09-04-11

Katharsis

De oude grieken hadden gelijk. Elk drama heeft een katharsis nodig. Ook relationele.

Oef zeg. Nu over naar de orde van de dag.

12:14 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

01-04-11

Go for zero

U kreeg ongetwijfeld ook een papierke in uw pollen gepropt een dag of vier geleden. Het aantal verkeersslachtoffers daalt jaar na jaar en dat is een goede zaak en we moeten er met zijn allen naar streven om helemaal géén verkeersslachtoffers te maken. Ah ja, vaneigenst!

Alleen, uw madam heeft in deze een nogal dubbel gevoel want zij heeft een zoon die nog minstens drie keer in zijn leven een nieuw orgaan vandoen heeft (en dan hoopt ze d'r nog op dat haren andere zoon niet één of ander levensbedreigend mankement krijgt aan één van zijn orgaantjes) en als er nu één poel is waaruit organen vrij gemakkelijk kunnen gevist worden dan is het wel uit de verkeersslachtofferspoel. Erg en cru en verknipt, maar helaas realiteit. En natuurlijk wil zij met een gerust hart (vooropgesteld dat het goed blijft en dat ze geen nieuw vandoen heeft) binnen een jaar of vier haar fietsende jongens los kunnen laten op de rijweg (alhoewel, ahter slot en grendel in de porceleinekast tot hun achttiende ja, mijn bloedjes) en ooit (liefst zo rond september vandejaar) wilt uw madam ook we zélf in een vierwieler op de rijbaan komen (alhoewel dat dat inzake verkeersveiligheid waarschijnlijk geen goeie zaak zal zijn, maar soit), maar aan den andere kant wilt ze eigenlijk éérst en vooral redelijk gerust kunnen zijn dat hare zoon zonder al te veel moeite nog ne keer of drie aan zijn benodigde orgaan komt. Go for zero? Doe dus voorlopig nog maar niet, tenzij u allemaal massaal een nier wil afstaan.

11:26 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

23-03-11

Zoete broodjes bakken

Uw madam heeft daar nen hekel aan. Als ge bij haar iet verkeerd doet, riskeert u dan niet aan het bakken der zoete brooikes, maar kruipt dan met uwe staart tussen uw poten en uw oren plat op uwe kop onder de kast en komt er pas vanonder als ze u roept. Voila nu weet ge't.

Probleem is dat die tactiek niet besteed is aan dominante alpha-mannetjes. Probleem is ook dat uw madam nogal eens durft te vallen voor dominante alpha-mannetjes.

Hij kwam al vier dagen op een schappelijk uur naar huis, kroop buiten zijn werkuren terug in de rol van modelvader en -echtgenoot, zorgde voor een zondags ontbijt en avondmaal, kwam met tulpen af en stond al twee nachten op. Het zijn zoete brooikes, uw madam is zich ervan bewust. Het doet haar niks nimendal. Toch?

21:06 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

18-03-11

Handen af!(En gebruikt uw verstand)

U kent dat wel, ik noem dat de Phaedra Hoste types. Vrouwen (allez tiens) dertig plussers, voelen hun biologische klok tikken, zien er niet slecht uit, hebben een bloeiende carrière maar geraken niet aan de man. Nu heb ik daar een theorie over, mannelijke en vrouwelijke dertigplussers die nog niet in een stabiele fatsoenlijke relatie verwikkeld zijn, daar schéélt iet mee. Bij de mannen is dat meestal een lijfgeur, okselvijvers en een bizarre hobby of bizarre relatie met hun moeder. Bij de vrouwen is dat een slecht karakter. Of frigiditeit.

Omdat die vrouwen d'r over 't algemeen niet slecht uitzien en een bloeiende carrière hebben zijn die op 't eerste zicht interessant. Dat slecht karakter dat ziet ge nie as ge daar ies mee gaat eten of ies mee telefoneert. Die vrouwen die bevinden zich meestal in de oude entourage van úw man. Een studievriendin, een ex lief waar ze 'vrienden' mee zijn gebleven. Als, in eerste instantie, nieuwe vriendin leert ge die kennen en is dat een interessante bron van kennis over uwe man, als blijverke (ah ja, met uw karakter is er niks aan de hand en frigide zijt ge ook niet) komen bij die vrouwen tegenover u de scherpe kantjes naar boven. Ge trekt u dat niet aan want gij ligt wel naast uwe man (of d'r op of d'r onder) en meestal verdwijnen die phaedra hostes dan met hune staart tussen hun poten.

Maar natuurlijk, wat kunt ge verwachten van slechte karakters, die wachten hunnen tik af, komen terug boeiend en vrolijk aangewaaid als gij door slaapgebrek en tweelingzorgen en tandpastatubekesgezeur efkens eens niemeer zo vrolijk en interessant zijt voor uwe vent, als gij nadat ge vrijwel zeventien maand aan een stuk elken avond alleen in uwe zetel thuis zit met twee slapende kinders echt geen goesting niemeer hebt om moeite te doen voor candlelight diners, als gij op uw scherpst staat. Goede karakters kunnen ook maar zoveel aan als ze aankunnen.

Dat soort vrouwen hé, dat zorgt ervoor dat àlle clichés over catfights en scherpgeslepen nagels blijven bestaan, want hoe zusterlijk solidair ik mij ook met heel veel vrouwen verbonden voel, tegen dàt soort vrouwen heb ik maar één instinctieve reactie: met vlammende ogen, schergeslepen nagels en opgetrokken lippen BACK OFF roepen.

En natuurlijk tegen de man in het spel: GEBRUIKT TOCH UW VERSTAND, EZEL!

09:43 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

09-03-11

Kringloopnostalgie

Uw madam moet zo'n tien à elf jaar oud geweest zijn toen ze de hele reeks verslond. Nu ja op die leeftijd verslond ze zo ongeveer alles wat los of vast zat, maar de Pitty's die werden letterlijk stukgelezen. Ze verdwenen in een bui van opruimwoede van de mams dan ook onherroepelijk bij 't oud papier. Tijdens uw madam haar afwezigheid dan nog wel en zonder het te vragen, met een gigantische pre-puberale rel tot gevolg, dat spreekt.

Gelukkig zijn ze nu weer in uw madam haar bezit, gevonden in het plaatselijke kringloopcentrum. En oh ja, ze zijn hopeloos belerend en ouderwets en een bruin en oranje uniform komt uw madam nu voor als de meest afzichtelijke combinatie ever (en ze slaakte een zucht van verlichting dat zij 'slechts' onderworpen werd aan lichtblauw in combinatie met marineblauw) en ze kan zich levendig voorstellen dat vandaag de dag geen enkel zichzelf respecterend tienermeisje een 'keurig engels schoolmeisje met twee vlechten' zou willen zijn tot haar achttiende en toch, waren ze wéér in één ruk uit. En toch was uw madam alweer heerlijk aan het wegdromen over engelse kostscholen en kostschoolslaapzalen en toestanden.

Nu nog Sissi, de kleine kezerin-omnibus. Die ligt ook nog op uw madam te wachten. Jeugdsentiment, is er iet schoners? 

11:33 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

26-02-11

Eenzaam

Zijn mama's d' office eenzaam in de zin dat er buiten het kroost weinig sociaal contact rest? Of kan het liggen aan uithuizige echtgenoten die uitgeblust in bed kruipen om tien voor negen 's avonds? Of ligt het aan het feit dat een mens doordat hij vrijwel continu geconfronteerd wordt met zorgen en toestanden op den duur zodanig lichtgeraakt wordt tegen jan en alleman zodat er eigenlijk niemand rest die eens dóór de facade van "moeilijk en lichtgeraakt" kijkt?

De reden waarom doet er eigenlijk niet toe, 't is een feit. Ondanks een echtgenoot, ouders en schoonouders die vrijwel dagelijks over de vloer komen en collega's en kennissen in de omgeving is uw madam eenzaam. En toch zou ze nog het liefst van al met kroost op een onbewoond eiland zitten, verlost van alle ergerlijke goed bedoelde adviezen, ergerlijke babytalk en ergerlijke commentaar op haar "omgaan met".

Misschien moet ik stilaan toch beginnen beseffen dat ik in de ontkenningsfase zit van een nervous breakdown. Gelukkig heb ik geen tijd en ruimte om te nervous breakdownen. Oef zeg.

22:18 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

23-02-11

Opa

Net als iedereen had uw madam nen opa. Nen bompa ook, maar dié mompelde altijd ongeveer een half uur nadat ze binnenkwam "arabelle wa'st zeker hé". Hij had toen nochtans maar 4 kleinkinderen. Dat hij het dertiende niet kon onthouden zou uw madam hem nog vergeven hebben, maar nummer vier? Ook bompa's moeten een béétje moeite doen, niet? Soit over den bompa gaan we het dus niet hebben. Hij liet weinig of geen indruk na. 't Was den eersten bekenden doden mens die uw madam in een kist zag liggen, maar meer valt er eigenlijk niet over te zeggen.

Den opa, dat was iet anders. Uw madam was zijn éérste kleinkind en dan nog een mesken ook. Wetende dat de mens zés keer probeerde een dochter te krijgen en dat niet gelukt was kunt u zich inbeelden hoe ongelooflijk content hij was met een kleindochter. En een contente opa daar komen wreed contente kleindochters uit voort. 't Was ne stille mens met, zoals ze dat hier zeggen, een nors opzicht, maar 't was uw madam haar held. Hij zong liekes voor haar van reuzerom, keereweerom en paaaaraplu'ke paaaarasolleke en onder de brug van adam, zat ne krokodil, ... Hij kon van een zakdoek een levendige springende muis maken, een grote noot in een kleine veranderen, een glas door 't tafel kloppen, zijnen bril van zijnen broekszak naar zijne pijpzak toveren en omdat hij de peteren was van uw madam kocht hij ook elk jaar een gigantisch groot peperkoeken hart met fondanskes d'rop.

Den opa is al een jaar of dertien dood, zo gaat dat met opa's. Maar uw madam zingt nu zijn liekes voor haar kinders en uw madam is de enige die het geheim van de zakdoek en de springende muis kent, tot groot joleit van haar kinders (ze moet nog een beetje oefenen op het brillenzak toveren en het glas door tafel kloppen) en... vandaag zou de mens 90 geworden zijn. Vandaar.

23:10 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |