09-07-09

Wieg.

Uw madam is ooit ook een boreling geweest en omdat zij na zes zonen langs vaderskant het allereerste 'mesken' was in 27 jaar, een waar fenomeen. Vandaar de talrijke babyfoto's die in familiekring circuleren (en ook de talrijke "gij hebt nog véél op mijne schoot gepiest zenne"-verhalen. Zucht.).

Op deze talrijke babyfoto's ligt uw madam steevast in een wieg. Een mooie dan nog wel. Toen duidelijk werd dat de buikinhoud van uw madam een blijvertje was, begon zij dan ook naspeuringen betreffende de wieg. Vader wist niet beter of ze was op en weg, tante wist dat hààr kinderen er ook in gelegen hadden, maar meer ook niet, nonkel dàcht dat ze nog wel bij grootmoeder ergens op 't opperste stond, maar zeker was hij niet. Uw madam vroeg het dus aan de bron zelf, grootmoeder mag dan zevenentachtig zijn, haar geheugen is uitstekend, en zij was heel zeker, de wieg stond op 't opperste.

Vader en nonkel werden erop uit gestuurd om de wieg van het opperste van grootmoeder naar uw madam te verhuizen en gisteren was ze daar, de wieg. Met de bekleding die de mams een dikke dertig jaar geleden zélf had gemaakt netjes gewassen en gestreken er nog bij.

Vreemd was dat, zelf een dikke buik hebben, haarscherp voor je zien hoe de mams, met dikke buik, aan het fröbelen was met een mooi bloemetjesstofje en dan het besef dat de mams er niet eens weet van heeft, van jouw dikke buik. Zoals een nimf ooit zei: mamsen zouden moeten kunnnen herrijzen!

11:17 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

07-07-09

Snipperdag

Echtgenoot en uw madam mochten afgelopen zaterdag naar een huwelijksfeest. Uw madam vond het dermate heerlijk dat ze, met tweeling in de buik, zondagochtend om vijf uur nog steeds op de dansvloer stond, en neen, niet voor een zeemzoeterige tegelschuifelaar. Dat wreekte zich natuurlijk. Zondag sliep ze wel zestien uur. Zondagavond echter kwamen de twee schoonbroers op bezoek zodat uw madam toch een beetje moest entertainen en koken enzo. En dan maandag! Eén blik wierp echtgenoot bij het ontwaken op uw madam en hij besloot terplekke dat ze maar een snipperdag moest nemen. Het zou haar goed doen. Bovendien stond de afwas er nog van het bezoek (ja, ja, nog steeds afwasmachineloos), kon ze wat strijken en misschien de poezenkussens en -dekens eens allemaal wassen. Attent is hij toch, die echtgenoot. 

Uw madam nam dus gisteren een snipperdagje. Ze sliep tot elf, installeerde zich met P. en B. in de tuin, waar ze ook weer een dutje deed tot ze wakker werd van wat regendruppels, trok naar binnen waar ze de afwas negeerde, installeerde zich met P. en B. op de canapé om een huisvlijtproject af te werken en voor ze het wist was echtgenoot alweer thuis.

De afwas die hebben we dan maar gezellig samen gedaan, en de strijk, die is deze ochtend vertrokken naar schoonmoeder en de poezenkussens en dekens, kom, die heb ik dan deze ochtend maar in het masjien gestoken. Een snipperdag, dat dient nu toch niet om het huishouden te doen!

10:18 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

30-06-09

In memoriam GDS

U kent hem niet, ik ook niet, maar ik ken zijn dochter. Mijn collega P. haar vader is gisteren overleden. Veel te jong, zestig was de mens. Zij, veel te jong om zonder vader achter te blijven, zesentwintig.

Hoe jammer is het dat je op momenten van groot verlies niks voor elkaar kan betekenen. Ik weet dat zij niks heeft aan troostende woorden, dat zij niks heeft aan lege zinnen zoals "hij heeft nu rust" of "hij zal geen pijn meer hebben", dat zij niks heeft aan "je leert het een plaats geven, ookal blijft het verdriet". Het enige waar zij nu iets aan heeft, is aan haar vader, en die is er niet meer.

Doeme toch hé, dat soort verdriet, het zou niet mogen bestaan. Voor collega P. dus en ook een beetje voor haar vader:

De dood betekent helemaal niets.
Ik ben alleen maar de kamer hiernaast binnengeglipt.
Ik blijf ik en jij blijft jij.
Wat we voorheen voor elkaar waren, dat zijn we nog steeds.
Noem me bij mijn oude vertrouwde naam,
spreek me aan op de gemoedelijke toon van vroeger.
Verander je toon niet, hul je niet in somberheid en treurnis.
Lach zoals we altijd lachten met de grapjes die ons verblijdden.
Glimlach en denk aan me.
Laat mijn naam altijd de oude zijn ;
spreek hem eenvoudig uit, zonder enige schaduw erover.
Het betekent nog wat het altijd heeft betekend.
Het blijft wat het altijd was :
de loop der dingen wordt niet onderbroken.
Waarom zou ik uit je hart zijn als ik uit je oog ben ?
Voor de tijd die het nog zal duren, wacht ik op jou,
ergens heel dicht, juist om de hoek.
(Augustinus)

15:38 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

25-06-09

Quod erat demonstrandum

Ik heb het u altijd al gezegd.

Ziede wel da'k gelijk had.

15:47 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

24-06-09

Aliens?

Gisteren op het perron in Brussel-Zuid: "Wegens onverklaarbare afwezigheid van de treinbestuurder is de trein naar x afgeschaft."

Hoe speel je een treinbestuurder op onverklaarbare wijze kwijt? Hebben ze daar bij den NMBS contacten met buitenaardse levensvormen?

Enfin, uw madam ging dan maar een ijsje halen, en dat was wreed lekker. Zo werd het wachten toch nog aangenaam.

14:36 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

12-06-09

Vaderschap

Conversatie gisteravond.

Kritisch buurmeisje van vier: Waarom heb jij ook nog een strikje aan uw bloes, er zitten toch al knoopjes aan?

Echtgenoot: Er zitten twee kadootjes in madam haar buik en daarom moet er een strikje rond.

Met dat vaderschap van echtgenoot komt het helemaal goed, toch?

13:36 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

10-06-09

Iets

Op een occasioneel theelichtje voor de heilige rita en den heiligen antonius na, kunt u mij beschouwen als ongelovig.

Ja, ik woon tweemaal per jaar een kerkdienst bij, maar dat is voornamelijk omwille van grootmoeder en de tante. Ja, echtgenoot en ik zijn getrouwd in een übergezellig kerkje, maar dat was voornamelijk omdat het toch maar een saaie bedoening is, zo op een stadhuis. Daartegenover staat dat ik als student, en nadien als werknemer  het credo van Henri Poincarré ondertekende en ik overdrijf niet wanneer ik stel dat echtgenoot en ik eerder geneigd zouden zijn dit credo boven ons bed te hangen dan een kruisbeeld. Al staat het beide even bizar natuurlijk, geloof en overtuigingen moeten uit de slaapkamer blijven.

En toch, de laatste maanden moet ik toegeven dat het allemaal te bijzonder is om nog aan het toeval te wijten:

  • Drie jaar hebben echtgenoot en ikzelf verlangend uitgekeken naar een zwangerschap. Dit jaar, exact op de dag dat we vier jaar geleden, in een kerk, onze huwelijksgeloften uitwisselden, kwam het verlossende telefoontje van dokter D.
  • Hoe toevallig is het, dat twee teruggeplaatste eieren allebei uitgroeien tot intussen reeds 18cm baby, wanneer u weet dat ook de mams de helft was van een tweeling?
  • De mams overleed vorig jaar, op 8 november, en u gelooft het of niet, maar wélke datum, maar dan een jaar later natuurlijk, verscheen er bij de vorige echo-controle als uitgerekende bevallingsdatum? Precies.

Ik ben nog niet zo ver dat ik onze bisschop ga bellen om een wonder te rapporteren, maar misschien is er toch wel iets (of moet dat nu met hoofdletter?). En indien niet, dan is "toeval" toch wel heel speciaal.

10:50 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |