14-10-11

Pech mannekes

Want ik doe niet aan foto's. Zeker niet van mijzelve. Er was een tijd dat ik aan foto's deed van het kroost, maar daar ben ik, op vraag van mijn betere helft, mee gestopt. Ik weet het, ge mist er iet mee want dat mijn kroost meer dan de moeite is om naar te kijken staat absoluut buiten kijf, maar het is nu zo. Ge zult er u bij moeten neerleggen.

Ge krijgt dan wel geen foto's, maar voor de rest moogde alles weten. Ook waar ik heentrok bij het laatste uitje. Zoals het een modelinwoner van een modaal provinciestadje betaamt situeerde het laatste uitje zich in zaal de sportingvrienden van FC huppeldepup op 't bal van den burgemeester, dat in deze contreiën niet het 'bal van den burgemeester' wordt genoemd maar 'eetfestijn'. Nu ja, festijn, verwacht u niet aan kreeft en oesters en kaviaar, biestuk met friet of paardeworsten met friet daar konde uit kiezen. Geen voorgerecht en genen dessert. En dat kostegen elf euro en een sjiek en dat gaat allemaal in de zakken van den burgemeester zodat hij bij de volgende kiezing een nóg groter pancarde in onzen hof kan komen zetten. Ge zijt modelburger of ge zijt het niet, niewaar.

Dit gezegd zijnde was het wél plezant, want na het eten werd het toch nog een echt bal dus placeerde ik het obligate tegelschuifelaarke met buurman en een paar swingerkes met echtgenoot en ging zelfs ne keer of zeven alleen den dansvloer op. Het gezelschap waarin wij ons bevonden bestond uit jonge vijftigers die allemaal smachtend zitten te wachten op hun eerste kleinkinders en dàt is natuurlijk als jonge en fiere moeder een heerlijkheid. Wat is er leuker dan foto's doorgeven van uw kroost en continu oooohhh's en ahhh's terugkrijgen. Al bij al ne plezieringen avond, al was het uitje alléén met echtgenoot van twee weken dààrvoor veel plezanter, maar dìe details krijgt u niet. Grijns.

10:10 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

08-10-11

Lichtzinnigheid troef

Want naast een gebrek aan grote principes en stokpaardjes heb ik ook geen levensmotto. Ik doe dus maar wat, modder een beetje aan, van 't een naar 't ander. Oh ik denk na, ja zelfs over de zin van het leven enzo en over zinvol leven, maar ik heb geen motto nodig om te leven. Ik hoorde (allé las) laats wel een heel goed motto bij de transitie-heldin van blogland : DOE ALSOF HET IETS UITMAAKT! Dat vind ik wel mooi en wijs en waar en nog zo vanalles, dus die wil ik wel volgen, niet mordicus, maar toch genoeg.

Oh en gouden oude Nike quote Just do it! houdt voor mij ook nog steek. Een variant daarvan staat op mijne jongsten zijne lievelingst-shirt (nog geen twee jaar en dat kiest al zelf zijn kleren, kundenagaan wat dat nog gaat geven) Go for it zegt het t-shirt en omdat mijne jongsten dat elken dag doet, voel ik mij verplicht dat ook te doen.

11:26 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

06-10-11

Huh?

Go to your rss reader, write down the name of the 3 first blogs whose posts appear and tell us who you’d marry, who you’d fuck and who you’d kill.

Mag ik deze overslaan? Ik weet begot van geen kanten wat nen rss reader is, ik ben al getrouwd en heb bijgevolg ook al een bedpartner en ik heb nog nooit zo'n sterke haatgevoelens gehad ten overstaan van ne medemens dat ik nen albanesen huurmoordenaar zou willen inhuren.

08:43 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

05-10-11

Weer een moeilijke

'Something you feel strongly about', wat bedoelen ze dáár nu weer mee? Een soort stokpaardje? Dat heb ik niet, mijn zonen ook nog niet trouwens, al heb ik hier een fantastische handleiding liggen om met een kapotte bezemsteel, een oude sok, twee knopen en wat wollen draad zélf een stokpaardje in elkaar te steken. Ik heb al zeker drie maand de neiging gehad om d'raan te beginnen, maar ik heb mij laten vertellen dat ze nog wat te klein zijn. Jammer. Aan den andere kant, mijn trage kant in het achterhoofd houdend zou ik er msschien beter toch al aan beginnen. Dan is 't af tegen dat ze wél groot genoeg zijn.

Ik mag dan geen stokpaardje hebben, ik ben wel principieel. Echtgenoot vind dat een gebrek. Zelf vind ik dat wel ok om principes te hebben. Ok, ge moet daarin natuurlijk niet overdrijven. Bijvoorbeeld drie maand taal noch teken geven aan uw enige dochter en uw kleinkinders nie zien omdat ge u misbegrepen voelt vindt zélfs uw madam d'rover, maar als dat een keuze is die ge zelf hebt gemaakt en as g' u daar goed bij voelt (al durft ze dat te betwijfelen) by all means, doe maar hé. Uw madam haar principes gaan zo ver niet, maar hebben d'r ook wel al een paar keer voor gezorgd dat ze met haar kop tegen de muur liep. Ne mens trekt daar dan lessen uit en schaaft zijn principes wat bij. Het hebben van kinderen helpt trouwens ook om principes bij te schaven. Ooit was uw madam gigantisch principieel wat gelijkberechtiging tussen man en vrouw betrof. Ze zou bij wijze van spreken de zwaarste nachtshift in 't fabriek gedraaid hebben om te bewijzen dat vrouwen evenveel en evenneig kunnen werken als mannen. Sinds ze moeder is hoeven dat soort dingen niet echt meer. Ten eerste maakt het moederschap denk ik aan elke vrouw wel duidelijk dat we natuurlijk hetzelfde kunnen doen als mannen, en nog veel meer en beter ook en ten tweede... ik weet het niet, soms denk ik dat heel dat onafhankelijkheidsstreven en gelijkerechtengeroep wel wat overroepen is. Ge krijgt den dag van vandaag als vrouw wel heel erg veel op uwen boterham hé? Ge moet cupcakes bakken voor uw kinders en oude sokken omtoveren tot stokpaardjes om over oude handschoenen en eekhoorntjes maar te zwijgen, ge moet voor uwe man verantwoorde jeroen meusgewijze dagelijkse kost op tafel toveren, ge moet een bloeiende carrière hebben, d'r goed uitzien, een sociaal leven hebben en tussen de onderbroken nachten door nog eens minstens drie keer in de week sex ook. Ik word al moe door het te typen alleen, laat staan als ik het ook allemaal nog eens zou moeten doen. Tvijftig jaar geleden was de vrouw aan de haard en de man als kostwinner misschien ook niet dé ideale situatie, maar ge wist als vrouw tenminste wat er van u verwacht werd en d'r werd ook niet méér van u verwacht dat uw petatten op tijd op 't vuur stonden en dat uw kinders hunne snotneus was afgeveegd tegen dat uwe man thuiskwam. Soms zou ik dat eigenlijk best wel een verademing vinden. Soms welteverstaan, ik ben een product van mijn tijd, dus eigenlijk wil ik soms ook een harde carrièrevrouw zijn die bakken geld verdient en drie keer op't jaar op verlof aan een zwembad kan liggen terwijl haar kinders door een lieve professionele nanny worden geëntertained. Al wil ik dat laatste de laatsten tijd minder en minder graag.

Ach principes, ne mens moet geen weerhaantje zijn, maar alleen ne zot veranderd nooit van mening, toch?

 

 

10:40 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

27-09-11

Tussendoor: een stokske

Omdat ze het zo schoon vroeg krijgt deze madam dit stokske. Maar ze deed het al zég. Ik heb te lang gewacht. Ze deed dat goed trouwens. Dus ik zou zo zeggen: volgen dat voorbeeld. En ik zen vooral curieus naar wat Ariadne, onze nimf van dienst en vanuit mannelijke invalshoek Bentenge over hun lijf te zeggen hebben.

Shoot!

21:31 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

25-09-11

Oei, oei, voornemens

Ik doe niet aan voornemens. Dat werkt toch nooit. Ik kan u dus geen lijstje aanbieden van 'dingen die ik in 2001 wil bereikt hebben'.

Ik werd echter, zoals u weet, de helft van 70 (of schoonder gezegd 2x17+1, merci nimfje) en dat ging in eerste instantie gepaard met een lijstje, om dan een feestje te geven waar natuurlijk niemand afkomt met de dingen die ge op uw lijstje gezet hebt. Typisch. Wél met een heleboel andere leuke dingen, dàt wel. Ook echtgenoot hield zich niet aan het lijstje. Er stonden nochtans tips genoeg op, dacht ik zo. Echtgenoot kocht uw madam dit. Ook ne schonen kado vanneigenst, hij overtreft zelfs het gehele lijstje. Alleen... uw madam is (nog) niet in het bezit van een rijbewijs. En omdat dat kadoo'ke in november op onzen oprit komt te staan, is dat nu wel een doel geworden. 2011 wordt het jaar van het rijbewijs. We zijn d'r aan aan 't werken. Wordt ongetwijfeld vervolgd.

21:56 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

22-09-11

Van een uitdaging gesproken

Drie dingen waar ik mij aan erger bij andere mensen. Drie. Mààr drie, als in sléchts drie ofwa?????

U weet allemaal dat ik een serieus ontwikkelde misantropische kant heb. Ik erger mij cóntinu aan andere mensen. Daar hoeft zelfs geen reden voor te zijn. Ze lopen in mijne weg, ze praten te luid of net te stil (kent ge dat zo op den trein, zo van die madammen die feselen? Dat is ergerlijk maat, dat gefesel is zo een continu zoemend geluid in uw oor wat u uit uw concentratie haalt want gij wilt u verdiepen in Sookie Stackhouse ofzo en dat gaat niet want dat gefesel zoemt in uw oor, ge besluit dan maar te stoppen met lezen en te volgen waarover het gaat zodat ge in uw binnenste nog wat commentaar kunt geven of soms zelfs gewoon zichtbaar kunt rologen, ze vràgen d'r tenslotte zélf om met hun gefesel, en dan is dat gefesel zo nét te stil om alles te verstaan. Oh boy, érgerlijk! ) ze zijn slecht gekleed, ze hebben idiote ringtunes, ze kiezen uw compartimentje uit om nààst u te gaan zitten in ne volstrekt légen trein, ze klampen u vast om te tekenen voor vredeseilanden of voor het al dan niet doodknuppelen van  zeehondjes,...  Fin, mensen zíjn ergerlijk. Punt.

21:44 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |