allemaal geen zuur, euh zier. Dus trok uw madam naar den apotheker waar ze gaviscon meekreeg. Walgelijk en kokhalsbevorderend, ook geen optie dus. Maalox dan, iets minder walgelijk, geen kokhalsneigingen en 't werkt. Hoera!

Tot uw madam zich neerlegt, dan help de maalox noppes. Het begint nochtans goed. Lepeltje lepeltje met echtgenoot tegen haar rug kan uw madam de zuren nog wel onder controle houden. Tot de linkerbaby begint te protesteren tegen het gewicht van de rechterbaby, dus draaien dan maar en even op de rug. En dan komt het. Grote wulpsen nauwelijks weg te slikken zuur die er al meermaals voor gezorgd hebben dat uw madam raprap naar 't toilet moest spurten (en zeer dat dat doet) dus blijft ze dan maar rechtop zitten in bed en zo valt ze na een tijdje wel in slaap, maar écht goed slaapt een mens dan niet natuurlijk.

En daardoor is uw madam 's morgens zélf zuur.

09:07 Gepost door Arabelle in mijn lijf | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |