05-10-10

The Best

Sinds een klein half jaar heeft I. ons huishouden vervoegd. Ze zorgt voor het kroost, reorganiseert uw madam haar keuken- en servieskasten, doet de was en de strijk als het kroost slaapt en drijft af en toe uw madam en echtgenoot tot wanhoop omdat ze alles 'een plaats' geeft, zonder te zeggen wààr die plaats dan wel is.

I. is goud waard, echt. Uw madam heeft dat trouwens al eens ergens gezegd, maar soit, 't mag wel eens herhaald want 't is echt waar. Zij is gek op het kroost en het kroost ook op haar, ze heeft een natuurlijk authoriteit over echtgenoot en is aldus een beetje een bondgenoot als hij een tikkeltje te lang blijft plakken bij zijn "na het werken pint" en ze heeft een bezorgde authoriteit over uw madam die ervoor zorgt dat uw madam met een gerust gevoel naar haar werkplek trekt.

U hoort het al komen, niewaar, I. is een beetje gelijk de mams. Of misschien wel meer dan een beetje, want toen uw madam gisteren thuis kwam stond I. met het kroost in haar armen te ass-shaken op The Best, u weet wel. En toen, wist uw madam het ineens honderd procent zeker, de mams waakt over haar kleinzonen.

 

22:04 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

28-09-10

Freewheelen

Doet uw brein dat ook soms? Het mijne wel, meestal op de trein, maar soms begint het al onder de douche. De meest absurde vragen ploppen plots uit het niets op. Waarom is mannendouchegel ook shampoo en zit het altijd in een blauwe bus en ruikt het altijd naar iets muntigs en waarom bestaat zo'n douchegel-shampoo combinatie niet voor vrouwen en moet het vrouwengeurtje altijd iets fruitigs zijn? Welke idioot is er ooit op't gedacht gekomen om dasspelden te beginnen dragen én hebben mannen echtig in 't echtig niet door dat zoiets compleet belachelijk is en een mega turn-off (hetzelfde trouwens met hemden met korte mouwen plus das en een belachelijk GSM-zakske aan nen broeksriem)? Waarom beginnen West-Vlamingen als ze AN praten ineens nasaal te spreken? Wat bezielt mensen om om kwart voor zeven 's ochtends op de trein fanatiek werkmails te checken? Waarom doen sommige bakkers degoutante suikerstroop op hun ronde suissen en waarom heet ne ronde suisse ne ronde suisse?  Hoe kunt ge als, laat ons zeggen zeven jarig meiske, geen appelsien-aardbeiensap lusten, maar wel cola? Waarom heten friesse ruiters, friesse ruiters (de werkplek was gisteren een belegerde vesting met gevechtscombi's en friesse ruiters enzo)? En waarom staat de GSM-ringtone van het merendeel van de mensen giga-luid maar beginnen ze allemaal met de hand voor de mond te mompelen als ze opnemen. Oh en ne gsm opnemen dat klopt niet, hoe noemt ge dat dan? Aanduwen? En waarvoor staat die afkorting nu weer? GPS blijf ik onthouden, maar GSM vergeet ik keer op keer.

Allé, ik wou dat zo maar efkes zeggen. Geen idee eigenlijk waarom.

 

 

21:09 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

16-09-10

Gemis

De mams haar gsm ligt op de hoek van de schouw in het huis waar zij woonde.

Het huis waar nu nog de man woont die haar de laatste dagen van haar leven geen blik waardig gunde.

Het huis waar uw madam het grootste deel van haar jeugd doorbracht. Waar petit-beurre taart werd gemaakt, waar luidkeels Lola van the kinks werd meegebruld, waar naar Medisch Centrum West werd gekeken (en door ons allebei werd weggezwijmeld bij dokter Jan van der Wouden) en naar Loveboat en Buck Rogers. Waar elke dag woorden vielen over een bed dat niet naar behoren was opgemaakt (jeeezes, kon ze dààr over zagen), waar elken avond kop of munt gegooid werd over wie er mocht afwassen en wie er moest afdrogen, waar scrabble werd gespeeld, waar door haar verwoedde doch vruchteloze pogingen werden ondernomen om uw madam in een danskoord te leren springen, waar sinterklaas altijd een glaasje port dronk en zwarte piet altijd een pintje bier en een sigaretje rookte. Het huis waar om de drie jaar heel de boel aan de kant moest om opnieuw te behangen of te verven of een of andere grote kuis te doen, waar elke week de "storsen" moesten afgehaakt en na het wassen opnieuw opgehangen worden, waar uw madam uren op de keukentafel stond om rokken, kleedjes of broeken af te spelden. Waar de eerste 'gebroken-hart-wonden' werden gelikt, waar de laatste nacht als ongetrouwde vrouw werd doorgebracht.

Waar vandaag, elk jaar een gigantische slagroomtaart werd verorberd en haar veel onnozele kadokes werden gegeven (onnozele kadokes waren haar ding) en waar vandaag elk jaar happy birthday werd gezongen en slingers werden omhoog gehangen en nen troon werd gemaakt (ja, wij deden aan verjaardagen, met alles d'r op en d'raan).

Uw madam kon het niet laten en belde vandaag, gewoon om nog één keer haar stem te horen en op hare voice-mail in te spreken dat ze twee fantastische kleinzonen heeft en om haar proficiat te wensen met haar eerste verjaardag als oma, maar van zodra de piep weerklonk zat er zo'n grote brok in uw madam haar keel dat ze't maar zo heeft gelaten. D'r is zoveel te vertellen en er zijn zo weinig woorden.

20:55 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

15-09-10

Geen tijd, geen tijd

Ik ben er nog en mijn wonderschoon kroost ook nog en echtgenoot ook en P. en B. ook, we hebben het alleen druk, druk, druk.

Druk met snotneuzen afvegen bij den oudsten (en gevechten leveren bij het neusjesspoelen), met keukens schilderen, met karaktermetingen met de jongsten (tot nu toe wint uw madam nog, maar iets zegt mij dat dit niet lang meer gaat duren), met de show te stelen op trouwfeesten en babyborrels allerhande met alletwee, met werken (bweikes), met creatief doen, met P. en B. te redden van grijpgrage handjes, met rondkruipen op ellebogen en knieën rond de eetkamertafel, met verstoppertje spelen achter 't gordijn, met fruitpapjes maken en doen opeten, met stomende vrijpartijen, met ons niks niemendal aan te trekken van (schoon)ouders, met den hof te snoeien, met, ...

Lap, en nu moet ik weer snel gaan interveniëren want aan de schrei te horen is er een broer omvergetrokken, of geduwd, of gevallen. Allé tot laters, ooit, as ik nog ies een minuutje vrij heb. 

15:52 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

01-09-10

Zucht. Diepe zucht.

Is het lang geleden dat ik u verveeld heb met wat gezaag, lieve belastingbetalertjes? Ik hoop voor u van wel, want er komt een heleboel gezaag aan.

Enig idee hoe ellendig het is als de respectievelijke (schoon)ouders mekaar ook niet kunnen luchten en dan hun respectievelijke gal over mekaar tegen u willen spuien?? Neemt u het van mij aan, het is ellendig. Zeker als ge justekes met uwen wederhelft hebt uitgemaakt dat ge u van heel de santenboetiek niets meer gaat aantrekken en lekker gewoon wij twee (allé wij vier) tegen de rest van de wereld gaat spelen.

En dat ge dan nota bene van uw eigen vader nog tussen de regels door de boodschap krijgt dat ge'n slechte moeder zijt omdat uw zoontjes toevallig twee dagen na mekaar door de andere oma en opa (die, ik geef het grif toe, niet zo rustig zijn en niet zo babyproof, maar uiteindelijk wel lief natuurlijk, want wie kan er nu niet lief zijn tegen mijn twee schatteknullen) in de lucht gezwierd enzo worden.

Oh en dat ge die commentaar van uw vader krijgt den dag na dat uwen baas u op een zijspoor heeft gezwierd omdat ge één keerke zijnen agenda niet kunt volgen omdat uw zoneke geopereerd moet worden op den dag dat hij (de baas dus) een vergaderingske heeft gepland maakt het natuurlijk nog leuker. En dat allemaal in de week dat ge voor den eerste keer sinds anderhalf jaar weer terug 24u op 24 en 7 op 7 beschikbaar moet zijn voor 't werk.

GVD, moesten mijn zonen zo cute niet zijn, en mijne vent zo leuk niet (het merendeel van den tijd), ik zou d'r nogal ambetant door lopen. Maar nu kwam ik thuis en werden er zes armpjes de lucht in gestoken, en was ik eigenlijk feitelijk weer helemaal blij.

Den boom in allemaal, met hun gezeur. En vaderlief, zoekt een hobby, nem nu weet ge't!

21:57 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

20-08-10

Vakantie

Uw madam geniet van haar jaarlijkse vakantie. Dat wil in de eerste plaats zeggen dat ze geen tijd heeft voor u, lieve belastingbetalertjes, want ze moet spelen met het kroost. Dat wil ook nog zeggen:

  • dat ze elke morgen om half zeven uit haar bed mag omdat er twee zonen geëntertained willen worden (waarom, o waarom slapen ze zonder probleem tot half acht als uw madam uit werken gaat en is het ineens half zeven in weekends en in vakantieperiodes?);
  • dat ze ne keer of vijf per dag mag spurten en spoeien omdat er twee zonen Honger (met hoofdletter) hebben;
  • dat ze vrijwel continu stoelen opzij moet schuiven, valpartijen moet verijdelen, dure kunstboeken van scheurwoede moet redden, poezen moet redden van staarttrekkerij;
  • dat ze gebruikt wordt als klim-en klauterrek, zowel door de zonen als door de katten;
  • dat ze zelf niet aan eten toekomt (wat op zich geen slechte zaak is, want twee maandenhalf achter een bureauke zitten bracht al de nodige kilo's aan);
  • dat ze 's avonds, zo rond een uur of zeven, steendood moe is en dat ze dan nog echtgenoot moet entertainen;

Maar vooral:

  • dat ze met volle teugen geniet van elke seconde.

Oh en tussen de bedrijven door, had ze zelfs nog tijd om creatief te doen.

Ziehier het resultaat:

Foto1185.jpg

10:45 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

06-08-10

What doesn't kills you

Er zijn zo van die mensen die vinden dat ge lessen moet trekken uit hetgeen u overkomt. Of, erger nog, die vinden dat ge eigenlijk feitelijk content moogt zijn dat er u een malheur overkomt, want dat is een kans die ge krijgt om wijzer te worden, een ander mens te worden, een nieuw level van uw persoonlijkheid te bereiken.

Ik kan dat niet. Ik vind niet vlotjes zwanger kunnen worden brute pech. Ik vind de mams dood en begraven in een putteke op ocharme 55-jarige leeftijd eigenlijk nog brutere pech, zéker als ge weet dat ze ongeveer al drie jaar zat uit te kijken naar een kleinkind en één jaar na dat ze d'r niet meer is, ze twee kleinkinderen heeft die ze nooit zal kennen, nooit zal kunnen vastpakken, nooit zal knuffelen, nooit smeltend kan bekijken, waar ze nooit petit-beurre-taart voor kan maken of nooit ballekes in tomattensaus of frikadon mè kriekskes. En ik vind een zoontje met kapotte nierkes eigenlijk feitelijk het summum van brute pech, ookal doet hij het (afkloppen op ongeverfd hout) supergoed en groeit hij en lacht hij en rolt hij en zit hij helemaal alleen recht  (sinds een goeie week) enzo. Deze drie dingen kan ik echtig waar, in geen honderdduizend jaar als een verrijking van mijn leven zien. Mijn kinders zijn een verrrijking ja, en mijne vent (soms toch) en hoe andere mensen op dat soort brute pech reageren, daar leert ne mens ook veel uit, maar de pech op zich. Neen, die had ik net zo lief niet gehad, ik zou me een pak rijker gevoeld hebben.

What doesn't kills you, makes you stronger, maar ik ben eigenlijk al sterk genoeg. Dank u.

10:34 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |