22-12-10

Dromenstof

Da's een moeilijke. Uw madam droomt immers bijna nooit en als ze droomt zijn het vieze nachtmerries over half vergane beesten waar wormen uitkruipen die toch nog leven. Daar zal waarschijnlijk wel de ene of andere onderbewuste angst achterzitten, maar uw madam heeft geen idee welke en ze heeft ook geen zin om er een of ander sociaal accident naar te laten graven.

Echtgenoot droomt wel, soms luidop zelfs. Uw madam heeft dat dan niet door en antwoordt dan gewoon zodat er zich in de echtelijke sponde soms heelder nachtelijke conversaties ontwikkelen over de meest absurde onderwerpen. Wanneer uw madam daar dan 's anderendaags op wilt doorgaan weet echtgenoot van toeten of blazen. Hoogstwaarschijnlijk duidt dat ook op een onderbewust disfunctioneren, maar dat zal dan wel een raakvlak zijn tussen hem en uw madam.

Uw madam zou, martin luther kingsgewijs, kunnen zeggen dat ze droomt van een betere wereld, maar u weet al dat ze zó sociaal geëngageerd nu ook niet is. Als dromen gelijk staat met wensen dan wenst ze nog steeds iedere dag (en nacht dus ook) dat haar jongste spruit zijn niertjes op miraculeuze wijze ineens normaal beginnen te werken, maar dat is niet realistisch, en van irreële wensen geraakt een mens maar gefrustreerd dus wenst ze dan maar dat hij snel voldoende groeit en bijkomt zodat hij een nieuwe nier kan krijgen. En wenst ze ook dat die nieuwe nier minstens veertig jaar goed haar werk doet voor ook zij aan vervanging toe is. En natuurlijk wenst ze niet alleen dat haar jongste spruit mag groeien en bloeien, ook den oudsten ziet ze graag verder groeien zoals hij bezig is. Kwik, goedlachs en vooral gezond.

Oh en voor zichzelf wenst ze minstens nóg een spruit, twee mag ook (maar liefst niet meer tegelijk, ze zou zo eens willen meemaken wat het is om één babietje te hebben) en ach zelfs drie zou ze nog plezant vinden. Diep in haar hart wenst ze dat die andere kindjes er spontaan zouden komen, maar ook dat zal wel niet realistisch zijn, dus wenst ze maar dat alles even vlot mag verlopen als met deze spruiten het geval was. En natuurlijk wenst ze dat die eventuele toekomstige spruiten kérngezond ter wereld komen en ook kérngezond blijven.

En, om nog maar eens de tijd van het jaar aan te halen, ondanks haar niet-sociaal geëngageerd zijn wenst uw madam u een alles-wat-je-maar-wensen-kan jaar. Als dàt niet schoon is.

20:33 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Dag, ik ben Arabelle en mijn hobby's zijn

  • Spelen met het kroost. Met de blokken, puttelen, over de vloer en in de zetel rollen, verstopperke achter het gordijn, op stap gaan met kroost, allé alles met het kroost dus;
  • Lezen, alles wat los en vast zit en op den trein;
  • Klassieke muziekceedeekes beluisteren, uitvoeringen vergelijken, kopen en klassieke muziekconcerten bijwonen. Alleen is mijn ceedeespeler dus kapot, is Sjostakovitsj mijn favoriete componist maar is dat nogal zwaar voor twee dertienmaanderkes en heb ik wreed weinig tijd om nog naar een concert te gaan;
  • Hardlopen, maar 't is ongeveer twee jaar gelden want eerst was ik negen maand zwanger en dan had ik ineens twee kindjes waardoor er maar weinig tijd meer overschiet om nog te gaan lopen. 't Is wel een goed voornemen voor 2011. Terug beginnen lopen;
  • Shoppen, dat lukt nog redelijk goed al kom ik om de een of andere reden vrijwel altijd met kinderkleren thuis en niet met kleedsels voor mijzelve, maar soit;
  • Kletsen met vriendinnen, life of aan den telefon of per mail dat maakt allemaal niet uit, als ik maar kan kletsen.

Tja 't is nogal een saaie opsomming, maar ik had niet echt veel inspiratie om er een vlot tekstje van te maken. Och, en weet ge zet bloggen er ook maar bij, want feitelijk vind ik dat toch ook plezant. Al moet ik nu dringend gaan dromen want daar moet ik u ook iet over vertellen naar't schijnt.

 

 

 

09:15 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

21-12-10

De week

Toegegeven, ik heb een beetje gewacht tot er zich een interessante week aanbood. Een door de weekse werkweek hangt aaneen van treinergernissen op weg naar en van en chauffage- en collegaergernissen op de werkplek en is dus verre van interessant om iets over te zeggen. Niet dat déze weekdermate interessant is, maar ze is toch iets minder doorsnee. Déze week wil ik u eerst en vooral, het is de tijd van 't jaar niewaar, fijne feestdagen wensen. En natuurlijk doe ik daarvoor beroep op het kroostkerstkaart2.jpg. Zie ze eens mooi zitten wezen voor de boom.

Naast de obligate wensen heb ik deze week tot nu toe ook vooral kinderlijk genoten van de wondere witte wereld die we in onze schoot geworpen kregen. Ok, 't is een ambetantigheid om door te stappen en te rijden, maar ongerepte sneeuw is toch ongeveer het schoonste wat er is. Vindt u ook niet? Ik wou het krooost er al op loslaten op al die zachte witheid, maar ik heb mij door deze en gene laten wijsmaken dat het toch nog een jaar te vroeg is daarvoor. De schaapkens hebben ten andere ook nog geen fatsoenlijk paar schoenen (nog altijd bobux slofjes hier), laat staan sneeuwbottinekes, en aangezien mutsen, sjaals en handschoen door hen hoofdzakelijk gebruikt worden bij het verbreken va een recordpoging om ter snelt uit die rommel heb ik ze maar gewoon op de vensterbank geplaceerd om naar het wits te kijken. Dat vonden ze ook plezant.

Gisteren en vandaag ging ik mijn plichten vervullen in de hoofdstad. Vandaag pieste ik ook al een hele dag niet gewoon in een toilet, maar in een bruine fles, want morgen word ik binnenstebuiten belicht en onderzocht en mijne pipi dus ook om te weten of mijn nieren goed genoeg zijn zodat ik er één aan mijn jongste spruit kan doneren. Dat zal dus ook een ambetante dag worden morgen - waar wordt een mens ambetanter van en zieker van dan van een hele dag in een kliniek rond te hangen en zich op alle mogelijke manieren te moeten laten onderzoeken - maar 't is voor een goed doel.

Donderdag nog even doen alsof ik naarstig aan het werk ben om dan vrijdag ineens kerstmis te vieren. Niet met kalkoen want daar hebben we geen tijd voor, misschien met een plakske gerookte zalm en wat heilbot ofzo. 't Valt een beetje bizar dit jaar hé, kerst. Ineens is dat daar, op ne gewonen vrijdagavond. Ik heb zelfs nog geen kerstkadookes of niks. Dus donderdag zal mijn middagpauze opgaan aan kadookesjacht waarschijnlijk. Het zullen dus sloefen en pullovers worden.

Zaterdag zullen er wel grootouders over de vloer komen vermoed ik en zondag is het rustdag. Dan mag ik uitslapen en neemt echtgenoot 's ochtends het kroost voor zijn rekening.

20:43 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

17-12-10

Wat zit er in?

Vandaag krijgt u er weer twee in een. Niet alleen omdat ik achter loop, maar omdat het onderwerp "mijn broer" zeer kort kan gehouden worden. Ik heb geen broer. Ook geen zus trouwens. Een schoonbroer heb ik wel, maar aangezien hij hezelfde karakter heeft als mijn schoonmoeder kunnen we stellen dat hij het vermelden niet waard is. Mijn zonen hebben allebei wél een broer en het is mijn diepste wens dat ze, naast broers, ook vrienden voor het leven blijven. Ik zal het u bij tijd en wijlen laten weten.

Mijn sjakos daarentegen is een onderwerp dat niet in vijf regels kan afgehandeld worden. Hoewel ik jaren aan een stuk mijn moeder vierkant uitlachtte met de inhoud van hààr sjakossen, moet ik de laatste jaren constateren dat ik niet voor haar moet onderdoen. U vindt namelijk in mijn sjakos:

  • sleutels, handig ingehaakt aan de ingebouwde sleutelhanger van mijn sjakos
  • ne portefouille, handig opgeborgen in het ingebouwde portefouillezakske van mijn sjakos
  • mijne gsm, handig opgeborgen in het ingebouwde gsmzakske van mijn sjakos

en tot daar de georganiseerde sjakos. In de bodemloze diepte vindt u terug:

  • de laatste candlelight-roman (ja ik ben hervallen sinds ik weer elke dag op de trein zit)
  • twee pakskes papieren zakdoekskes met vicks-geur
  • twee haakpennen en twee bollen wol voor losse haakprojecten
  • Paul theroux, de patagonië express (omdat ook candlelights soms gaan vervelen én omdat ik soms mijn imago wil hoog houden)
  • mijn treinabonnement
  • een paar reserve nylonkousen
  • noodzakelijke toestanden voor de tijd van de maand (los)
  • het zakske om noodzakelijke toestanden voor de tijd van de maand in op te bergen (leeg)
  • een plastieke zakske (omdat ge dat nergens meer krijgt en ge dat vrijwel altijd vandoen hebt)
  • het hoesje van een opplooibare paraplu (de paraplu zélf niet natuurlijk, typisch)
  • werkgerelateerde stuff (omdat ik altijd de intentie heb om in het weekend wat te werken)
  • tig klantenkaarten van tig dingskes waar ze een klantenkaart in uw pollen stuffen.

voilà weeral een tipje van uw madam haar sluier opgelicht.  

 

17:16 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

15-12-10

Geloof

Goh, dat is een makkelijke. Uw madam had het er al over hier en hier en meer heeft ze er eigenlijk niet over te vertellen.

20:52 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Een moment

Omdat u zo lang heeft moeten wachten, krijgt u er twee. Ik koos voor deze twee omdat ze mijn wereld op zijn kop gezet hebben. Omdat ze allebei, op een andere manier, in eerste instantie totale ontreddering teweeg brachten om daarna te zorgen voor een verrijking van mijn persoon.

Ik zat, tot de letterlijk laatste snik, naast de mams haar doodsbed. Haar overlijden kwam plots, Om tien uur 's ochtends stuurde ze me nog naar huis om te stofzuigen "dat het proper lag tegen dat ze thuiskwam" en om vijf voor twaalf 's nachts, dezelfde dag, blies zij haar laatste adem uit. Tweeëndertig jaar en een paar maand voor hààr overlijden hapte ik op exact hetzelfde uur mijn eerste ademteug binnen. De mams had geen doodsstrijd, al was het voor mij een hele strijd om haar te laten gaan, zij is min of meer weggegleden al was ze wel nog bewust. Vlak voor ze stierf, kreeg ik van haar nog een kneepje in mijn hand, als om te zeggen dat het me wel zou lukken, zo zonder haar. Ze kreeg gelijk. Het lukt. En al bij al redelijk goed ook. Ja, ik wil nog steeds elke dag dat ze er wél nog is, al is het maar om op dagen als vandaag iemand te kunnen bellen een handje toe te steken zodat ik toch een béétje kan telewerken (maar het zal er niet inzitten vandaag, dat telewerk) meestal wil ik dat ze er nog is gewoon omdat een mens een moeder nodig heeft, toch zeker tot die moeder op zijn minst zevenennegentig is geworden. De mams haar overlijden deed mij ook een stukje sterven. Het klein beetje jeugdige onbezorgdheid dat ik in me had verdween. Ik werd ook harder en ja, mischien een beetje misnoegd. De mams haar overlijden deed mij ook een heel stuk groeien. Ik werd me bewust van mijn kracht en ik kreeg een missie. De mams was namelijk een vrouw die er stond, zij stond steeds honderd procent achter elke keuze die ze maakte en ze nam ook de consequentes van de (vele) foute keuzes die ze maakte en hoewel ik zelf hoop een pak minder foute keuzes te maken wil ik toch, net zoals zij, kunnen zeggen dat ik nergens spijt van heb gehad.

Het tweede moment dat ik met u wil delen zette, zo mogelijk, mijn wereld nog méér op zijn kop. Dertien maand en twee weken geleden werd ik zelf een mams. De band met mijn kinderen was eigenlijk al gesmeed vanaf de eerste echo waarop ze allebei nog maar een rijstkorreltje waren. De impact van die band en de overweldigende liefde die ik als moeder voel voor die twee kereltjes beleef ik nog steeds elke dag opnieuw. Mijn zonen zijn mijn leven, althans voor het moment, maar iets zegt mij dat het altijd zo zal blijven. Oh ja, ik heb nog interesses en ambities naast mijn zonen, maar zij gaan voor, voor alles. Ik vind het moederschap fantastisch, de zeldzame momenten dat ik het even niet meer weet omdat er twee jongens tegelijk AANDACHT (met hoofdletter) willen zijn van zeer korte duur en verdwijnen in het niet bij alle andere momenten dat ik gewoon met volle teugen geniet. Ja, zélfs van de (nog steeds) noodzakelijke nachtvoedingen en van het verversen van stinkpampers.

 

12:17 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

O jee, o jee

U mag het mij niet kwalijk nemen, 't is de schuld van de Belgische Staat. Ik kan namelijk niet meer bloggen op het werk (tijdens mijn lunchpauze uiteraard, zoooo neig zit ik nu ook niet te moosen met uw belastingsgeld) en ik heb thuis het merendeel van de tijd andere bezigheden, vandaar dat ik het er in mijn dertigdagenuitdaging tot nu toe bedroevend vanaf gebracht heb. Ik zal het goedmaken, maar eerst ga'k zorgen dat ik proper ben. En neeen, ik heb niet tot nu in mijn bed gelegen (was het maar waar) ik was tot nu in de weer met het kroost.

11:02 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |