08-10-11

Lichtzinnigheid troef

Want naast een gebrek aan grote principes en stokpaardjes heb ik ook geen levensmotto. Ik doe dus maar wat, modder een beetje aan, van 't een naar 't ander. Oh ik denk na, ja zelfs over de zin van het leven enzo en over zinvol leven, maar ik heb geen motto nodig om te leven. Ik hoorde (allé las) laats wel een heel goed motto bij de transitie-heldin van blogland : DOE ALSOF HET IETS UITMAAKT! Dat vind ik wel mooi en wijs en waar en nog zo vanalles, dus die wil ik wel volgen, niet mordicus, maar toch genoeg.

Oh en gouden oude Nike quote Just do it! houdt voor mij ook nog steek. Een variant daarvan staat op mijne jongsten zijne lievelingst-shirt (nog geen twee jaar en dat kiest al zelf zijn kleren, kundenagaan wat dat nog gaat geven) Go for it zegt het t-shirt en omdat mijne jongsten dat elken dag doet, voel ik mij verplicht dat ook te doen.

11:26 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

07-10-11

Wohoow ik heb zorgen, wohoow ik heb zorgen, wohoow ik heb zorgen en dat verveelt me zo

Ook hierin speelt het moederschap een cruciale rol. Misschien dat ik, moest ik twee perfect gezonde kindjes hebben, zou wakker liggen van smeltende ijskappen of stijgende zeespiegels of stilaan uitgeput rakende energiebronnen. Alhoewel, ik dénk het niet, ik ken mezelf.

Maar misschien zou ik wél wakker liggen van mijn carrière en of ik eigenlijk wel maatschappelijk relevant werk doe, of toch op zijn minst zinnig werk. Of van hoe we ooit aan een écht 'af' huis gaan geraken en of we misschien toch niet beter laminaat hadden gelegd in plaats van vol eiken parket gezien de staat van onze bankrekening en of ik toch echt niet beter nog een peer had gegeten in plaats van ne croque monsieur met een paardenoog op (njam trouwens) want weewee gewijs valt dat laatste waarschijnlijk dik tegen. Met de nadruk op dik. Mja, daar zie ik mezelf wel van wakker liggen, eigenlijk.

Edoch, ik doe het niet, want ik héb geen twee gezonde kinders. Ik lig dus wakker van de jongsten zijne gezondheidstoestand en als ik dan toch wakker lig, freak ik in één moeite door ook van elk verkeerd kuchske of te zwaar adempke van den oudsten ook. Sinds een week lig ik zelfs letterlijk wakker, tussen hun twee beddekens in, want ineens wilt de jongsten niet meer slapen of het is met mijn vinger vastgeklemd in zijn handje. En omdat het ventje al zoveel heeft moeten doorspartelen geef ik maar toe. Als hij hem veiliger voelt met mijn vinger in zijn polleke, dan is dat maar zo. Als hij maar niet wakker ligt van de zorgen, want dààr is hij écht nog veeeeel te klein voor.

22:15 Gepost door Arabelle in kindjesperikelen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

06-10-11

Huh?

Go to your rss reader, write down the name of the 3 first blogs whose posts appear and tell us who you’d marry, who you’d fuck and who you’d kill.

Mag ik deze overslaan? Ik weet begot van geen kanten wat nen rss reader is, ik ben al getrouwd en heb bijgevolg ook al een bedpartner en ik heb nog nooit zo'n sterke haatgevoelens gehad ten overstaan van ne medemens dat ik nen albanesen huurmoordenaar zou willen inhuren.

08:43 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

05-10-11

Weer een moeilijke

'Something you feel strongly about', wat bedoelen ze dáár nu weer mee? Een soort stokpaardje? Dat heb ik niet, mijn zonen ook nog niet trouwens, al heb ik hier een fantastische handleiding liggen om met een kapotte bezemsteel, een oude sok, twee knopen en wat wollen draad zélf een stokpaardje in elkaar te steken. Ik heb al zeker drie maand de neiging gehad om d'raan te beginnen, maar ik heb mij laten vertellen dat ze nog wat te klein zijn. Jammer. Aan den andere kant, mijn trage kant in het achterhoofd houdend zou ik er msschien beter toch al aan beginnen. Dan is 't af tegen dat ze wél groot genoeg zijn.

Ik mag dan geen stokpaardje hebben, ik ben wel principieel. Echtgenoot vind dat een gebrek. Zelf vind ik dat wel ok om principes te hebben. Ok, ge moet daarin natuurlijk niet overdrijven. Bijvoorbeeld drie maand taal noch teken geven aan uw enige dochter en uw kleinkinders nie zien omdat ge u misbegrepen voelt vindt zélfs uw madam d'rover, maar als dat een keuze is die ge zelf hebt gemaakt en as g' u daar goed bij voelt (al durft ze dat te betwijfelen) by all means, doe maar hé. Uw madam haar principes gaan zo ver niet, maar hebben d'r ook wel al een paar keer voor gezorgd dat ze met haar kop tegen de muur liep. Ne mens trekt daar dan lessen uit en schaaft zijn principes wat bij. Het hebben van kinderen helpt trouwens ook om principes bij te schaven. Ooit was uw madam gigantisch principieel wat gelijkberechtiging tussen man en vrouw betrof. Ze zou bij wijze van spreken de zwaarste nachtshift in 't fabriek gedraaid hebben om te bewijzen dat vrouwen evenveel en evenneig kunnen werken als mannen. Sinds ze moeder is hoeven dat soort dingen niet echt meer. Ten eerste maakt het moederschap denk ik aan elke vrouw wel duidelijk dat we natuurlijk hetzelfde kunnen doen als mannen, en nog veel meer en beter ook en ten tweede... ik weet het niet, soms denk ik dat heel dat onafhankelijkheidsstreven en gelijkerechtengeroep wel wat overroepen is. Ge krijgt den dag van vandaag als vrouw wel heel erg veel op uwen boterham hé? Ge moet cupcakes bakken voor uw kinders en oude sokken omtoveren tot stokpaardjes om over oude handschoenen en eekhoorntjes maar te zwijgen, ge moet voor uwe man verantwoorde jeroen meusgewijze dagelijkse kost op tafel toveren, ge moet een bloeiende carrière hebben, d'r goed uitzien, een sociaal leven hebben en tussen de onderbroken nachten door nog eens minstens drie keer in de week sex ook. Ik word al moe door het te typen alleen, laat staan als ik het ook allemaal nog eens zou moeten doen. Tvijftig jaar geleden was de vrouw aan de haard en de man als kostwinner misschien ook niet dé ideale situatie, maar ge wist als vrouw tenminste wat er van u verwacht werd en d'r werd ook niet méér van u verwacht dat uw petatten op tijd op 't vuur stonden en dat uw kinders hunne snotneus was afgeveegd tegen dat uwe man thuiskwam. Soms zou ik dat eigenlijk best wel een verademing vinden. Soms welteverstaan, ik ben een product van mijn tijd, dus eigenlijk wil ik soms ook een harde carrièrevrouw zijn die bakken geld verdient en drie keer op't jaar op verlof aan een zwembad kan liggen terwijl haar kinders door een lieve professionele nanny worden geëntertained. Al wil ik dat laatste de laatsten tijd minder en minder graag.

Ach principes, ne mens moet geen weerhaantje zijn, maar alleen ne zot veranderd nooit van mening, toch?

 

 

10:40 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

27-09-11

Tussendoor: een stokske

Omdat ze het zo schoon vroeg krijgt deze madam dit stokske. Maar ze deed het al zég. Ik heb te lang gewacht. Ze deed dat goed trouwens. Dus ik zou zo zeggen: volgen dat voorbeeld. En ik zen vooral curieus naar wat Ariadne, onze nimf van dienst en vanuit mannelijke invalshoek Bentenge over hun lijf te zeggen hebben.

Shoot!

21:31 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Wa peist ge zelf?

Waar zou ik nu het allermeest opgewonden over zijn? Zo ongeveer al 23 maand aan een stuk. Ge moogt drie keren raden. Jaaaaaaaaa, procifiat van den eerste keer just. Van de jongsten zijn o zo levensnoodzakelijke en hopelijk snel nakende transplantatie vanneigenst!

Ik krijg hartkloppingen als ik d'raan denk, niet alleen omwille van het feit dat hij twee (twéé!) uur onder narcose zal zijn, maar ook stelt u voor dat het nie pakt zeg! Slik. Dat hetgeen waar we al twee jaar naar aan 't aftellen zijn (en waarschijnlijk nog wel een half jaarke verder voor zullen moeten tellen) niet werkt. Wat moeten we dàn doen???

Aan den andere kant, àls het wel pakt gaat dat fantastisch zijn hé. Een buizenvrij kinneke, geen machienerieën niemeer, geen dieet niemeer, ook, gelijk zijn broerke, in 't water kunnen ravotten, chocolat kunnen eten en spinaziestoemp me eikes, geen nachtelijke alarmen niemeer, geen ambetante mysterieuze blaaspijntjes niemeer, ...

We zijn d'r trouwens écht bekanst, zijn gewichtje is intussen méér dan ok, zijn lengte ook, zijne vechtlust is nooit een probleem geweest, alleen zijn blaasje moet nog wennen aan pipi. En gelukkig kunnen we, als dat blaasje meewerkt, direct een goei nier uit de mama-kast halen. Ik mag er niet aan denken om dan ook nog eens maanden met stress te moeten zitten wachten op een donortelefoontje. Neen, neen, groen licht is nier d'ruit en nier d'rin, 't heeft lang genoeg geduurt.

20:59 Gepost door Arabelle in kindjesperikelen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

25-09-11

Oei, oei, voornemens

Ik doe niet aan voornemens. Dat werkt toch nooit. Ik kan u dus geen lijstje aanbieden van 'dingen die ik in 2001 wil bereikt hebben'.

Ik werd echter, zoals u weet, de helft van 70 (of schoonder gezegd 2x17+1, merci nimfje) en dat ging in eerste instantie gepaard met een lijstje, om dan een feestje te geven waar natuurlijk niemand afkomt met de dingen die ge op uw lijstje gezet hebt. Typisch. Wél met een heleboel andere leuke dingen, dàt wel. Ook echtgenoot hield zich niet aan het lijstje. Er stonden nochtans tips genoeg op, dacht ik zo. Echtgenoot kocht uw madam dit. Ook ne schonen kado vanneigenst, hij overtreft zelfs het gehele lijstje. Alleen... uw madam is (nog) niet in het bezit van een rijbewijs. En omdat dat kadoo'ke in november op onzen oprit komt te staan, is dat nu wel een doel geworden. 2011 wordt het jaar van het rijbewijs. We zijn d'r aan aan 't werken. Wordt ongetwijfeld vervolgd.

21:56 Gepost door Arabelle in MLZHI (met dank aan de VRT) | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |