23-06-10

Gezeur

Uw madam heeft goesting om eens goed te zagen.

 

Over dokteurs die u bellen om kwart na den negenen 's avonds om te zeggen dat uwe zoon zijn bloedresultaten niet je dat waren en dat ge 's anderendaags moet terugkomen voor een nieuwe prik en zich dan niet laten zien, zodat ge nog altijd nie weet wat ge nu moet doen. Andere voeding, meer medicatie, minder medicatie, tirez votre plan madame. Wij, dokteurs sommeren u slechts te komen en voor de rest houden we u zo dom as 't eerste beste kieken.

 

Over stagiair dokteurs die volle dertien minuten doen asof ge niet samen in het dokteurskabinet zit te wachten op den hoofddokteur en dan omdat ze zichzelf geen houding meer kunnen geven aan u vragen wat er scheelt met uw zoon. Leest GVD de dossiers van de patienten die ge moet volgen op voorhand door en stelt geen stomme vragen. Kalle! Uw madam heeft geantwoord dat hij 'ziek' is trouwens. Waarop zij een roloog kreeg, kunt ge dat nu geloven?

 

Over verpleegsters die uwe zoon al acht maand elke week prikken en van die acht maand de eerste drie maand soms twee à drie keer per week en aan u vragen "of hij altijd zo moeilijk te prikken is". Uw madam hare zoon is hun patiënt hé, na acht maand zoude toch al mogen verwachten dat ze uw zoon zijn eigenheden een beetje kennen. Tenanderen, ik heb hem nog nooit geprikt, dus hoe kan ik dat nu weten?

 

Over echtgenoten die pinten gaan pakken en om half twee ofzo thuiskomen en dan boven de zonen hun beddeke staan te fezelen "dat papa u graag ziet ze jongen" zodat de zonen natuurlijk wakker worden, maar wie kruipt er op dat moment in zijn bed en vàlt er als een blok in slaap? Niet uw madam, dat kan ik u vertellen, die mag zonen gaan sussen. Trouwens as de papa zijn zonen zo graag ziet dat hij dan op een fatsoenlijk uur naar huis komt.

 

Goh, en ik ging nog over vanalles zagen, maar 't is al over, want de zonen liggen te bdadadabda-en in hun park en uw madam moet daar naar gaan kijken en luisteren en as de zonen uw madam hare kop zien gaan ze lachen en dan kan 't haar allemaal geen zier niemeer schelen. Nem!

11:54 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

15-06-10

't Is van dat

Uw madam haar woorden waren nog niet koud of 't was om zeep. De poetsvrouw werd ziek. Eerst een week, dat ging nog, maar intussen is 't mens al zeven weken ziek.

 

Zeven weken, met twee katten, twee kinders en twee volwassenen, weet u wat dat doet met een huis? Zucht.

14:36 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

08-06-10

Beter een goede buur...

Echtgenoot en uw madam mêleren niet met de buren. Er wordt in vreedzame coëxistentie naast elkaar geleefd. Eén keer per jaar wordt er samen gewandeld en ajuinsoep gedronken en, zoals sinds de uitvinding van de barbecuecheques in elke zichzelf respecterende vlaamse straat de gewoonte is, wordt er één keer per jaar, ergens rond den elfsten juli, gebarbecued (en leidt u hieruit nu geen bart de wever stem af, alstublief, want dàn zit u ernaast, wreed ernaast zelfs). That's it.

 

Afgelopen weekend zag uw madam buurvrouw echter buiten zitten met een sjaal rond haar hoofd. Een sjaal van het type dat uw madam maar al te goed kent, een sjaal die een grote krop in haar keel bracht. En ineens kon uw madam nie anders dan op buurvrouw afstappen, gemeend vragen hoe ze zich voelde en zelfs aanbieden om eens te stofzuigen of iet anders als ze hulp nodig had (en dat terwijl uw madam in haar eigen kot al geen maanden ne stofzuiger heeft vastgepakt). En ineens bedacht uw madam dat het leven toch te precieus is om er niet uit te halen wat erin zit en zie, buurvrouw en uw madam geraakten aan de klap. Ne klap zoals ge eigenlijk alleen maar hebt met écht goeie vriendinnen (of met uw moeder), met wederzijds gebleit en wederzijds gelach en zelfs een afspraak om het nog eens over te doen, maar dan met wijn.

 

Slik zeg, buurvrouw is nog jonger dan de mams was, en heeft twee toffe prille pubers.

 

Met die wijn gaan we maar niet te lang wachten.

 

 

13:55 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Het bloed kruipt waar het niet gaan kan

Uw madam haar nichtje is zwanger, en hoewel het zo'n dikke vier jaar geleden is dat ze elkaar gehoord of gezien hadden moest dat nieuws toch gedeeld en bejubeld worden.

En ineens was't precies of ze hingen elke week aan den telefon te kletsen. Eigenlijk best wel leuk.

08:56 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-06-10

Tolerantiegrens

De voorbije maanden is de tolerantiegrens van uw madam aanzienlijk gezakt. En ookal zit ze niet zielig in een hoekje weg te kwijnen, volgens haar vader is de immense toename van irritatie te wijten aan een lichte tot matige depressie. Volgens uw madam is die toename vooral te wijten aan de rest van de mensheid.

En zie, alweer heeft uw madam gelijk. Telefoon met vriendin E.bracht aan het licht dat uw madam en zij exact dezelfde irritaties kennen, en zij is niet depressief. Enfin toch niet postnataal. Onze tollerantiegrens wordt gewoon danig op de proef gesteld door de rest van de mensheid. En zeg nu zelf:

  • Tien dagen weer pendelen en al élke dag een treinvertraging moeten verduren, dat is toch om 't ontploffen;
  • Een vol kwartier voor ge op uwen trein moet springen bij nen bakker die op vijf passen van 't station zit éne koffiekoek kopen en één klant voor u hebben staan en u dan nog de ziel uit uw lijf moeten spurten om uwen trein te halen, dat is toch om dood te vallen (en nee, niet van het spurten)
  • Collega's die zeven maand aan een stuk niks van zich laten horen, waar ge zelfs geen kaartsjen "proficiat met de geboorte van" of "van harte beterschap" van krijgt en dan ineens elken dag komen vragen "hoe het nu met de kindjes is" of "en gaat het nu een beetje", daar hebt ge toch geen boodschap meer aan;
  • Kennissen die een tweede kindje hebben en u de oren van de kop zeuren over hoe lastig dat is met twee kinderen en gaan werken. Wéét tegen wie ge zeurt hé zeg;
  • Bazen die beginnen te zeuren als ge als ambtenaar om 16.00u naar huis wilt, terwijl ge al op uwen bureau zit van 7.40. Ge zijt ambtenaar voor iets niewaar;
  • Schoonmoeders die zes maand aan een stuk zeuren dat uwen kleinen te weinig eten krijgt met enkel borstvoeding en nu weer vinden dat hij overvoed wordt;
  • Dokters die pas na zeven maand langs hun neus weg vertellen dat er een verdovende zalf bestaat zodat uw zoon geen prikjes meer voelt;
  • Mannen die persé schoenen willen uit dié schoenwinkel, ookal moet ge daarvoor naar 't buitenland, terwijl met u een zaterdagske shoppen achter de deur niet zonder commentaar kan;

Het lijstje kan nog verder aangevuld met mensen die in de weg staan op ne roltrap, verkoopsters die blijven tetteren terwijl er een rij aan de kassa staat, mensen die hun sis-kaart nie bijhebben bij den apotheek, ....

Geeft u nu toe, al die ergernissen, dat is toch niet onze schuld zeker.

09:12 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

27-05-10

Verdacht

Een handvol flikken en één verdacht pakje in een betrekkelijk onbelangrijk station en het treinverkeer in heel het land ligt lam. Vier uur, VIER UUR deed uw madam er gisteren over om weer herenigd te worden met haar kroost. Vier uur!

En een verdacht pakje, hoe ziet dat er in hemelsnaam uit???? Allé wat doet een handvol flikken zeggen "tees is verdacht, mannen. Platleggen dat treinverkeer".

Geheel terzijde moet het gezegd dat uw madam gisteren wél blij was met echtgenoot want waar hij de voorbije maanden in geval van uiterst dringende noodzakelijkheid uw madam steevast doorverwees naar zijn moeder (en we weten allemaal hoe vlotjes dat verloopt nietwaar) was hij gisteren ogenblikkelijk en met graagte bereid het kroost op te vangen. Hij gaat het nog leren en zijn droomventgehalte blijft zo toch nog gestand.

 

08:17 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

20-05-10

Me-time

Toegegeven het kroost wordt gemist. En kom mij nu niet vertellen dat dat overgaat want ik geloof daar geen zier van. Tenandere met het prachtige weer dat het nu eindelijk is geworden kan uw madam alleen maar denken aan samen met het kroost in den hof spelen.

Toegegeven de baas was niet echt begaan met uw madam haar terugkeer, en hij kan zich zo precies moeilijk neerleggen bij het feit dat uw madam niet langer voor hém springt maar voor haar twee zoontjes (wat is dat toch met mannen?).

Maar wat uw madam na vier dagen wél al leuk vindt, is tijd om weer een boekske te lezen op den trein, tijd om efkes door 't stad te struinen onder de middag, tijd om een koffieke te drinken 's morgens en zélfs tijd om eens wat uitgebreider te gaan lunchen. Nu de oudste spruit nog zover krijgen dat hij doorslaapt en misschien geraakt uw madam dan ooit weer eens helemaal ontspannen en uitgerust.

 

10:35 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |