04-04-12

Dieetellende_part two

Làp!

Maar geef toe het is gewoon vals om de merveilleux te etaleren naast de pruimentaart. Dat is een bij voorbaat verloren strijd. Zowel voor de pruimentaart als voor ondergetekende.

19:39 Gepost door Arabelle in mijn lijf | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

25-02-12

Dieetellende-part 1

Belofte maakt schuld. Alleen, u heeft pech. Het lukt vooralsnog wonderwel, want uw madam ontdekte het koolhydraatarm dieet. Geen petatten, geen brood, geen pasta, geen rijst, geen koekskes, cake, tsjoklat, belchamelsaus, geen suiker en geen fruit resulteerde in -4 kilo op welgeteld één luttele week.

Het enige wat ne mens ervan krijgt is dorst. Dorst! Gemiddeld ne liter of vier per dag verdwijnt er al aan de fles klokkend door mijn keelgat. En dat is op zich niet zo erg, maar al dat water moet er ook weer uit! Ik zou bijna nen Ipad  overwegen om de tijd die ik tegenwoordig in het kleinste kamertje presteer ook nog productief te laten zijn.

 

22:20 Gepost door Arabelle in mijn lijf | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-02-12

O jee

Het is weer tijd voor de weewee. Tja wat zal ik zeggen, ik ben een gelukkig mens de laatsten tijd blijkbaar, want in het bezit van een gezonde eetlust, wat bij mij altijd een teken is dat ik me redelijk goed voel. Bij diep ongelukkige momenten houd ik mij niet bezig met triviale zaken zoals dagelijkse kost, dan stuff ik eens om de twee dagen een stuk tsjoklat in mijn mond om dan weer verder diep ongelukkig te wezen.

Ik hoef niet zozeer diep ongelukkige momenten, ookal is dat proefondervindelijk het beste dieet ever gebleken, het bleek ook het uitputtendste, op elk vlak. Maar d'raf moeten ze wél de happy-kilo's. Steunbetuigingen allerhande welkom dus en tips en tricks ook. Van mijn kant krijgt u, beloofd op mijn plechtig communiezielke, alle eerlijke dieetellende op uw scherm te lezen. Begint maar al te gniffelen dus.

 

22:15 Gepost door Arabelle in mijn lijf | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

29-11-11

In de loop van de voormiddag

is natuurlijk een rekbaar begrip. Zeker in een kliniek, waar altijd vanalles kan tussenkomen. Uw madam stond er alleen van versteld dat het rekbaar was tot half vijf in de namiddag. En dat zonder eten of drinken. Gelukkig was zij zelf het slachtoffer en niet hare zoon, 't kot was anders te klein geweest. Nu verorberde ze uiteindelijk om half zes 4 sneden muf ziekenhuisbrood met rolmops. Een maaltijd waar normaalgezien haar maag spontaan bij omdraait. Nu ging het in recordtempo naar binnen, en vanneigenst nu al het zuur. En dat gaat nen hele nacht duren natuurlijk. Jeuj, daar gaat haar "hiep, hoi, doorslapen" nachtje.

Anyway haar nieren werden voor de laaste keer gecontroleerd via een gaatje in haar lies dat nu weer moet dichtgroeien en waardoor ze dus niet uit haar bed mag, ook niet om de snoepautomaat van luttele twéé deuren verder te plunderen. Ne mens moet iets overhebben voor zijn kinders en een slanke lijn. Maar goed, alles is achter de rug, de nier kan eruit en erin, nu alleen nog wachten tot zijn blaasje braaf wordt. Ge moogt allemaal al lichtelijk beginnen duimen dat dat, tegen klaas is misschien wat vroeg, maar dan toch tegen driekoningen ofzo het geval kan zijn. 't Begint lang genoeg te duren nu. En dage bedankt zet, da wette!

19:16 Gepost door Arabelle in mijn lijf | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

19-09-11

Voor verbetering vatbaar

Ik ben natuurlijk perfect, maar dat wist u al. Omdat ik niet té fel uit de toon wil vallen bij natuurlijke stervelingen zal ik even doen alsof er dingen kunnen verbeterd worden. U moet zelf maar uitmaken of u dat gelooft of niet.

1. Ik heb een totaal irrationele angst voor tandartsen. Ik poets mijn tanden maniakaal en vermijd zoveel mogelijk suikerigheden (behalve die in chocoladevorm) om een tandartsbezoek te kunnen vermijden. Het is, ik durf het bijna niet bekennen, intussen al zeker vijf jaar geleden dat ik een tandarts bezocht. Hij moest gelukkig alleen wat tandsteen weghalen. Ik ben gezegend met een fantastisch gebit, behalve één tand, onderaan in 't midden. Die staat scheef en zo wat half over de volgende. Ik zou die graag recht hebben, maar dat wil zeggen een beugel en dat wil op zijn beurt dan weer zeggen een tandarts en dàt is er nu net te veel aan. Dwaas hé?

2. Ik heb een hele hoop creatieve ideeën, maar ben niet handig. Oh en ik ben ook nog traag. Ik ben denk ik al een jaar bezig aan een regenboogspeelkleed voor mijn kroost. Tegen dat het ooit af gaat zijn hebben ze waarschijnlijk de stemgerechtigde leeftijd bereikt. 't Is natuurlijk niet gemakkelijk om creatief te zijn als uw echtgenoot dat niet wil zien (remember)

3. Ik trek mij te neig aan wat andere mensen van mij denken. Zo doe ik nooit eens iets spectaculairs, waar ik dus wél toe in staat zou zijn. Laten we dat aannemen.

4. Ik heb een uitstekend geheugen, vooral voor onnozele futtiliteiten. Dàt is mijn sterktste wapen. Ik zal dan ook niet twijfelen om er gebruik van te maken. Da's eigenlijk niet schoon hé, mensen vergeten zo graag wat ze in een onbewaakt moment tegen u gezegd hebben. Gnegnegne.

5. Ik kan waarlijk geen ander slecht punt meer uitvinden. Allé jewel, ik heb er nog wel een stuk of twintig, maar die wil ik aan uwe neus nie hangen. Flauw hé?

 

10:28 Gepost door Arabelle in mijn lijf | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

14-09-11

Gepikt van de Flair: my body and me

Eén van de vreselijkste rubrieken trouwens in een van de vreselijkste flutboekskes die niemand leest, maar waar iedereen toch per ongeluk eens iets in heeft gelezen. Daar staat dan zo nen zwart-wit foto bij van een madam in bikini. Acht van de tien vrouwen die in dat rubriekske poseren hebben op een of ander plekske een "mijn tattoo" waar ze "heel tevreden mee zijn, want het maakt hen wie ze zijn, het onderscheidt hen van de rest" (roloog, in honderdvoud ofzo) of als ze geen tattoo hebben, hebben ze een piercing "waar ze heel te vreden mee zijn, want het maakt hen wie ze zijn". Het weze duidelijk, uw madam pronkt niet met lichaamsverminking siering. Waar pronkt ze dan wél mee?

Het is nen dooddoener van formaat, maar als zélfs wildvreemde vrouwen u zeggen dat ge "heel sprekende ogen hebt met een bijzonder kleur" zal d'r wel iets van aan zijn, zeker. Ik behoor dus, naar het schijnt, wreed content te zijn met mijn ogen. Zelf vind ik ze gewoon, ze zijn onbestemd blauwgroengrijs van kleur en ze macheren niet goed. Ze behoeven lenzen of een bril. Waar ik zélf écht fier op ben, al was dat ooit anders, is op mijnen vavoor. Nem. Ik zen content met mijn borsten. Neen, het is geen handvol. 't Is ietske meer, maar hoewel ik goe voorzien ben en elf maand borstvoeding gaf, kan ik nog steeds pronken met een pronte (lees dus: niet hangende) boezem. Doe mij dat maar eens na.

Sinds ik helemaal binnenstebuiten gekeerd ben om te checken of ik mijne jongsten eventueel van een nier kan voorzien ben ik ook méér dan happy met mijn nieren. Die schijnen namelijk uitzonderlijk goed te werken. Uw nieren werken zo ongeveer maar een 80 à 85 % en dat is perféct normaal. Uw madam haar nieren werken 107%. 't Is alsof het zo moest zijn zekers? Uw madam haar longen daarentegen, die zijn om zeep. Nochtans raakte ze in héél haar leven geen sigaret aan. Passief roken doet ze al wel heel haar leven. U weze gewaarschuwd.

Voor de rest springt er zo niet echt iets uit. Oh, wacht, jewel. Mijn voeten, dààr ben ik ook wreed content mee. Néén niet omdat ik kleine babyvelzacht voetekes heb, maar omdat ik vrijwel élke schoen kan dragen zonder last te krijgen van mijn voeten. Dat is heerlijk. Ik zou er niet aan mogen denken om bijvoorbeeld een paar sletsen in mijn sjakos te moeten proppen omdat ik halfweg den dag zeer krijg aan mijn voeten.

Natuurlijk ben ik, zoals elke vrouw, vijf kilo te zwaar (ge moet daar ies op letten, élke vrouw wilt graag een kilo'ke of vijf minder wegen, ookal zou bij sommige tien of twintig kilo beter zijn ookal zou bij sommige vijf kilo d'rbij beter zijn. Vijf kilo minder, dat is het magische ideaal gewicht.) Gelukkig ben ik behebt met een redelijke lengte waardoor vijf kilo meer of minder niet écht opvalt.

Och over 't algemeen ben ik content. Natuurlijk wil ik het haar, het lijf en vooral de schoenenkast van Astrid Bryan, maar tja, als ge heelder dagen niks te doen hebt dan d'r stunning uit te zien dan is dat normààl dat ge dat ook doet hé. Helaas heb ik die luxe niet. Aan den andere kant als uw stunning-gehalte omgekeerd evenredig is met uw inteligentieniveau, waar het soms toch op lijkt, geef mij dàn maar brains in plaats van de beauty.

21:14 Gepost door Arabelle in mijn lijf | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

25-06-11

Zo zoon, zo moeder

Als hij het mag met een buikvliesontsteking, dan mag uw madam het ook met een longontsteking. Het was wel in een andere kliniek. De temperaturen waren er niet zo tropisch, al kan dat aan de koorts gelegen hebben; en het eten was ook niet zo te pruimen, maar daar zat de misselijkheid misschien voor iets tussen.

Fin de beestjes zijn dood en ik kreeg nu toch punt 7 van mijn verlanglijstje al. De ziekenhuisverpakking had niet gehoeven, maar ik wil niet moeilijk doen.

12:55 Gepost door Arabelle in mijn lijf | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |