07-02-12

O jee

Het is weer tijd voor de weewee. Tja wat zal ik zeggen, ik ben een gelukkig mens de laatsten tijd blijkbaar, want in het bezit van een gezonde eetlust, wat bij mij altijd een teken is dat ik me redelijk goed voel. Bij diep ongelukkige momenten houd ik mij niet bezig met triviale zaken zoals dagelijkse kost, dan stuff ik eens om de twee dagen een stuk tsjoklat in mijn mond om dan weer verder diep ongelukkig te wezen.

Ik hoef niet zozeer diep ongelukkige momenten, ookal is dat proefondervindelijk het beste dieet ever gebleken, het bleek ook het uitputtendste, op elk vlak. Maar d'raf moeten ze wél de happy-kilo's. Steunbetuigingen allerhande welkom dus en tips en tricks ook. Van mijn kant krijgt u, beloofd op mijn plechtig communiezielke, alle eerlijke dieetellende op uw scherm te lezen. Begint maar al te gniffelen dus.

 

22:15 Gepost door Arabelle in mijn lijf | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

04-02-12

Meligheid

Is er een leukere leeftijd dan twee? Dat spreekt nog niet tegen, of is ten minste nog serieus onder de indruk als ge eens ogen trekt of uw stem efkes verheft; dat ziet er übercute uit, geen puisten, geen disproportionele ledematen, geen vettig haar, geen ondefiniëerbare bovenlipbegroeiïng; dat is nog niet geïnteresseerd in starwars, river monsters, extreme engeneering of voetbal, maar zit nog lekker gezellig naar pieter post en bruintje de beer te kijken en naar ouwe disneyfilms genre merlijn de tovenaar; dat neemt dingen aan gewoon omdat gij dat zegt ('papa's drinken cola, kindjes drinken water'. Het is een waarheid als een koe en de boodschap wordt naarstig uitgedragen.); dat kent maar één vrouw en die staat centraal in heel hun wereld, geen gedoe met vriendinnekes die hen tegen u opzetten of erger nog schoondochters die kritiek geven op u; dat ontdekt elken dag iets nieuws en straalt van blijdschap en verwondering bij elke nieuwe opgedane kennis; dat begint vollenbak te spreken en dus ook te spelen met woordjes (sinds het begrip "handschoen" in hun wereld geïntroduceerd werd, krijg ik nu bij het bevel "schoenen aan" steevast de vraag "antjes of foetjes, mama?"); dat slaapt overdag nog een uur of drie zodat ge tussen het als klimrek, troosgever en voedselvoorziener fungeren door, ook nog eens tijd hebt voor uzelf (of voor uw huishouden of echtgenoot)

Peuters van twee, iedereen zou er minstens ééntje in huis moeten hebben, ge wordt daar content van. En voor uw pensioen zou het ook al helpen.   

15:16 Gepost door Arabelle in kindjesperikelen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

03-02-12

Bouquet garni

Ik was altijd al wat trager, en uit principe doe ik nooit mee met hype's op de moment dat het een hype is. Toen iedereen vijfendertig jaar geleden  grootgebracht werd met olvaritpottekes  en betterfoods kreeg ik  linzen, boekweitpanne(n)koeken en mnebosis. Nu doe ik daar natuurlijk niet meer aan mij, ik heb mijn portie boekweitmeel gehad. Al vind ik linzen nog altijd lekker (echtgenoot niet en de geur is ook niet alles, laten we wel wezen, ge riekt de alternativiteit van ver) en mnebosis vindt ge nergens niemeer, jammer, want ik ben ervan overtuigd dat mijne jongsten dat fantàstisch zou vinden. Anyway, ik wéét dat Jeroen meus oud nieuws is, en waarschijnlijk staan zijn kookboeken bij u al langer dan een jaar op 't schap. Bij uw madam sinds een week of twee, drie. Ik deed ze eigenlijk kado aan echtgenoot, hij is immers de betere kok in huis (allé toch als er met kookkunsten geïmponeerd moet worden) maar het lijkt erop dat hij het kado interpreteerd als "ik krijg dagelijkse kost op tafel" in plaats van als "ik maak dagelijkse kost klaar". Het zij zo, want het moet gezegd, dankzij jeroen vond ik mijn zin in koken terug en dan vooral dankzij de jeroen zijn 'bouquet garni'. Alleen de klank van die twee woordjes doet u toch goesting krijgen om te koken?

Ik ben dus verkocht, sinds een week of drie zwier in een mooi opgebonden bundeltje tijm, laurier en salie/peterselie/rozemarijn (afhankelijk van het klaargemaakte) in mijne kookpot. En of dat smaakt!

21:08 Gepost door Arabelle in keukengeheimen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

02-02-12

Uw madam leest een boek

En zij weet hoe dat moet! 

Ik schafte mijzelve namelijk dit aan, omdat ik lijstjes bijhouden nu eenmaal plezant vind, en ook omdat ik wel weer eens serieuze zaken wil beginnen lezen in plaats van Candlelights. Dat laatste is, laten we wel wezen, uiteindelijk even dodelijk voor uw hersencellen dan the bachelor om in dezelfde sfeer te blijven. En ik had nog een beter idee, als ik u nu eens liet weten wat ik zoal las? Ge zoudt er misschien tips uit kunnen halen niewaar? Als ik dan overmorgen onder nen vertraagden trein terecht kom dan kan u toch zeggen dat ik de intentie had om mijn medemensen weer tot lezen aan te zetten. Het is misschien niet zo maatschappelijk relevant als oproepen tot vegetarisme om de totale teloorgang van onze planeet tegen te gaan, maar ne mens moet zijn grenzen kennen. Anyway, ik las dus, de afgelopen dagen. Wel 1076 pagina's om precies te zijn. En ze waren het waard. Kijk maar: Document.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik deed ook nog andere dinges, of dacht u dat ik meer dan twintig dagen op mijn luie krent had doorgebracht? Neen, lieve belastingbetalertjes, zélfs met een overvolle kop kan uw madam nog functioneren, en zelfs creatief functioneren. Zo voorzag ik beide zonen van een "paatje met ewei" (want 'hert' is te moeilijk omuit te spreken) t-shirt met het oog op het maken van stunning nieuwjaarskaarten, maar de t-shirts waren pas klaar als de boom en toebehoren al weer opgeborgen en wel op 't zolder stond. Soit herten kunt ge een heel jachtseizoen door wel dragen me dunkt. Ik was er tevreden over en ga d'r dus mee stoefen: Foto0205S.jpg

 

 

 

 

 

 

De verdienste van wat uitgecutterde flockfolie op nen t-shirt strijken is natuurlijk niet zo groot al van het eigenhandig maken van een superleuk hemdje, maar zoals u weet laat ik dat laatste aan anderen over en Madebykk kweet zich, geheel bij meer dan aangename verrassing, alweer uitstekend van deze taak: Foto0200S.jpg

Deze zomer mag het kroost vechten om dit stoere autohemdje. Ik vind het alleszins prachtig en kan niet wachten tot de zon schijnt (ok ook omdat ik temperaturen van -7 té veel van het goede vind)

 

 

 

 

 

 

Ja echtgenoot was redelijk uithuizig de voorbije weken, dus kon ik het achternichtje verblijden met een schaap. De zonen testten het kidsproofgehalte en het behoeft intussen wat chirurgie aan de linkervoorpoot, maar dat komt wel in orde, als ik dan nog bij de post en aan een postpakket geraak, dan geraakt zij ongeveer drie maand na haar eerste verjaardag aan haar kadootje. Maar, al zeg ik het zelf, het was het wachten waard. En daarbij wachten is goed voor haar karakter. Nem.

Foto0217.jpgFoto0222.jpgKijk het beestje eens schattig zitten wezen op mijn aanrecht. Ik zou het bijna zelf houden!

 

 

 

 

 

 

 

Dat was het, geeft u toe, dat ik ijverig was tijdens mijn afwezigheid alhier. En nu, aan de panne(n)koeken. 't Is lichtmis!

21:46 Gepost door Arabelle in tijdverdrijf | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

25-01-12

Weldra

zal ik er weer zijn. Mijn kop loopt over en die moet eerst structuur krijgen. En daarbij true blood begint.

Laters!

22:49 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

04-01-12

Nieuwjaarke zoete

Waar tot den 28sten december het inderdaad een zoet nieuw jaar scheen te worden, werd het eerder afwachten. De jongsten, of wat dacht u, deed weer eens een specialleken. Een héél specialleken wel deze keer. Ondanks kapotte nierkes, die een rol spelen in uw hormoonhuishouding, en ondanks dialyse, die, gedurende 20 jaar onderzoek door allerhande specialisten proefondervindelijk vastgesteld uw hormoonhuishouding lam legt, blijkt de jongsten een overdosis testosteron in zijn bloed te hebben. Mysterie, mysterie en paniek, paniek. Vanaf vandaag maandelijks een anti-testosteronspuit in zijn bil (en da's hele erge auw), een resem onderzoeken om uit te zoeken waar dat testosteron vandaan komt en voorlopig géén transplantatie.

Jeuj.

Ik ben het beu. Kots en kots en kots beu. Ik wil rust. Voor hem, voor zijn broer, voor echtgenoot en voor mijzelve. Géén medische onverklaarbare toestanden niemeer, geen dialysemachines niemeer, geen epo-prikken niemeer, geen blaassondens, maagsondes of dialysekatheders niemeer en vooral géén, maar dan ook absoluut géén nieuwe afwijkingen meer. Stop. Genoeg is genoeg en trop is echt veel en veel en veel te veel.

11:03 Gepost door Arabelle in kindjesperikelen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

22-12-11

Schoon

Op mijn schouw staat een foto. Het is een foto van de mams, genomen op haar vijftigste verjaardag terwijl ze breed lachend een taart aansnijdt. Mijn zonen zijn geïntrigeerd door die foto. Wat wilt ge een lachend gezicht en taart, ge zoudt voor minder het verhaal erachter willen horen. Dus vertelde ik hen dat het ook een oma is van hun, maar dat ze weg is. Ze begrepen er niks van. Ik haalde er dus  'de hemel' bij en de sterretjes en vertelde dat déze lachende taartsnijdende oma nu een sterretje is en in de hemel woont en 's avonds als het donker is, samen met alle andere sterretjes komt kijken. Vraag me niet waarom, maar dàt begrepen ze wel en er kon terug worden overgegaan tot de orde van de dag. Ik vergat het verhaal zo'n beetje en er werd niet meer naar de foto gevraagd. 

Tot gisteravond, bij het slapengaan. Terwijl ze door het venster naar buiten keken klonk ineens uit twee kleine mondjes "dàhààg oma terretje". Onnodig te zeggen dat ik het daarbij niet drooghield zeker?

 

13:18 Gepost door Arabelle in citaten en capriolen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |