21-08-09

Buik (bis)

Twee weken geleden trok uw madam met vriendin E. naar Antwerpen teneinde voor haar wat kleren te scoren en voor uw madam wat zwangerschapskledij. In de zwangerschapswinkel stond uw madam vertwijfeld voor de spiegel en vroeg ze zich af of de rekbare buikstukken nog wel drie maand tweelingbuik aankonden. De winkeljuffrouw wist raad. Zij toverde een 'driemaandenbuik-kussen' uit een kast en foefelde dit bij uw madam haar zesmaandenbuik.

De rekbare buikstukken rekten mee en het zag er nog redelijk ok uit ook. Uw madam ging dus overstag.

Twee weken verder zijn we intussen, lieve belastingbetalertjes, luttele twee weken, en ik zweer het u, het volume van het driemaandenbuik-kussen zit intussen al op mijn lijf geplakt. En nee, ik ga mij niet te buiten aan allerlei vreterijen, want na twee happen zit ik 1. zo vol als een ei en 2.krijg ik zure oprispingen voor de rest van de dag. Ik eet dus nauwelijks, een beetje yoghurt, een stukje fruit en wat droge crackers, dat is het zo ongeveer. Twee weken zijn we ocharme verder en die tweelingbuik die blijft maar exponentieel groeien. Het is hallucinant (en hoe rekbaar is buikvel? en komt dat ooit weer allemaal ok?)

In ieder geval, de titel boven dit stukje mag u dus letterlijk nemen. Ik heb geen buik meer, maar een buik bis.

 

08:10 Gepost door Arabelle in mijn lijf | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

16-07-09

Buik

Tot voor een week was uw madam obvious zwanger, maar paste zij nog perfect in haar pré-weewee outfits. En dan ineens, op twee dagen tijd was hij daar, de buik.

Waar hij voorheen onmiddellijk onder de boobies begon , steekt hij nu prominent naar voor en vormt hij als het ware een apart lichaamsdeel. Eerst komt de buik, dan de boobies en dan verschijnt uw madam ten tonele. Pré-weewee outfits zijn dus definitief verleden tijd, ookal zijn de elf verloren kilo's er nog steeds helemaal niet bij (goed hé?).

Sinds eergisteren draagt uw madam een heuse zwangerschapsbroek (ja, ja ze vond er wel drie die aan haar kritische eisen voldeden) en het moet gezegd. zo'n broek zit heerlijk comfortabel. Alleen... nu de boel niet meer zo spant, is de verleiding wel groot om taartjes, milkshakes en ijsjes in het dagelijks eetpatroon op te nemen. Het wordt dus nog opletten geblazen, de komende vier maand.

11:08 Gepost door Arabelle in mijn lijf | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

22-06-09

Eeeeek?!?

Stiefmoeder is ziek. Ze heeft koorts, nekpijn, hoofdpijn en sinds vandaag 'rode tikkelkes' over heel haar lijf. Ach ende wee dus, voor stiefmoeder en gemeend ook nog!

Maar eh, hoe besmettelijk zou zoiets zijn? En wat is de incubatietijd? Vorige week zat stiefmoeder immers gezellig bij uw madam thuis vader te vieren en werd er heel wat afgekust en geomhelsd en gisteren liep uw madam vader onverwacht tegen het lijf en werd er ook weer gekust en geomhelsd, en morgen is vader jarig en ... (u ziet de routine al).

Ik zal vader toch maar een week langer op zijn kado laten wachten zeker? En voor de rest? Moet ik mij zorgen maken of niet?

16:21 Gepost door Arabelle in mijn lijf | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

04-06-09

Verschiet niet van rode biet!

Uw madam heeft nauwelijks last van zwangerschapskwaaltjes (buiten een comateuze vermoeidheid, maar dat wist u al) behalve eentje: transitproblemen (als u de activia-reclame kent begrijpt u het wel, niet waar)

Een zoektocht op het wereldwijde web leverde als huis-tuin-en keukenmiddeltje rode bietensap op. Uw madam trok dus naar den delleis (alweer) en ging aan het rode bietensap. Best te smaken dat sap en een mooi kleurtje ook. Aangename bijkomstigheid, het werkt! Al kreeg uw madam wel bijna een hartverzakking toen ze daarnet roze urine enzo zag. Voor ze paniekerig naar de telefoon greep had ze gelukkig de tegenwoordigheid van geest om nóg eens het wereldwijde web te raadplegen.

Van rode biet gaat ge rood af, maar ge gaat goed af.

13:30 Gepost door Arabelle in mijn lijf | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

07-05-09

Hoe word ik ziek in tien stappen

1. Je gaat gezond en wel, zij het met een lichte indigestie na een overheerlijke copieuze maaltijd naar bed, ligt nog wat te ginnegappen met echtgenoot en valt uiteindelijk in slaap. Je wordt waker om sanitaire redenen, strompelt naar toilet en merkt aldaar dat je een serieuze hoeveelheid bloed verloren hebt, zonder ongesteld te zijn.

2. Je maakt in paniek echtgenoot wakker en rijdt naar de spoedafdeling van het ziekenhuis.

3. Het is gelukkig niet druk, er staat onmiddellijk een arts aan je bed. Je wil weten wat er aan de hand is, maar de arts is niet geneigd je meteen te onderzoeken. Te riskant, volgens hem. De paniek stijgt.

4. Je bent in een ziekenhuis, dus je krijgt een infuus. Na zes keer prikken en helse pijn zit het infuus eindelijk op z'n plaats. Je weet nog steeds niet wat er nu eigenlijk aan de hand is, bent moe en hebt honger.

5. Je bent op je kamer aanbelandt. Het infuus veroorzaakt gigantische hartkloppingen, je ligt te daveren in je bed zoals Koning Albert op z'n eedaflegging.

6. Je krijgt eten. Mousselinepuree, met appeltrut en ondefinieerbaar vlees. Je wordt misselijk van de geur en eet al kokhalzend een paar hapjes. Je hebt 'het zuur' voor de rest van de dag.

7. De eerste dag is bijna voorbij en je weet nog steeds niet wat er met je aan de hand is. Je jankt je een ongeluk (al daverend) voelt je ellendig en wil slapen.

8. Je kan niet slapen. Het ziekenhuisbed is te kort, de matras te hard en het infuus zit in de weg.

9. 's Anderendaags, je wordt opgehaald door een verpleegster voor onderzoek. Je gaat eindelijk weten wat er scheelt. De ophaalverpleegster dropt je aan het dokterskabinet waar je twee uur plompverloren staat (in een rolstoel zit). Uiteindelijk wordt je onderzocht. Alles is Ok, maar je moet ter observatie in het ziekenhuis blijven. Oef. Alweer.

10. Het infuus onsteekt (wat had u gedacht). Opnieuw al prikkend zoeken naar een niet wegspringende ader, opnieuw tegen het plafond van de pijn en vol blauwe plekken.

Stap 10 werd om de twee dagen herhaald (zucht) stappen 6 en 8 bleven gelden gedurende een hele lange, lange week. Gelukkig is uw madam nu weer thuis, waar ze 'rust' moet houden, tot zeker volgende week. Maar dàt is geen probleem want echtgenoot heeft zijn ware roeping gemist, een betere verpleger kan ik me niet wensen. Ik begin langzaamaan écht te genezen.

08:31 Gepost door Arabelle in mijn lijf | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

10-04-09

Een dikke OEF zeg

want buiten een aaneengesloten klomp kleine en grote cysten vond den biopsiedoktoor gisteren niks noemenswaardigs om in te prikken.

Redelijk gerust was dus deze keer echt gewoon gerust.

08:47 Gepost door Arabelle in mijn lijf | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

03-04-09

Redelijk gerust

Doemdenker zijnde en de mams indachtig bepotel ik vrijwel dagelijks 'mijne vavoor'. Toen ik dus gisteren een onregelmatigheid ontdekte aarzelde ik niet en vroeg vandaag, nu ik er toch moest zijn, de, ongetwijfeld professionelere, visie van dokter D. Die mens is géén doemdenker, maar  ook de mams indachtig en "wou geen risico nemen". Dus afspraak voor een MRI en indien nodig meteen de onregelmatigheid verwijderen.

De onregelmatigheid verwijderen was niet nodig, maar misschien toch nog een punctie. Volgende week. Voor helemaal zeker te zijn. Intussentijd mag ik "redelijk gerust" zijn dat er niks aan de hand is.

Begrijpen mannen hoegenaamd iets van de vrouwelijke psyche? Redelijk gerust, dat zal wel. Tot volgende week (en ik ken dat, het definitieve verlossende telefoontje laat dan nog een week langer op zich wachten, natuurlijk) loop ik dus met de daver op het lijf, zal arme echtgenoot weerom al zijn begrip en geduld moeten bovenhalen en zullen de heilige rita en den heiligen antonius weer overuren moeten draaien. Doemdenken, het is voorwaar niet gemakkelijk, maar helaas sterker dan mezelf.

16:33 Gepost door Arabelle in mijn lijf | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |