26-03-10

De week

Ik leef nog, moest u het zich afvragen. Feit is dat er gewoon niet zo veel gebeurt in het leven van een (licht) depressieve tweelingmoeder, of toch.

Maandag was controledag voor het Juleskind. Twee keer bloedprikken (de eerste keer was niet gelukt. Roloog.) en een dikke epo-spuit in zijn bil (als dat ventje niet gaat kunnen koersen, dan weet ik het niet meer). Resultaat een boze vent, maar wel goedgekeurd door de doktoors en daar doen we't voor, nietwaar.

Dinsdag vond uw madam het tijd om het kroost te laten kennismaken met De Natuur. Eendjes, geiten, ganzen, pauwen, ezels, hertjes, heel de santenboetiek is aanwezig op wandelafstand van uw madam haar deur én de zon scheen, dus moest de koets uitgetest. Het kroost besloot heel de tijd te slapen. Had uw madam het geweten, ze had al die moeite niet gedaan. Maar u kan er donder op zeggen dat ze dàn niet hadden geslapen.

Woensdag trok uw madam met kroost naar de wekelijkse markt (ja dat bestaat hier nog) en omdat het schoon weer was en omdat markten haar altijd doen denken aan onooglijk kleine dorpkes in 't zuiden van spanje (of frankrijk, wat u wil) had ze zowaar het gevoel dat ze op verlof was. Het kroost keek de ogen uit, en uw madam zou zowaar durven beweren dat ze met z'n tweeën de wafel met slagroom waarop ze zichzelf trakteerde bijna uit haar mond keken ook. Vanaf wanneer beginnen baby's goesting te krijgen in wafels met slagroom? Anyone?

Donderdag trok uw madam met kroost naar 't kliniek. Neen deze keer eens niet omwille van het Juleskind, maar omwille van de oma, aka stiefmoeder. Die was woensdag van een ladder gevallen en in hoogste vorm gekneusd. Alle rechtse ribben gebroken en een kleine perforatie door haar long. Eigenlijk nét niet voor de rest van haar leven in een karreke en met de wenkbrauw geschilderde kerstkaarten verkopen. Dikke oef dus. Opbeuring was echter noodzakelijk, en wat beurt er meer op dan de twee schoonste jongetjes van West-Europa en omstreken? Het kroost was erg wijs en veroverde alweer heel wat verpleegsterharten.

En vandaag is 't vrijdag. Kroost slaapt (heerlijk) uw madam blogt en drinkt sebiet een taske koffie met een amandelkoek van denhema. En het leven is weeral schoon.

15:04 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

12-03-10

Vanalles wat

Awel hé, vandaag exact een jaar geleden kreeg uw madam het tofste telefonneke dat ze in heel haar leven al gehad had. Om kwart na zeven 's avonds, toen ze met haren baas zat te vergaderen. Na da telefonneke kreeg de mens (haren baas dus) zomaar spontaan drie dikke zoenen en vloog uw madam op wolkskes naar huis want vandaag exact één jaar geleden kreeg ze te horen dat er twee rijstkorrelkes in haren buik zaten.

En nog eens iet hé, vandaag exact vijf jaar geleden hé, stond uw madam in een vaalwit Sisi-kleed met echtgenoot voor 't altaar. Vijf jaar dat is gewoon al ne jubilee. Hout ofzo. Nog twintig jaar te gaan en echtgeoot en uw madam krijgen een zilveren teljoor van 't stad.

En ik ging nog vanalles zeggen, maar het Juleskind is van zijn gat aan 't geven dus 't zal moeten wachten tot de volgende keer.

13:40 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

09-03-10

GSM

Uw madam haar telefoon was dood. Vrijdagavond gaf hij ineens de geest. Het zou misschien hebben kunnen komen doordat ze donderdag, toen echtgenoot op het crisisuur (tussen half zes en half zeven 's avonds is uw madam vrijwel dagelijks de wanhoop nabij want dan heeft ze twéé krijsende, en ze bedoeld echt KRIJSENDE kinderen) voor de zevenhonderachtentachtigste keer zijnen telefoon niet opnam om de dringende vraag "wanneer zijde gij thuis?" te beantwoorden (ok, ook voor de zevenhonderachtentachtigste keer gesteld die dag, maar kom), de telefoon een paar keer door de living gekeild heeft (met de kinderen keilen zou haar meteen in de gazet brengen en daar is ze nog niet aan toe), maar in feite doet dat er niet toe, en u en ik gaan dat zéker niet aan echtgenoot zijn verstand brengen. De telefoon was dood.

Uw madam is niks zonder telefoon, het is niet alleen haar enige link met de buitenwereld, ze heeft hem ook nodig voor acute Julesgevallen. Een nieuwe foon dus en echtgenoot moest erom (ah ja, 't was zijn schuld dat den ouden kapot was) Als altijd mocht uw madam het kleurke kiezen, ze koos roze. Kwestie van het leven door een roze bril te zien en kwestie van wat barbiglamour aan haar leven toe te voegen. Echtgenoot kocht dus een roze gsm.

Help! Uw madam heeft nu een ding waar ze mee kan bellen, foto's mee kan pakken, op tinternet mee kan (echtgenoot gaat zich dat nog beklagen, let op mijn woorden) berichten mee kan versturen, met een simpele vingerveeg van het ene scherm naar het andere kan switchen, widgets (dont' ask) mee kan uitvoeren (ofzo), enfin vanalles mee kan doen.

Nu alleen nog uitdokteren hoe.

12:05 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-03-10

Kat of kind?

Middas Dekkers verkiest katten boven kinderen. Een kat vloekt immers nooit bij je interieur, kinderen meestal wel.

Uw madam vindt haar interieur niet dermate belangrijk en heeft, zoals u al kon lezen, stijl, ook in kinderkleding. Haar kroost vloekt dus niet bij haar interieur. Toch zijn er nog een aantal punten waarop katten verkieslijker zijn boven kinderen.

  • Een kat moet één keertje op een plastic bakje met korrels gezet worden en weet dan de rest van haar leven dat ze haar gevoeg dààr moet doen. Geen bruine smurrie in een pamper voor poes.
  • katten slààààààààààpen, wel zestien uur per dag. Uw madam vernam dat dit bij baby's ook het geval was, maar tot nader order ondervindt ze daar weinig van.
  • Eén maal per dag een bakje vullen met voer volstaat voor poes. Geen sprake van flessen steriliseren, eindeloos aan de borst hangen en ga zo maar door.
  • Katten hebben een beschaafd 'miauw', géén door merg en been gaand gekrijs en géén boos gehuil.
  • Katten kunnen alleen thuis blijven. Een mens kan eens naar de post, naar den bakker, naar de kwaffeur zonder dat ze vanalles moet organiseren. Gewoon de deur dichttrekken en weg.
  • Katten behoeven geen eindeloos ge-entertain. een half uurtje spelen per dag volstaat, dan gaan ze weer gewoon slapen.

Katten produceren echter geen "instant-wegsmelten" babylachjes en dàt is toch een grote kinder-pro. Vind u ook niet?

16:16 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

01-03-10

Maar enfin

dan heeft ne mens just trekker en dweil weer in de kelder gezet nadat de kots van het Juleskind werd opgeruimd, kan hij het Emielekind verschonen wegens helemaal ondergekotst (alle, melk vergeten inslikken) en kunt ge uwe zetel toch ook wel nie met tapijtreiniger te lijf gaan zeker wegens een kotsende B.

Ze zweren allemaal samen, uw madam haar huisgenoten, let op mijn woorden.

17:03 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

26-02-10

En wat hebben we vandaag heleerd

  • Een vuistje is machtig interessant, uuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuren kan een mens er naar kijken en dat daaaaaaaaaagen aan een stuk (Jules);
  • 's Nachts slapen is niet interessant, het is veel interessanter om uit te testen hoe zot ge uw moeder kunt krijgen door telkens in slaap te vallen aan de borst en klaarwakker te liggen krijsen in uw bed (Emiel);
  • Om het anderhalf uur een halve fles drinken werkt ook om uwen honger te stillen. De honger van uw moeder moet ge u niet aantrekken (Jules);
  • Bruine smurrie in een pamper is bijzonder leuk om vast te grijpen. Het is lekker warm en ge kunt u moeder er zot mee krijgen als ge dat in uwe mond wilt steken. lachen jongens! (Emiel);
  • Moeders komen ook kijken als ge ligt te schaterlachen in uw park. Huilen moet niet altijd. (Beide spruiten);
  • Als ge heel heftig met uwe kop heen en weer schudt, begint in de meeste gevallen uw wieg te bewegen (Jules);
  • Vuistjes zijn heel erg lekker. Puur vlees zonder melksmaak. Ge kunt er uuuuuuuuuuuren op sabbelen en dat daaaaaaagen aan een stuk. (Emiel);
  • Kotsen op uw moeder wordt u blijkbaar nog vergeven als ge zo klein zijt (beide spruiten);
  • Badwater met badolie in dient niet om te drinken (Emiel);
  • Badwater met badolie in is eindelijk niet meer levensbedreigend, maar leuk om met uw poep in te zitten (Jules);
  • Twee baby's tegelijk is vreselijk veel werk, ge wordt er zot van, ge zijt na vier maand full time compleet aan 't eind van uw latijn, maar 't is ondanks alles ook elke dag opnieuw enorm genieten (uw madam, aka "de mama")

11:07 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

24-02-10

Geen nieuws (bis)

Wil deze keer zeggen dat uw madam weer van den enen doktoor naar den anderen is kunnen sjezen en geen tijd had voor iets anders. Het Juleskind braakte zijn maagsonde intussen nog een keer of twee uit en heeft nu een dikkere en een langere en drinkt nu al twee dagen gewoon aan de fles. 't Is een heerlijk rotkereltje, dat ventje van uw madam. Enfin, hij moet 200 ml water drinken en dàt doet hij niet aan het flesje dus wij laten de maagsonde maar zitten waar ze ze zit, nu moet hij het daar nog mee eens zijn.

Zijn papieren toestand is sinds een week of drie ok, laag kaliumgehalte en een nierfunctie die niet verder achteruit boert. Zijn in real life toestand kwakkelt, zo vindt uw madam toch, nog. Hij slaapt niet goed meer overdag en is wat suffer, lang niet zo stevig als zijn broer, maar wél nog altijd wonderschoon, zelfs mét snor.

Kijk maar (oh en geeft u het Emielekind meteen ook maar wat complimentjes, want hij verdient er ook):

P1020260klein

 

 

 

 

 

P1020244klein

 

 

 

 

 

En lezen kan hij ook al

P1020209klein

13:14 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |