15-11-11

Doe eens een Zsazsa-ke

Maar dan op zijn Arabelles vanneigenst, want ik schreef het al, in tegenstelling tot de oermoeder der creatieve mama's  ben ik niet handig. Gelukkig nog net handig genoeg om met een Ryan Berkley en een vel transferpapier tot dit (en eigenstoef stinkt, maar ik doe het toch) toch wel geslaagde resultaat te komen. Twee t-shirts, voor twee schattemannen. De modellen moet u erbij denken, we moeten echtgenoot tevreden houden niewaar?

(Amai, ik denkt dat ik het record omtertmeest linken in vier regels nu wel heb gebroken)

Wat zegt ge d'rvan, Zijn ze tof of zijn ze tof, die pimped out t-shirts? Foto0154S.jpgFoto0155S.jpg

20:01 Gepost door Arabelle in kleedsels en aanverwanten | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

09-11-11

Tussen kunst en kitch

Foto0111.jpg

Al is zonengeklieder natuurlijk àltijd kunst. Zeker het allereerste zonengeklieder.

16:02 Gepost door Arabelle in citaten en capriolen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Winterslaap

Ik hou niet van november, dat schreef ik al, maar omdat ne mens niet heel zijn leven een hekel kan hebben aan de maand november ging ik op zoek naar plezante dingen om te doen in november. Gluhwein drinken bijvoorbeeld (echtgenoot is kampioen gluhwein-maker trouwens, zo nen goeie gluhwein hebde in heel uw leven nog nooit geproefd, néén ook niet op één van de zeven keulse kerstmarkten) of creatief zijn met de zonen (het resultaat zal ik u nog wel eens laten zien, de volgende keer) of pannekoeken bakken en opeten natuurlijk. Of samen met de zonen onder een fleece'ke naar de vlammetjes van het houtvuur kijken, of pompoenpastinaaksoep maken én opdrinken, dat spreekt, of terug wekelijks stoemp met sossiesen op de menu hebben staan.

Dat hielp allemaal wel een beetje maar toch niet helemaal. Ik hou namelijk ook niet van kou en donkerte, dus vond ik een oplossing. Ik verander mijzelve in een marmot ofzo en hou een winterslaap. Lijkt u dat nu niet heerlijk? Lekker weggedoken in een warm zacht holleke, in een berg hooi bijvoorbeeld, heerlijk kunnen slapen tot maart. Dan zo net het puntje van uw neus even bovensteken, voelen dat het eigenlijk nog wéél te koud is, u nog eens omdraaien en verderslapen tot pasen om dan op te staan, u eens goed uit te rekken en met de hooisprietjes nog in uw haar een zachtgekookt eiken gaan eten dat de klokken van rome gebracht hebben.

Hoe zit dat met die regeringsonderhandelingen? Kan een winterslaapakkoord er nog in?

12:47 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

04-11-11

Hoera hoezee

Ze zijn twee! Allé al bekan twee en één week, zo druk hebben we het hier gehad met vieren. Eerst op den dag zelf met een uitje naar wat pluimvee en een speeltuin waar de grootsen ineens groot genoeg bleek om helemaal alleen over een wiebelige hangbrug te stappen, en de kleinsten op zijn gemak een héle pannekoek verorberde (nierpatiëntjes, u weet wel, die eten niet.*fiere glimlach*). Dan den dag nadien met een heus feestje met vlagskes en taart die veeeeel te groot was want er bleek een koppel grrotouders te weinig te zijn. Ze waren nochtans gevraagd, maar ja ge hebt principes of ge hebt er geen hé. Waarlijk zond as uw principes eraan in de weg staan om verjaardagseestjes van uw kleinkinders mee te vieren. En er waren ook veeeel pakskens, natuurlijk allemaal dingen met lichtekens en lawaai. 't Is dat het kroost er gek op is, maar ik blijf pleiten voor nen puzzel en een boeksken ofzo. Of houten blokken. Die terrible two waar iedereen over spreekt? Ge zoudt als tweejarigen voor minder, dolgedraaid van 't lawaai en van de kleurekens. En 't feest was nog nie gedaan want den dag nà het feest was er térug feest met meiskens die kwamen spelen en heel erg veel zoentjes die werden uitgewisseld en een uitje naar een echte kermis, hier achter den hoek waar gedraaid werd in den draaimolen en de flosh gepakt werd. En op een heuse kermispony werd gereden en eendjes gevist en nog een toerke werd gereden met nen zo goed als echten otto. Weer overstimulatie vanneigenst, maar wél wreed schone foto's. En toen was't gedaan en keerde de rust terug, het winteruur strooit ook nog wat reot in het eten, maar 't is aan 't beteren, we kunnen weer over tot de orde van de dag. Gelukkig.

10:07 Gepost door Arabelle in kindjesperikelen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

25-10-11

Het nadeel

aan die dertig dagen challenges is dat ge dat nooit op dertig dagen afkrijgt. Allé toch niet aan het blogtempo van ondergetekende van de laatste weken en dat ge dus andere dingens die ge eigenlijk ook wel wilt bloggen niet blogt omdat ge met die dertig dagen challenge bezig zijt, ongeveer al zeventig dagen ofzo. Ik gaan der dus efkes mee stoppen want ik heb mij van 't weekend weer fenomenaal geërgerd aan mijn medemensen en ik moet u dus weer een theorie voorleggen.

Wijle zijn zàgen. Echt hé. Zou dat eigen zijn aan onze generatie? Allé ik kan mij bijvoorbeeld niet herinneren dat ik mijn grootmoeder ooit heb horen zagen over 't feit dat zij godganse dagen alleen thuis zat met haar kroost en dat haar dagen bestonden uit maandag wassen, dinsdag den boven kuisen, woensdagvoormiddag den beneen en 's achternoens strijken, donderdag naar de markt voor de commissies en de schone plaats luchten en 's vrijdags groensels steriliseren en tussendoor zes zonen uit elkaar  en in één stuk houden, eten op tafel brengen voor acht man, de kiekens, de konijnen en de duiven van voer voorzien en zorgen dat de kat niet overreden geraakt. Voor mijn grootmoeder was dat normaal, dàt was haar taak en zij deed dat. Vandaag hoor ik nie anders dan moeders van één (of twee) kinders die zàgen. Zàgen. Een baby van 8 maand moet "alleen zijn plan trekken want ik ben nie van plan om daar heel den tijd mee bezig te zijn" een peuter van twee moet "nie schreeuwen of tieren hé, dààr kan ik nie tegen, dàn vliegt ze in den hoek" om maar een paar voorbeelden te geven. Eens kleuterschoolplichig wordt het nog erger ze moeten "droog zijn" "luisteren" "rustig zijn" en eens ze beginnen lezen en rekenen hebben ze direct nood aan rilatine als ze langer dan tweesecondenenhalf moeten nadenken bij 4x8 want dan kunnen ze zich niet concentreren op hun tafels.

En dan zwijg ik nog over al de rest waar wij over zagen. We 'moeten' de was nog wegleggen (want de strijk deed de poetsvrouw of het strijkatelier) de poetsvrouw deed de plinten niet goed en dus moeten we een andere, of blijven we ons ergeren aan dezelfde, we moeten gaan werken en we moeten nen babysit vinden want we moeten toch minstens één keer in de week een avond voor onszelf en we moeten een nieuwe man, maar ook wel een échte man en we moeten ...

Ik heb dus iets beslist. Ik ga stoppen met zagen. Over mijn kinders deed ik dat sowieso al niet, daar is in mijn ogen volstrekt geen reden toe. Ik heb de tofste, schoonste, schattigste en wat dies meerste kinders die er bestaan en trouwens het ouderschap ten huize van uw madam heeft al genoeg medische ambetantigheden zonder dat er nood is aan het creëren van wat gewone kinder ambetantigheden. Ik ga ook stoppen met zagen over de poetsvrouw en over de echtgenoot (al wil ik hier het recht om af en toe een joker in te zetten) en over de was en de plas en de strijk. Mijn grootmoeder wordt mijn voorbeeld. Nu alleen nog nen gebloemden vuuschuut vinden.

20:32 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

21-10-11

Het groene monster

Waarom ziet ne mens eigenlijk groen van jaloezie? Waarom niet paars of blauw of oranje? Allé is daar een verklaring voor? Ik weet bijvoorbeeld dat een boeket gele rozen van iemand krijgen, betekent dat ge groen moogt zien van jaloezie want dat wil zeggen dat de persoon in kwestie u ontrouw is. Tenzij natuurlijk geel uw lievelingskleur en een roos uw lievelingsbloem is en de gever dat wist en u dacht een onnoemelijk groot plezier te doen met een boeket van uw lievelingsbloemen in uw lievelingskleur. Groen is bij mij eigenlijk ook geen kleur die ik associeer met slechtheid. Al heb je natuurlijk van dat gifgroen, dat ziet er niet appetijtelijk uit en dat blijf ik associëren met sneeuwwitje haar stiefmoeder (ja, ook voor mij was sneeuwwitje de allereerste film die ik in de bioscoop zag) maar ge hebt ook lentegroen, zo dat frisgroen van jonge blaadjes of dat breekbaar groen van een bloesemknopke zo net voor het een bloemeke wordt, dat kan ne mens nu toch onmogelijk associëren met jaloezie?

Fin, ik wil van mezelf grif toegeven dat ik zo af en toe eens groen zie van jaloezie, om uiteenlopende redenen. Bijvoorbeeld op een madam die de botten draagt waarvan ik een heel seizoen heb gekwijld voor het uitstalraam, maar die ik nét dat tikkeltje te duur vond. Of op de collega die wél haar interessante job kon houden na haar zwangerschap omdat ze vlakbij het werk woont en één perfect gezond kindje heeft, in plaats van een uur moet treinen en twéé schatten van kinderen heeft waarvan eentje met een serieus mankement (maar aan den andere kant heb ik wel twéé kinders en wat voor een twee daar zou elke andere moeder jaloers op zijn). Of op de vriendin die lekker thuis kan blijven omdat ze over voldoende fondsen beschikt om aangenaam te leven zonder dat ze een loonslaaf moet zijn. Of op nonkel en tante die zomaar op 't goe vallen uit nen dansvloer op kunnen stappen en daar de show kunnen stelen met hun danspasjes en armgezwier enzo, en dat terwijl tante allesbehalve lichtvoetig kan genoemd worden en nonkel eigenlijk nog minder, maar ge zoudt ze moeten zien dansen, jong! Amaai!

Waar ge mij dan weer niet jaloers mee krijgt is met de combinatie echtgenoot en andere vrouwen. Ten eerste kén ik echtgenoot en weet ik dat hij vatbaar is voor vrouwelijk schoon, maar weet ik ook dat zijn standaarden heel hoog liggen. Ahà! En ten tweede ben ik het stadium van "oei ben ik wel schoon/interessant/lief/grappig genoeg" sinds een jaar of twee gepasseerd (Dat zal wel iets met de leeftijd te maken hebben denk ik) dus als hij persé wilt, hij doet maar. En neen, dat is géén onverschilligheid want ik doe d'r intussen natuurlijk wel alles aan om schoon/interessant/lief/grappig genoeg te blijven, wat had u gedacht, en dat blijkt vooralsnog goed te lukken, allé voor echtgenoot toch, meer moet dat niet zijn.

09:27 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

14-10-11

Pech mannekes

Want ik doe niet aan foto's. Zeker niet van mijzelve. Er was een tijd dat ik aan foto's deed van het kroost, maar daar ben ik, op vraag van mijn betere helft, mee gestopt. Ik weet het, ge mist er iet mee want dat mijn kroost meer dan de moeite is om naar te kijken staat absoluut buiten kijf, maar het is nu zo. Ge zult er u bij moeten neerleggen.

Ge krijgt dan wel geen foto's, maar voor de rest moogde alles weten. Ook waar ik heentrok bij het laatste uitje. Zoals het een modelinwoner van een modaal provinciestadje betaamt situeerde het laatste uitje zich in zaal de sportingvrienden van FC huppeldepup op 't bal van den burgemeester, dat in deze contreiën niet het 'bal van den burgemeester' wordt genoemd maar 'eetfestijn'. Nu ja, festijn, verwacht u niet aan kreeft en oesters en kaviaar, biestuk met friet of paardeworsten met friet daar konde uit kiezen. Geen voorgerecht en genen dessert. En dat kostegen elf euro en een sjiek en dat gaat allemaal in de zakken van den burgemeester zodat hij bij de volgende kiezing een nóg groter pancarde in onzen hof kan komen zetten. Ge zijt modelburger of ge zijt het niet, niewaar.

Dit gezegd zijnde was het wél plezant, want na het eten werd het toch nog een echt bal dus placeerde ik het obligate tegelschuifelaarke met buurman en een paar swingerkes met echtgenoot en ging zelfs ne keer of zeven alleen den dansvloer op. Het gezelschap waarin wij ons bevonden bestond uit jonge vijftigers die allemaal smachtend zitten te wachten op hun eerste kleinkinders en dàt is natuurlijk als jonge en fiere moeder een heerlijkheid. Wat is er leuker dan foto's doorgeven van uw kroost en continu oooohhh's en ahhh's terugkrijgen. Al bij al ne plezieringen avond, al was het uitje alléén met echtgenoot van twee weken dààrvoor veel plezanter, maar dìe details krijgt u niet. Grijns.

10:10 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |