19-11-10

En ineens

deed uw madam iets waardoor de boel er anders ging uitzien. Ze vindt het nog wel geslaagd. Ze zal er maar afblijven nu. Voor ge't weet doet ze nog iet waardoor heel den boel evaporeert ofzo.

Soit, 't was dus niet de bedoeling, maar 't is nu zo. Ge zult het ermee moeten doen. En zij ook.

12:42 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

09-11-10

The point of no return

Om zo af en toe eens bevestiging te krijgen dat het bij haar allemaal best meevalt kijkt uw madam somtijds eens naar onnozele amerikaanse realityshows als 'de afvallers' en consoorten. Iedere keer opnieuw vraagt ze zich af hoe een mens zo wanstaltig dik kan worden. Allé waar is het punt dat ge voor de spiegel staat en zegt ik zie d'r wanstaltig uit, maar foert, 't is nu zo. Uw madam begrijp dat niet, maar ach 't zijn maar amerikanen, die vreten heelder dagen hamburgers en drinken liters cola.

Allé dat was den uitleg die uw madam eraan gaf, tot vandaag. Vandaag zat ze op een overvolle trein (weer eens vertraging en dus verminderde samenstelling en toestanden, alle ge kent het wel allemaal dingen waar ne mens zwaar ambetant van wordt, heel zwaar ambetant zelfs) en ineens wordt ze platgedrukt door een lijf. Een gigantisch lijf, een lijf dat niet alleen het zetelke naast haar in beslag neemt, maar ook hààr zetelke, een zetelke waar uw madam eigenlijk feitelijk serieus haar best voor had moeten doen op nen vertraagde verminderde samenstellingstrein. En waar uw madam anders echt over 't algemeen beleefd is, en niet naar de mensen staart kon ze't deze keer echt niet laten. Echt, het lijf was gigantisch, en het was wanstaltig en eerlijk waar moest uw madam zo dik zijn, ze zou zich doodschamen en zéker niet vragen aan degene die ze bijna platdrukt in het zetelke naast haar of ze soms iet aan had van haar.

En toen bereikte uw madam haar point of no return en antwoordde heel frank dat dàt haar onmogelijk leek. Kijk, ze kreeg dan toch, zij het met zeer verontwaardigd gesnuif, haar zetelke terug. Maar ja, ze weet het 't was nie schoon van haar.

22:03 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

05-11-10

November

Het is november. Ge kunt dat een maand gelijk alle andere noemen, maar eigenlijk is dat toch maar een triestige maand. 't Is nog genen echte winter, de nazomerkes zijn gepasseerd, dat stomme winteruur zorgt ervoor dat ge 's morgens in den donkeren naar uw werk moet vertrekken en 's avonds in den donkeren thuis komt, ge moet naar kerkhoven om chrysanten op een graf of drie vier te zetten en regenen doet het ook alle vijf voet.

Voor uw madam komt daar nog eens bij dat ze sinds een jaar of twee gedurende heel de maand november (ze beseft het zelf, ge moet het haar niet zeggen) volstrekt onzinnige angstgevoelens heeft. Twee jaar geleden stierf de mams, vorig jaar stierf bijna haar jongste spruit en daar zit ze nu, al een week gelijk een angstig vogelken te wachten wat het dit jaar zal worden? Den oudsten die ineens iet gaat mankeren? Echtgenoot? Zijzelve? De jongsten die ineens weer fel achteruit gaat ('t manneke heeft al een hele week wat koorts, eet weer minder en ziet wat bleekskes, uw madam is al naar den doktoor geweest, maar die vond niks). Of zou november dit jaar gewoon passeren? Met droeve herinneringen, die zullen wel altijd blijven, maar zonder nieuwe calamiteiten. Dat zou eigenlijk wel plezant zijn, eens een november die de wereld van uw madam niet doet instorten, maar gewoon een donkere maand tussen nazomer en feestperiode is, met veel verlofdagen.

Uw madam zal het lot maar niet uitdagen en de vleugelkes voorzichtig uitslaan, angstige vogelkes worden het rapst doodgereden, niewaar?

 

11:16 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

27-10-10

Onbekend is onbemind?

Uw madam zat gisteren op de trein, zoals altijd, en vroeg zich ineens af hoeveel mensen haar eigenlijk wél kennen.

Ik leg het u even uit. U kent mij niet, en ik u ook niet, maar toch kent u me beter dan, pakweg, mijn schoonouders, soms zelfs dan mijn eigen vader. Dat is een bizar idee, nietwaar? Het is perfect mogelijk dat u eigenlijk die traaglopende madam voor mij bent waar ik mij altijd steendood aan erger omdat u altijd nét in mijn looplijn loopt te sleffen als ik wéér eens nog maar een halve minuut heb om op mijnen trein te springen. Wat niet mooi is van mij hé, dat ik mij dan aan u erger, want misschien heb ik wel al gelachen met een commentaar van u, of zelfs al deugd gehad aan een commentaar van u ofzo. Of misschien ben ik wel al tegen u gebotst als ik nog altijd slaapdronken van mijnen trein stap in onze hoofdstad, of ergens anders. Wie weet misschien bent u wel de madam van den bakker die mij altijd plompverloren laat staan als de telefoon gaat en ge een bestelling moet opnemen ofzo. Allé ik wil maar zeggen dat ik het ineens raar vond dat ik u niet ken, en u mij niet en dat ge mj tegelijk toch verdorie eigenlijk heel goed kent. En daardoor dacht ik ineens, misschien moet ik mij wat minder ergeren aan mijn medemensen want wie weet zitten ze wel aan mij te peizen, of vinden ze me wel grappig, of denken ze wel da'k een lieve ben of een toffe. Maar aan den andere kant, u kent mij toch niet dus eigenlijk, waarom zou ik er wakker van liggen wat u van mij denkt. U heeft het waarschijnlijk wel bij het rechte eind, ik heb een groot bakkes, ik roloog bij het minste geringste, en op sommige dagen ben ik er écht van overtuigd dat iedereen op de wereld rondloop om mij te pesten. Dus als ge u ergert aan dat mens dat u nét niet omver stampt als ze op den trein springt, dat zich rologend ostentatief op haar hakken draait bij den bakker als ge den telefon oppakt om uw bestelling op te schrijven, of dat tegen u botst omdat ze loopt te dromen of niet uit haar ogen kijk 's morgens, it 's me!

Zullen we dan in't vervolg een lekker koffieke gaan drinken?

11:39 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

20-10-10

Joe FM

Uw madam luistert naar de radio. Eigenlijk luistert ze het liefst naar ceedeekes, maar haren ceedeespeler hapert, nu ongeveer al een jaar, en ze geraakt er niet mee tot bij de ceedeespelermaker (ze zou tenandere niet weten waar ge dat vindt, ne ceedeespelermaker) en ze heeft ook geen goesting om nen nieuwen ceedeespeler te kopen, want ten eerste peist ze dus dat het gewoon een slecht contactje is dat heel simpel gemaakt kan worden en ten tweeden vindt ze haren ceedeespeler schoon en heeft ze nog genen anderen ceedeespeler gezien die ze even schoon en even bescheiden vindt, dus luistert ze naar de radio.

Omdat uw madam 't liefst van al klassieke muziek hoort of ouwe knarren genre Niel Young en Bob Dylan, of loundon Wainwright the third, of JJ cale as ge wilt, of the beatles, of vaya con dios of tina turner, of ... luister ze naar radio drie, Klara dus. Maar klara is hier altijd gestoord, ge hoort een streepke klassiek, dan passeert er nen otto en hoort ge nikske, dan is den otto weg en hoort ge weer een streepke, enfin wreed ambetant. Dus luistert uw madam naar radio een. Maar daar gaat het de laatsten tijd continu over diene mens met zijn strikske en wardje de bever en beehavee en uw madam kan het niemeer horen, dus begon ze te zoeken op haren radio. En waar kwam ze uit? Bij Joe fm of all places. Gisteren tina turner (lap, weer tranen met tuiten natuurlijk) vaya con dios, vier nummerkes van the beatles én eric clapton. Plezant zenne!

11:02 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-10-10

Ambetant

Uw madam loopt ambetant.

Het is koud en grijs en daar wordt een mens al niet echt vrolijk van. Ze is verdikt, wat op zich geen kwaad kan, want ze was wel heel mager geworden door stress en zorgen enzo, maar blijkbaar valt echtgenoot op anorexia-types en vindt hij haar dus een 'dikkerdje dap'. Geen enkele vrouw die dààr vrolijk van wordt. Ze kan het nog altijd niet verkroppen hoe ze aan de kant werd geschoven op de werkplek, daar wordt ge ook niet vrolijk van. Ze moet vrijdag op controle met haar jongste spruit en daar waar er anders elke week werd geprikt is't nu drie weken geleden. Dat zou ne mens fantastisch moeten vinden, maar uw madam is ne panikeur, en natuurlijk heeft hare jongste spruit toevallig twee keer serieus overgegeven de voorbije week en natuurlijk heeft hij een hoestje en een snotneuzeke en natuurlijk ziet hij wat bleekskes. Ge zult dat altijd zien. Oh en iedereen wijst u daar ook alle vijf voet op en in een moeite door wordt dan ook zo nog eens gezegd dat drie weken toch wel lang is. Ge had ze moeten horen toen het manneke élke week moest geprikt worden. 't Is gelijk bij de boeren, nooit goed. Echtgenoot is weer eens aan de volgende resem uithuizigheid begonnen en klaagt dan nog dat hij geen sociaal leven meer heeft, vrolijk maakt dat ook niet.

Uw madam vrolijk krijgen is pertang zo moeilijk niet, een beteke genegenheid, wat erkenning, twee schatten van zoontjes, nen beker tsjokolattemelk (echte, géén cécémel-brol) en een brandend stoveke. Oh, en slaap, slaap, slaap. Maar ja, dàt is naar het schijnt iets waar ge als jonge moeder niet al te zeer op moogt hopen.

09:49 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

06-10-10

En u, waarom u niet?

U bent geëleveerd, u heeft gestudeerd of bent in het bezit van een aangeboren kritische geest. Tenminste zo stelt uw madam u haar toch voor. Anders zoudt ge hier niet komen lezen. Waar mee niet gezegd wordt dat ge hier alleen kunt komen lezen as ge nen diplom hebt of een beteke kritisch in de wereld staat, maar uit wat ik uit uw commentaren opmaak gaat het hier toch om min of meer gelijkgezinden. Maar dat is eigenlijk allemaal niet belangrijk.

U bent sociaalvoelend, allé toch een beetje. U bent eigenlijk een beetje vies van die ene naar goedkope pils en pies ruikende bedelaar in't station, en denkt eigenlijk elke dag "man valt een ander lastig, mij niet", maar diep in uw hart heeft u medelijden met de mens, ok, een tikkeltje meer met de hond die hem vergezeld, tenslotte kan dat beest er écht niet aan doen, en hij zal het wel een beetje gezocht hebben, maar soit. Om uw geweten te sussen en ook een beetje uit overtuiging koopt u dan maar sleutelhangers van vredeseilanden en stylo's van de damiaanactie. Misschien heeft u zelfs een plan-international adoptiekindje.

U zit in met het milieu, allé een beetje toch. U rijdt met de trein, omdat ge een gratis abonnement krijgt van 't werk, maar toch, het is één auto minder op de baan. U gaat te voet naar den bakker, of met de fiets, omdat dat eigenlijk rapper is als met den auto, maar ge doet het toch maar. U recycleert, ge moet wel den dag van vandaag, of ze komen uw vuil niemeer ophalen en ge kunt het moeilijk in uwen achtertuin begraven, maar kom eigenlijk vindt het het best ok dat ze er werk van maken, van dat recycleren. U verwarmt op aardgas, want mazout dat is toch slecht voor het milieu en wie weet, misschien liggen er zelfs zonnepanelen op uw dak. Voor de subsidies en de goeiekoop, uiteraard, maar u verwarmt uzelve toch maar met milieuvriendelijke energie niewaar?

En toch, stemt u niet op Groen! Uw madam ook niet, daar niet van, maar waarom eigenlijk niet. Dàt zou ze nu eens graag willen weten, want het stemgedrag dat we nu met z'n allen vertonen, daar komen we ook niet ver mee.

12:00 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |