16-04-12

Hoe is het eigenlijk nog met

B-H-V? Is dienen boel nu eigenlijk al gesplitst? Ik vroeg mij dat vandaag ineens af, want dat is toch eigenlijk wel straf om een ezelsdracht lang zonder regering te zitten omdat ge geen akkoord bereikt over de splitsing van één onnozele kieskring om dan ineens toch een regering te hebben en in alle talen te zwijgen over die kieskring.

Of heb ik iets gemist?

23:52 Gepost door Arabelle in jeeeeeeeeeezes | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

04-04-12

Dieetellende_part two

Làp!

Maar geef toe het is gewoon vals om de merveilleux te etaleren naast de pruimentaart. Dat is een bij voorbaat verloren strijd. Zowel voor de pruimentaart als voor ondergetekende.

19:39 Gepost door Arabelle in mijn lijf | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

13-03-12

Het is niet meer dat

Ik weet het. Dat komt omdat er mensen meelezen waarvan ik eigenlijk niet wil dat ze meelezen. Natuurlijk weten ondertussen al nen helen hoop lezers wie Arabelle is (door sommigen word ik zelfs al liefkozend 'belleke' genoemd, wat ik eigenlijk wel schattig vind klinken) en dat is niet erg, want daar heb ik zélf voor gekozen, om mij daar kenbaar aan te maken, anders wordt het wanneer anderen ervoor kiezen om mijn alter ego in 't openbaar te smijten. Dat vind ik niet plezant en hoewel ik absoluut niks te verbergen heb, heb ik toch graag een stukje anonieme vrijheid. Dat zorgt er namelijk voor dat de remmingen wegvallen, dat zorgt ervoor dat ik écht mijn hart kan luchten en mijn kop kan leegmaken, dat gaat niet meer als ik in een hoekske in mijn kop weet dat er échte bekenden meelezen.

Ik weet nog niet wat ik daarmee ga doen, het zou kunnen dat ik op de drastische knop 'blog verwijderen' ga drukken, al zou ik dat zélf jammer vinden want ik heb enorm veel gehad aan het schrijven én aan de reacties en ik vind schrijven plezant, en ik vind reacties krijgen ook plezant. Ik moet nog een beetje moed verzamelen daarvoor. Drie jaar met één klik wegvegen het is niet niks, vooral niet omdat ik er eigenlijk ook wel stukken uit wou halen voor mijn kroost. Ik zou het ook een tijdje zo kunne laten en hopen dat de misplaatste nieuwsgierigheid van sommigen verdwijnt en de gesmaakte nieuwsgierigheid van de rest lang genoeg overeind blijft om hier binnen pakweg een maand of twee nog eens te komen kijken.

Het is een lastige.

Ondertussen doet het kroost het trouwens prima, dat babbelt en springt en klautert dat het een lieve lust is. De jongsten deed weer eens een wreed bizar medisch specialleken, maar ik heb het zo'n beetje gehad met dat altijd uit te schrijven. Laat ons het erop houden dat we plots nog lààààààààààààààààng niet aan transplanteren toe zijn en dat we nog een paar slapeloze en zorgwekkende nachten gaan doormoeten, maar voorlopig heeft hij nergens last van, en dat is 't belangrijkste. En al de rest hou ik voorlopig maar even onbesproken. Laters! Misschien...

21:23 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

25-02-12

Dieetellende-part 1

Belofte maakt schuld. Alleen, u heeft pech. Het lukt vooralsnog wonderwel, want uw madam ontdekte het koolhydraatarm dieet. Geen petatten, geen brood, geen pasta, geen rijst, geen koekskes, cake, tsjoklat, belchamelsaus, geen suiker en geen fruit resulteerde in -4 kilo op welgeteld één luttele week.

Het enige wat ne mens ervan krijgt is dorst. Dorst! Gemiddeld ne liter of vier per dag verdwijnt er al aan de fles klokkend door mijn keelgat. En dat is op zich niet zo erg, maar al dat water moet er ook weer uit! Ik zou bijna nen Ipad  overwegen om de tijd die ik tegenwoordig in het kleinste kamertje presteer ook nog productief te laten zijn.

 

22:20 Gepost door Arabelle in mijn lijf | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-02-12

Nog een keer?

Ja hoor! Hoewel ik mij plechtig had voorgenomen om mijn Moleskine Bookjournal niet te vullen met pulplectuur, kanik het niet laten. Ten eersten is het eigenlijk feitenlijk gene pulp. Pulp koopt ge in de Relay-shop in 't station voor 3,95€, deze meesterwerken moet ge in ne echten boekenwinkel kopen (of op amazon punt com natuurlijk) en ze kosten ook meer dan 3,95€. Zij zijn de meerprijs ook waard. Echt waar. Ten tweede mogen ze eigenlijk niet ontbreken in mijn bookjournal, want ik beleef er onnoemlijk veel plezier aan, en in nen bookjournal daar schrijft ge boeken in die u zijn bijgebleven, niewaar? Dus, speciaal voor u lieve belastingbetalertjes, voor eens en voor altijd dé ultieme sookie stackhouse aanprijzing. Spoed u naar den dichtsbijzijnde english bookshop en geef mij gelijk.

Document (2).jpg

Veel leesplezier!

21:04 Gepost door Arabelle in tijdverdrijf | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

18-02-12

I am woman, hear me roar!

Dat ik een zwak heb voor scandinavische vikings in een 21e eeuwse setting wist u al. Op dezelfde lijn staan echter ook wel houthakkers. Gestroomlijnde weliswaar, die echt blokken hout hakken met een bijl en ontbloot bovenlijf. Zo dat licht behaarde lijf (haarloze rug, voor de duidelijkheid) een tikkeltje bezweet (niet kletsnat, maar zo een beetje glimmend) dat met een zwaai die bijl omhoog brengt en dan met een klap een stuk honderdjarige eik in twee splijt. Het is een schoon zicht. En nog in dezelfde categorie: de jager. Gezeten op een vurig strijdros dat hij alleen met zijn staalharde beenspieren in bedwang houdt om dan met kracht een speer feilloos in de nek van een everzwijn te werpen en dan met de blik van de overwinnaar in zijn ogen het beest naar de grot brengt en zijn familie weer een maand van eten voorziet. Roawr! En ja, ik weet dat den dag van vandaag ne jager ne gezette vijftiger is die eerder het Jägermeister drinken meester is dan het opjagen van groot of klein wild, maar toch. De echtgenoot jaagt op dit eigenste moment op everzwijnen en dat doet wat met ne mens.

Nog drie dagen en dan is hij thuis, dan ligt er nog een hele houtstapel klievensklaar en mag hij als hij wil best eens goed in mijn nek bijten ook. Yum!

12:48 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-02-12

Huisvrouwenleed

dàt maakte ik gisteren klaar voor echtgenoot. Van die echte met het zand er nog aan, die ge met plastieken handschoenen en al moet schillen, want anders zien uw handpalmen bruin voor eeuwig en drie dagen. Met witte saus en citroen. Terwijl ikzelf daar dus jeugdtrauma's van heb hé. Ik begin al te kokhalzen bij het idee alleen al aan schorseneren. Maar kom, hij verdient dat, die echtgenoot. En dankzij de jeroen was het nog enigszins te doen om het klaar te maken en 't heeft hem wreed gesmaakt, zei hij (de echtgenoot dus)

Maar effenaf, voor zoveel liefde en toewijding verdien ik een standbeeld. Of toch minstens ne valentijnskado.

09:56 Gepost door Arabelle in keukengeheimen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |