18-02-12

I am woman, hear me roar!

Dat ik een zwak heb voor scandinavische vikings in een 21e eeuwse setting wist u al. Op dezelfde lijn staan echter ook wel houthakkers. Gestroomlijnde weliswaar, die echt blokken hout hakken met een bijl en ontbloot bovenlijf. Zo dat licht behaarde lijf (haarloze rug, voor de duidelijkheid) een tikkeltje bezweet (niet kletsnat, maar zo een beetje glimmend) dat met een zwaai die bijl omhoog brengt en dan met een klap een stuk honderdjarige eik in twee splijt. Het is een schoon zicht. En nog in dezelfde categorie: de jager. Gezeten op een vurig strijdros dat hij alleen met zijn staalharde beenspieren in bedwang houdt om dan met kracht een speer feilloos in de nek van een everzwijn te werpen en dan met de blik van de overwinnaar in zijn ogen het beest naar de grot brengt en zijn familie weer een maand van eten voorziet. Roawr! En ja, ik weet dat den dag van vandaag ne jager ne gezette vijftiger is die eerder het Jägermeister drinken meester is dan het opjagen van groot of klein wild, maar toch. De echtgenoot jaagt op dit eigenste moment op everzwijnen en dat doet wat met ne mens.

Nog drie dagen en dan is hij thuis, dan ligt er nog een hele houtstapel klievensklaar en mag hij als hij wil best eens goed in mijn nek bijten ook. Yum!

12:48 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-01-12

Weldra

zal ik er weer zijn. Mijn kop loopt over en die moet eerst structuur krijgen. En daarbij true blood begint.

Laters!

22:49 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

09-12-11

Richtlijnen voor de moderne man

Uw madam en haar vriendinnen vallen op mannen. Maar helaas zijn die hedentendage dun gezaaid. Om u dus te helpen; heren ziehier:

1. Op een terras drinkt u iets alcoholisch of ne koffie. Niks met een strooike uit een fleske, àls u persé frisdrank wilt drinken dan drinkt u cola, uit een glas. Of tonic, ook uit een glas.

2. U eet géén boterhammekes onder de middag, u koopt een broodje in de dichtsbijzijnde broodjeszaak aan uw werkplek. U wilt écht boterhammetjes eten?  Dàn zitten die in zilverpapier. Alstublief niet in een brooddoos. Niet. En al zeker niet in een brooddoos met een tekeningske op. Neen Homer Simpson is óók niet grappig.

3. Bent u van het kostumige type dan draagt u géén hemden met korte mouwen onder uw kostuumvest. En zéker geen hemden met korte mouwen in combinatie met das. Oh en moet het herhaald? Dasspelden zijn nooit hot geweest en een màjor turn off!. Gooi dat weg of laat dat hersmelten tot een paar manchetknopen of desnoods nen diamanten ring voor uw vrouw.

4. U draagt geen sierraden. Tenzij een trouwring (indien getrouwd natuurlijk). Een horloge is dan weer wél verplicht. Een klassiek horloge, met wijzerplaat en een lederen polsbandje. Krokodil is ok, struisvogel is erover.

5. Als u een vrouw complimenteert dan kijkt u haar daarbij in de ogen. Uw vrouw complimenteert u altijd, andere alleen in het bijzijn van uw vrouw, waarna u onmiddellijk ook uw vrouw een compliment geeft.

6. U hoeft niet zo nodig te helpen in het huishouden, zelfs niet bij de opvoeding van de kinderen, mààr u geeft géén commentaar over hoe wij de boel beredderen. Kan u zich niet van commentaar onthouden, pak het vast en doe het zelf.

7. U kwijt zich op regelmatige basis van uw mannelijke plicht. Tenslotte is dat voor u ook een genoegen. Dat moet niet altijd in de slaapkamer gebeuren en u moet ook niet altijd bovenop. Zolang er geen handboeien en pluimen of andere dingen in ons uweetwel bij te pas komen zijn wij in voor afwisseling. Ja écht waar.

8. U heeft sinds een aantal jaren de keuken als werkterrein veroverd. U floreert op die plek, wees daar dan ook door de week en niet alleen om gasten te imponeren. Tenslotte houden we allemaal van lekker eten en een kokende man ís sexy.

9. U neemt initiatief. Geef het maar toe, uiteindelijk wilt u het liefst een ietwat volgzame vrouw die met adoratie naar uw daadkrachtig handelen opkijkt. Prima, wéés daadkrachtig.

10. U heeft een hobby. U gaat sporten, u gaat op jacht of u maakt deel uit van een mannenclubje. Kaarterskampioenschappen en viswedstrijden zijn géén sport, en laten we wel wezen ook geen hobby, tenzij u vijfentachtig bent.

12:52 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

02-12-11

Dat houdt mij nu bezig zie

Wegens omstandigheden bevindt ondergetekende zich de laatsten tijd nogal vaak in Antwerpen. En in Antwerpen hebde een schoon station, een wreed schoon mag ik wel zeggen; nen dierentuin, hedentendage zonder beesten want de giraffen zitten al in planckendael en de olifanten gaan ook verhuizen en nu ze de leeuwen en de stokstaartjes samen gaan steken gaan die stokstaartjes oftewel verdrinken oftwel opgegeten worden door de leeuwen; en Joden. En dat laatste intrigeert mij nu zie. Ik snap dat niet. Twee of drie generaties voor hen, hun grootouders dus, of overgrootouders die hebben zo afgezien en toch blijven die vasthouden aan hun overtuiging met alles d'rop en d'raan, tot krullen, nen hogen hoed en een plastieken basj over den hoed als't regent toe. Pas op ik bewonder dat hé, maar ik begrijp die overtuiging niet. Moest ik wéten dat mijn bloedeigen grootvader zulke gruwelijkheden zou zijn overkomen dan zou ik er écht alles aan doen om niet ooit hetzelfde te moeten meemaken. En begrijp mij niet verkeerd, ik bepleit hier niet dat ge niet moogt uitkomen voor uw geloof, slash overtuiging. Het is eerder de vraag vanwààr die overtuiging komt die mij bezig houdt.  Als ge als volk hebt meegemaakt wat de Joodse gemeenschap zo'n zeventig jaar geleden heeft meegemaakt, waar haalt ge dan nog de overgave vandaan om daaraan te blijven vasthouden? Als ge gevierendeeld, gekruisigd, gemarteld en verbrand wordt, waar halen uw kinderen en kleinkinderen dan nog de overgave vandaan om te blijven vasthouden aan uw geloof in Christus, om de lijn eens door te trekken naar de eerste katholieken?

Ik vind dat zeer intrigerend, is dat opvoeding, afzondering en contemplatie, gekte? En hoe komt het dat Zoiets nu nietmeer bestaat, tenzij bij extreme geloofsgemeenschappen. En kan een mens dat nog bij iets anders hebben buiten geloof? Dat zijn nu allemaal dingen die ik mij afvraag zie, terwijl ik met den bus door 't Stad rijd.

13:49 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

09-11-11

Winterslaap

Ik hou niet van november, dat schreef ik al, maar omdat ne mens niet heel zijn leven een hekel kan hebben aan de maand november ging ik op zoek naar plezante dingen om te doen in november. Gluhwein drinken bijvoorbeeld (echtgenoot is kampioen gluhwein-maker trouwens, zo nen goeie gluhwein hebde in heel uw leven nog nooit geproefd, néén ook niet op één van de zeven keulse kerstmarkten) of creatief zijn met de zonen (het resultaat zal ik u nog wel eens laten zien, de volgende keer) of pannekoeken bakken en opeten natuurlijk. Of samen met de zonen onder een fleece'ke naar de vlammetjes van het houtvuur kijken, of pompoenpastinaaksoep maken én opdrinken, dat spreekt, of terug wekelijks stoemp met sossiesen op de menu hebben staan.

Dat hielp allemaal wel een beetje maar toch niet helemaal. Ik hou namelijk ook niet van kou en donkerte, dus vond ik een oplossing. Ik verander mijzelve in een marmot ofzo en hou een winterslaap. Lijkt u dat nu niet heerlijk? Lekker weggedoken in een warm zacht holleke, in een berg hooi bijvoorbeeld, heerlijk kunnen slapen tot maart. Dan zo net het puntje van uw neus even bovensteken, voelen dat het eigenlijk nog wéél te koud is, u nog eens omdraaien en verderslapen tot pasen om dan op te staan, u eens goed uit te rekken en met de hooisprietjes nog in uw haar een zachtgekookt eiken gaan eten dat de klokken van rome gebracht hebben.

Hoe zit dat met die regeringsonderhandelingen? Kan een winterslaapakkoord er nog in?

12:47 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

25-10-11

Het nadeel

aan die dertig dagen challenges is dat ge dat nooit op dertig dagen afkrijgt. Allé toch niet aan het blogtempo van ondergetekende van de laatste weken en dat ge dus andere dingens die ge eigenlijk ook wel wilt bloggen niet blogt omdat ge met die dertig dagen challenge bezig zijt, ongeveer al zeventig dagen ofzo. Ik gaan der dus efkes mee stoppen want ik heb mij van 't weekend weer fenomenaal geërgerd aan mijn medemensen en ik moet u dus weer een theorie voorleggen.

Wijle zijn zàgen. Echt hé. Zou dat eigen zijn aan onze generatie? Allé ik kan mij bijvoorbeeld niet herinneren dat ik mijn grootmoeder ooit heb horen zagen over 't feit dat zij godganse dagen alleen thuis zat met haar kroost en dat haar dagen bestonden uit maandag wassen, dinsdag den boven kuisen, woensdagvoormiddag den beneen en 's achternoens strijken, donderdag naar de markt voor de commissies en de schone plaats luchten en 's vrijdags groensels steriliseren en tussendoor zes zonen uit elkaar  en in één stuk houden, eten op tafel brengen voor acht man, de kiekens, de konijnen en de duiven van voer voorzien en zorgen dat de kat niet overreden geraakt. Voor mijn grootmoeder was dat normaal, dàt was haar taak en zij deed dat. Vandaag hoor ik nie anders dan moeders van één (of twee) kinders die zàgen. Zàgen. Een baby van 8 maand moet "alleen zijn plan trekken want ik ben nie van plan om daar heel den tijd mee bezig te zijn" een peuter van twee moet "nie schreeuwen of tieren hé, dààr kan ik nie tegen, dàn vliegt ze in den hoek" om maar een paar voorbeelden te geven. Eens kleuterschoolplichig wordt het nog erger ze moeten "droog zijn" "luisteren" "rustig zijn" en eens ze beginnen lezen en rekenen hebben ze direct nood aan rilatine als ze langer dan tweesecondenenhalf moeten nadenken bij 4x8 want dan kunnen ze zich niet concentreren op hun tafels.

En dan zwijg ik nog over al de rest waar wij over zagen. We 'moeten' de was nog wegleggen (want de strijk deed de poetsvrouw of het strijkatelier) de poetsvrouw deed de plinten niet goed en dus moeten we een andere, of blijven we ons ergeren aan dezelfde, we moeten gaan werken en we moeten nen babysit vinden want we moeten toch minstens één keer in de week een avond voor onszelf en we moeten een nieuwe man, maar ook wel een échte man en we moeten ...

Ik heb dus iets beslist. Ik ga stoppen met zagen. Over mijn kinders deed ik dat sowieso al niet, daar is in mijn ogen volstrekt geen reden toe. Ik heb de tofste, schoonste, schattigste en wat dies meerste kinders die er bestaan en trouwens het ouderschap ten huize van uw madam heeft al genoeg medische ambetantigheden zonder dat er nood is aan het creëren van wat gewone kinder ambetantigheden. Ik ga ook stoppen met zagen over de poetsvrouw en over de echtgenoot (al wil ik hier het recht om af en toe een joker in te zetten) en over de was en de plas en de strijk. Mijn grootmoeder wordt mijn voorbeeld. Nu alleen nog nen gebloemden vuuschuut vinden.

20:32 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

21-10-11

Het groene monster

Waarom ziet ne mens eigenlijk groen van jaloezie? Waarom niet paars of blauw of oranje? Allé is daar een verklaring voor? Ik weet bijvoorbeeld dat een boeket gele rozen van iemand krijgen, betekent dat ge groen moogt zien van jaloezie want dat wil zeggen dat de persoon in kwestie u ontrouw is. Tenzij natuurlijk geel uw lievelingskleur en een roos uw lievelingsbloem is en de gever dat wist en u dacht een onnoemelijk groot plezier te doen met een boeket van uw lievelingsbloemen in uw lievelingskleur. Groen is bij mij eigenlijk ook geen kleur die ik associeer met slechtheid. Al heb je natuurlijk van dat gifgroen, dat ziet er niet appetijtelijk uit en dat blijf ik associëren met sneeuwwitje haar stiefmoeder (ja, ook voor mij was sneeuwwitje de allereerste film die ik in de bioscoop zag) maar ge hebt ook lentegroen, zo dat frisgroen van jonge blaadjes of dat breekbaar groen van een bloesemknopke zo net voor het een bloemeke wordt, dat kan ne mens nu toch onmogelijk associëren met jaloezie?

Fin, ik wil van mezelf grif toegeven dat ik zo af en toe eens groen zie van jaloezie, om uiteenlopende redenen. Bijvoorbeeld op een madam die de botten draagt waarvan ik een heel seizoen heb gekwijld voor het uitstalraam, maar die ik nét dat tikkeltje te duur vond. Of op de collega die wél haar interessante job kon houden na haar zwangerschap omdat ze vlakbij het werk woont en één perfect gezond kindje heeft, in plaats van een uur moet treinen en twéé schatten van kinderen heeft waarvan eentje met een serieus mankement (maar aan den andere kant heb ik wel twéé kinders en wat voor een twee daar zou elke andere moeder jaloers op zijn). Of op de vriendin die lekker thuis kan blijven omdat ze over voldoende fondsen beschikt om aangenaam te leven zonder dat ze een loonslaaf moet zijn. Of op nonkel en tante die zomaar op 't goe vallen uit nen dansvloer op kunnen stappen en daar de show kunnen stelen met hun danspasjes en armgezwier enzo, en dat terwijl tante allesbehalve lichtvoetig kan genoemd worden en nonkel eigenlijk nog minder, maar ge zoudt ze moeten zien dansen, jong! Amaai!

Waar ge mij dan weer niet jaloers mee krijgt is met de combinatie echtgenoot en andere vrouwen. Ten eerste kén ik echtgenoot en weet ik dat hij vatbaar is voor vrouwelijk schoon, maar weet ik ook dat zijn standaarden heel hoog liggen. Ahà! En ten tweede ben ik het stadium van "oei ben ik wel schoon/interessant/lief/grappig genoeg" sinds een jaar of twee gepasseerd (Dat zal wel iets met de leeftijd te maken hebben denk ik) dus als hij persé wilt, hij doet maar. En neen, dat is géén onverschilligheid want ik doe d'r intussen natuurlijk wel alles aan om schoon/interessant/lief/grappig genoeg te blijven, wat had u gedacht, en dat blijkt vooralsnog goed te lukken, allé voor echtgenoot toch, meer moet dat niet zijn.

09:27 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |