21-12-11

Genetisch belast

Vorig jaar, het kroost was toen amper één, kreeg ik een brief. Van de stad. Ik moest via een ingewikkeld systeem van aanmelden en voorkeuren en afstanden mijn kinders inschrijven in een kleuterschool. Ik vond het belachelijk (welke moeder wil er nu, terwijl het boeleke amper één is, al denken aan concentratiestoornissen, clb-testen voor één of ander letterwoord en rilatinepillekes) maar deed wat er van mij gevraagd werd. Een rekensommetje leerde me dat mijn kinders ten vroegste met hun boekentaske, boterhammekes en beteutert gezichtje aan de schoolpoort verwelkomd zullen worden ergens op het einde van mei 2012. Dàt leek mij de moeite niet meer en trouwens de kans dat de niertoestanden van de jongsten dan al helemaal volledig achter de rug zijn, is ook irreëel. Ik gaf dus aan dat het kroost sowieso pas zou starten in september 2012. Dat zette ik in december 2010 (en 10 dus hé) op papier, allé op PDF, ge kent dat wel.

En lap zeg, er is natuuuurlijk een probleem, want dat wil zeggen dat ze gaan instappen met de instapperkes van geboortejaar 2010! Groot probleem! Ik moet dat per mail bevestigen en, hou u vast, de disfunctiecommissie, gaat daarover oordelen.

Het is bewezen, disfunctionaliteit is genetisch. Ocharm.

(Oh en kan iemand me eens uitleggen hoe het komt dat ge uw kinders bijkanst twee jaar op voorhand in een kleuterschoolke moet inschrijven terwijl er steen en been geklaagd wordt dat het aantal geboortes daalt????)

10:51 Gepost door Arabelle in kindjesperikelen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

09-12-11

Richtlijnen voor de moderne man

Uw madam en haar vriendinnen vallen op mannen. Maar helaas zijn die hedentendage dun gezaaid. Om u dus te helpen; heren ziehier:

1. Op een terras drinkt u iets alcoholisch of ne koffie. Niks met een strooike uit een fleske, àls u persé frisdrank wilt drinken dan drinkt u cola, uit een glas. Of tonic, ook uit een glas.

2. U eet géén boterhammekes onder de middag, u koopt een broodje in de dichtsbijzijnde broodjeszaak aan uw werkplek. U wilt écht boterhammetjes eten?  Dàn zitten die in zilverpapier. Alstublief niet in een brooddoos. Niet. En al zeker niet in een brooddoos met een tekeningske op. Neen Homer Simpson is óók niet grappig.

3. Bent u van het kostumige type dan draagt u géén hemden met korte mouwen onder uw kostuumvest. En zéker geen hemden met korte mouwen in combinatie met das. Oh en moet het herhaald? Dasspelden zijn nooit hot geweest en een màjor turn off!. Gooi dat weg of laat dat hersmelten tot een paar manchetknopen of desnoods nen diamanten ring voor uw vrouw.

4. U draagt geen sierraden. Tenzij een trouwring (indien getrouwd natuurlijk). Een horloge is dan weer wél verplicht. Een klassiek horloge, met wijzerplaat en een lederen polsbandje. Krokodil is ok, struisvogel is erover.

5. Als u een vrouw complimenteert dan kijkt u haar daarbij in de ogen. Uw vrouw complimenteert u altijd, andere alleen in het bijzijn van uw vrouw, waarna u onmiddellijk ook uw vrouw een compliment geeft.

6. U hoeft niet zo nodig te helpen in het huishouden, zelfs niet bij de opvoeding van de kinderen, mààr u geeft géén commentaar over hoe wij de boel beredderen. Kan u zich niet van commentaar onthouden, pak het vast en doe het zelf.

7. U kwijt zich op regelmatige basis van uw mannelijke plicht. Tenslotte is dat voor u ook een genoegen. Dat moet niet altijd in de slaapkamer gebeuren en u moet ook niet altijd bovenop. Zolang er geen handboeien en pluimen of andere dingen in ons uweetwel bij te pas komen zijn wij in voor afwisseling. Ja écht waar.

8. U heeft sinds een aantal jaren de keuken als werkterrein veroverd. U floreert op die plek, wees daar dan ook door de week en niet alleen om gasten te imponeren. Tenslotte houden we allemaal van lekker eten en een kokende man ís sexy.

9. U neemt initiatief. Geef het maar toe, uiteindelijk wilt u het liefst een ietwat volgzame vrouw die met adoratie naar uw daadkrachtig handelen opkijkt. Prima, wéés daadkrachtig.

10. U heeft een hobby. U gaat sporten, u gaat op jacht of u maakt deel uit van een mannenclubje. Kaarterskampioenschappen en viswedstrijden zijn géén sport, en laten we wel wezen ook geen hobby, tenzij u vijfentachtig bent.

12:52 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

05-12-11

Dank u sinterklaasje

Ik zette mijn schoen niet, ik schreef geen brief, geen wortel voor slecht weer vandaag, geen pintje voor zwarte piet (die volgens de sinterklaaskrant ineens geen negerslaafje meer is, maar zwart ziet omdat hij door de schoorsteen moet kruipen, allé jong waar gaat dat naartoe met folklorischische waarden uit mijn jeugd) geen porto'ke en sigaar voor sinterklaas en het vuur lieten we ook niet uitgaan, de mens zijnen baard, tabbert en mijter hebben dus ongetwijfeld brandschade opgelopen (u weet dus waar de schuld ligt van een sint met te korte baard) en toch was ik blijkbaar uitzonderlijk braaf. Allé misschien niet ik, maar zéker mijn zoon, want:

juicht en jubelt gij allen: we kregen groen licht!!!!

Hij komt op de wachtlijst.

21:13 Gepost door Arabelle in kindjesperikelen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

02-12-11

Dat houdt mij nu bezig zie

Wegens omstandigheden bevindt ondergetekende zich de laatsten tijd nogal vaak in Antwerpen. En in Antwerpen hebde een schoon station, een wreed schoon mag ik wel zeggen; nen dierentuin, hedentendage zonder beesten want de giraffen zitten al in planckendael en de olifanten gaan ook verhuizen en nu ze de leeuwen en de stokstaartjes samen gaan steken gaan die stokstaartjes oftewel verdrinken oftwel opgegeten worden door de leeuwen; en Joden. En dat laatste intrigeert mij nu zie. Ik snap dat niet. Twee of drie generaties voor hen, hun grootouders dus, of overgrootouders die hebben zo afgezien en toch blijven die vasthouden aan hun overtuiging met alles d'rop en d'raan, tot krullen, nen hogen hoed en een plastieken basj over den hoed als't regent toe. Pas op ik bewonder dat hé, maar ik begrijp die overtuiging niet. Moest ik wéten dat mijn bloedeigen grootvader zulke gruwelijkheden zou zijn overkomen dan zou ik er écht alles aan doen om niet ooit hetzelfde te moeten meemaken. En begrijp mij niet verkeerd, ik bepleit hier niet dat ge niet moogt uitkomen voor uw geloof, slash overtuiging. Het is eerder de vraag vanwààr die overtuiging komt die mij bezig houdt.  Als ge als volk hebt meegemaakt wat de Joodse gemeenschap zo'n zeventig jaar geleden heeft meegemaakt, waar haalt ge dan nog de overgave vandaan om daaraan te blijven vasthouden? Als ge gevierendeeld, gekruisigd, gemarteld en verbrand wordt, waar halen uw kinderen en kleinkinderen dan nog de overgave vandaan om te blijven vasthouden aan uw geloof in Christus, om de lijn eens door te trekken naar de eerste katholieken?

Ik vind dat zeer intrigerend, is dat opvoeding, afzondering en contemplatie, gekte? En hoe komt het dat Zoiets nu nietmeer bestaat, tenzij bij extreme geloofsgemeenschappen. En kan een mens dat nog bij iets anders hebben buiten geloof? Dat zijn nu allemaal dingen die ik mij afvraag zie, terwijl ik met den bus door 't Stad rijd.

13:49 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

29-11-11

In de loop van de voormiddag

is natuurlijk een rekbaar begrip. Zeker in een kliniek, waar altijd vanalles kan tussenkomen. Uw madam stond er alleen van versteld dat het rekbaar was tot half vijf in de namiddag. En dat zonder eten of drinken. Gelukkig was zij zelf het slachtoffer en niet hare zoon, 't kot was anders te klein geweest. Nu verorberde ze uiteindelijk om half zes 4 sneden muf ziekenhuisbrood met rolmops. Een maaltijd waar normaalgezien haar maag spontaan bij omdraait. Nu ging het in recordtempo naar binnen, en vanneigenst nu al het zuur. En dat gaat nen hele nacht duren natuurlijk. Jeuj, daar gaat haar "hiep, hoi, doorslapen" nachtje.

Anyway haar nieren werden voor de laaste keer gecontroleerd via een gaatje in haar lies dat nu weer moet dichtgroeien en waardoor ze dus niet uit haar bed mag, ook niet om de snoepautomaat van luttele twéé deuren verder te plunderen. Ne mens moet iets overhebben voor zijn kinders en een slanke lijn. Maar goed, alles is achter de rug, de nier kan eruit en erin, nu alleen nog wachten tot zijn blaasje braaf wordt. Ge moogt allemaal al lichtelijk beginnen duimen dat dat, tegen klaas is misschien wat vroeg, maar dan toch tegen driekoningen ofzo het geval kan zijn. 't Begint lang genoeg te duren nu. En dage bedankt zet, da wette!

19:16 Gepost door Arabelle in mijn lijf | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

22-11-11

De krak

Niet die van canvas, maar die van 't UZA, dàt is mijne zoon. De jongsten, dus (den oudsten heeft zich op dat vlak gelukkig nog niet moeten bewijzen. Laten we met z'n allen hopen dat hij ervan gespaard blijft. Eentje van de twee is al erg genoeg) Deze ochtend om zes uur werd het manneke uit z'n bed gesleurd (allé, met zachte hand genomen, maar gesleurd klinkt dramatischer hé) om een uurke later op een operatietafel gezwierd te worden (als ge't echt wilt weten, met tranen werd achtergelaten want jà, het was "ingreepke" nummer dertien (13, op 24 maand, rekent u uit?) maar gelooft u mij nu maar, uw kind onder narcose zien gaan went nooit. Nooit. En laten we wel wezen, dat hoort ook zo, niet?) en nog een uur later gezwind van 't fleske op tien minuten tijd ne volledigen 25-er spa reine leeg te toeteren (en nee, dit is niet stoerder omschreven dan het was, mijn zonen drinken van 't fleske, gelijk het echte tooghangers betaamt, het is genetisch waarschijnlijk, al wil ik hiermee natuurlijk niks over hun vader zeggen, u kent mij beter dan dat nietwaar. Gniffel.) en om nóg een uur later langs de winkels in brasschaat te kuieren met zijn moeder en grootmoeder en d'r ook nog stijl en kledingadvies bij te verkopen. Echt waar. Dat is nu toch straf, om negen uren geopereerd worden in de edele delen streek en om één uren gelijk ne groten de winkels afstruinen?

Anyway, ik zen d'r content mee, want ik zag er alweer als een bérg tegenop, maar mijne zoon, die kan op zijn één been het leven aan, jong, ookal is't objectief gezien voor hem helemaal niet zo plezant. Gelukkig maar, zo leer ik ook hoe dat moet, want dat ik wat dat betreft nog veel van hem te leren heb, dat durf ik u ook wel bekennen.

21:18 Gepost door Arabelle in kindjesperikelen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

19-11-11

Clueless

Het is begonnen. Amper twee zijn ze en ik kan hun jongensbrein nu al niet meer volgen. Oh ik smelt nog steeds helemaal weg bij zowat alles wat ze doen (behalve bij het "potteke-puding-door-de-kamer-keilen-as-ik-geen-goesting-heb-in-pudding") waar wàt ze nu juist zo fantastisch vinden aan élk keitje, takje en blaadje zodat er vrijwel tienduizend keer per dag een "mama, kijk!" door de tuin schalt, het is mij een raadsel. Ik roep enthousiast "wauw, een kiezeltje, tof hé" en dan breekt er een gigantische glimlach door, dus dat zal dan wel ok zijn. Die schatten moeten natuurlijk ook verzameld, en binnengebracht, en (nog steeds) geproeft (wanneer is dat gedaan, die orale fase? 't Is maar dat ik zowat tienduuzd keer per dag een MacGyver-move moet doen om takjes, kiezeltjes en blaadjes uit monden (om va de neusjes en de oren nog maar te zwijgen) te pulken en ik begin dat een beetje moe te worden) en eens binnen moeten ze verstopt. U wilt niet weten wat er allemaal onder de kussens van mijn zetel huist, of tussen de cache-radiateurs, of in de wasmand. Echt niet.

Sinds vorige week is er nog een groter raadsel bijgekomen voor uw madam. Toen de grootsten van de twee heel fier de keuken binnenkwam en na een "mama, kijk!" zijn handjes in zijn broekzakken stak. Het was, en is nog steeds, dé ontdekking van de eeuw. Hij kan er zelfs al een beetje bij naar voor leunen, gelijk een echte vent. Het zal wel iets mannelijks zijn, handen in de broekzakken, ík zie het niet, maar hij is er zielsgelukkig mee.

13:43 Gepost door Arabelle in citaten en capriolen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |